- (ΑΡΧΕΙΟ)


ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ / Του Χρηστου Γιανναρα
Τα «κότσια» για τον εκσυγχρονισμό

Ενας διάσημος ηθοποιός ενδιαφέρει τα ΜΜΕ όχι για την υποκριτική του τέχνη, αλλά για τις «πικάντικες» λεπτομέρειες της ιδιωτικής του ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με την πολιτική: ενδιαφέρει τα ΜΜΕ όχι η πραγματικότητα της πολιτικής που αφορά την ίδια τη ζωή μας, αλλά οι «πικάντικες» λεπτομέρειες των κυβερνητικών και κομματικών παρασκηνίων που μυθοποιούν ένα ασήμαντο αριθμητικά επαγγελματικό συνάφι.

Ομως αυτή η μετάθεση της πολιτικής στο πικάντικο περιθώριο είναι πια φανερό ότι μειώνει δραματικά τις δυνατότητες ανανέωσης των πολιτικών δυνάμεων, γόνιμου μετασχηματισμού των κομματικών οριοθετήσεων. Κάθε ενδεχόμενο να επιχειρηθούν ανακατατάξεις, ιδεολογικές αναθεωρήσεις, προσωπικές αμοιβαίες προσεγγίσεις, θα δώσει αμέσως το έναυσμα για να παραχθεί κρετινική και αδίστακτη ραδιοτηλεοπτική φημολογία, παραπληροφόρηση, διασυρμός προθέσεων και ανθρώπων.

Ετσι, χάρη στα ΜΜΕ, βαθαίνει και διευρύνεται το νοσηρό χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στην πολιτική: Εδραιώνεται στις συνειδήσεις η εικόνα (και η πεποίθηση) πως οι πολιτικοί συγκροτούν ένα ιδιότυπο και κλειστό τζετ-σετ με συμφωνημένες ομαδοποιήσεις, με τις δικές του απολαύσεις και διακινδυνεύσεις, τους δικούς του «νονούς», τα χειροφιλήματα, τις «εκκαθαρίσεις», τους αφοσιωμένους και τους εξωμότες.

Το ακόμα χειρότερο: Επειδή κάθε ανανεωτική πρωτοβουλία υπόκειται στην τρομοκρατία της παραμορφωτικής ερμηνείας της από τα ΜΜΕ, το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται σε ακίνητο τέλμα. Τίποτα δεν αλλάζει, τα κομματικά σχήματα παγιώνονται οσοδήποτε φθαρμένα κι αν αποδείχνονται καθημερινά, όσο κι αν αχρηστεύονται από εσωτερικές διχοστασίες.

(Απορεί ο πολίτης, πόσο υποταγμένοι στο μοιραίο εμφανίζονται οι πολιτικοί, πόσο συμφιλιωμένοι με τη δουλεία που τους επιβάλλουν τα ΜΜΕ. Παίρνει διαστάσεις συμβόλου η περίπτωση του σημερινού προέδρου της Βουλής: Διαμαρτύρεται συχνά και έντονα για το επίπεδο και τις τακτικές των ΜΜΕ, ωσάν να είναι τελείως ανίσχυρος απέναντι στο άθλιο εμπόριο των εντυπώσεων, ποιος; Ο δεύτερος στην κρατική ιεραρχία πολιτικός άρχων. Ωσάν να έχει παραιτηθεί ως πολιτικός από τα νομοθετικά και θεσμικά μέσα χαλιναγώγησης της ραδιοτηλεοπτικής αυθαιρεσίας. Ωσάν να αγνοεί, μόνος αυτός, το αλισβερίσι του κόμματός του -και κάθε κόμματος- με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ).

Σε συνθήκες υγιούς κοινωνικού βίου, το κυβερνών σήμερα στην Ελλάδα κόμμα, όπως και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα είχαν οπωσδήποτε διαλυθεί. Θα είχαν τροφοδοτήσει (με κρισαρισμένο από τις εξελίξεις ανθρώπινο υλικό) τη δημιουργία καινούργιων σχημάτων, ίσως καινούργιων πολιτικών προτάσεων. Πέρα από τις ψευδείς εντυπώσεις που καλλιεργούν τα ΜΜΕ, είναι περισσότερο κι από φανερό (στους νοήμονες) ότι και τα δύο «κόμματα εξουσίας» συντηρούνται μόνο από τη δίψα της εξουσίας.

Εχουν πια εξαντλήσει τον πολιτικό τους ρόλο. Δεν έχουν ιδεολογία, δεν έχουν κοινωνική πρόταση, δεν έχουν στελέχη με την ανθρώπινη ποιότητα και ωριμότητα που απαιτούν τα προβλήματα του κρατικού και του κοινωνικού μας βίου.

Είκοσι χρόνια τώρα, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν κατόρθωσε να αυτοπροσδιοριστεί πολιτικά, να βγει από την πολιτική ανυπαρξία. Οποιος αμφιβάλλει για τη διαπίστωση, δεν έχει παρά να σταματήσει τον πρώτο τυχόντα πολίτη στον δρόμο και να ρωτήσει: «Τι θα αλλάξει στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις συγκοινωνίες, στη λειτουργία των υπηρεσιών του κράτους, αν γίνει κυβέρνηση η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση;». Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα, αφού και η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει απάντηση.

Αλλά και του κυβερνώντος κόμματος ο ρόλος έχει φανερά τελειώσει. Τον «εκσυγχρονισμό» που επαγγέλθηκαν δεν τον βγάζουν πέρα, τους δένει τα χέρια ο παπανδρεϊσμός. Εστω και μόνο για την απορρόφηση των ευρωπαϊκών «κονδυλίων στήριξης» είναι πια υποχρεωμένοι να καταργήσουν τις διαλυτικές των κρατικών υπηρεσιών «κοινωνικοποιήσεις», να επαναφέρουν αξιοκρατία στη στελέχωση του κράτους, διαδικασίες ελέγχου, επιθεωρητές, πειθαρχικά συμβούλια. Να χαλιναγωγήσουν νομοθετικά την ασυδοσία του συνδικαλισμού στον δημόσιο τομέα. Να πάψει να διπλασιάζεται το κόστος λειτουργίας του κράτους για να χρηματοδοτείται το κόμμα.

Αν τολμήσουν τέτοια μέτρα, θα είναι σαν να ομολογούν ότι ο παπανδρεϊσμός ήταν απάτη, ότι το κόμμα τους, σε πρώτη φάση, πήγε την Ελλάδα πενήντα χρόνια πίσω. Αλλά και να παραιτηθούν από τον εκσυγχρονισμό θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Θα τους συνοδεύει το στίγμα ότι στέρησαν την Ελλάδα από τη δυνατότητα να συμπορευθεί με τους βηματισμούς της Ευρώπης. Ποια αναστήματα μέσα στο κυβερνών κόμμα έχουν τα «κότσια»να αντιμετωπίσουν το δίλημμα;

* * *

Σίγουρα τη δημόσια ζωή σήμερα (και την ιδιωτική μεγάλης μερίδας ανθρώπων) την καθορίζουν και την κατευθύνουν οι έμποροι των εντυπώσεων. Η εξουσία τους είναι ασύγκριτα υπέρτερη της εξουσίας των πολιτικών - όλοι το ξέρουμε. Προοπτικές απελευθέρωσης από αυτόν το ζυγό δεν διαφαίνονται στο ορατό μέλλον.

Τουλάχιστον να σώζεται σε κάποιες συνειδήσεις η αποτίμηση των ποιοτήτων: πλούτος ζωής είναι το ταλέντο του ηθοποιού όχι το πικάντικο κουτσομπολιό της συμπεριφοράς του. Η πολιτική είναι άθλημα ανιδιοτέλειας, όχι μαφιόζικο παρασκήνιο.



[ Τίτλοι ]  [ Πολιτική ]  [ Κόσμος ]  [ Κοινωνία ]  [ Αθλητισμός
[ Ελληνική Οικονομία ]  [ Ελληνική Αγορά ]  [ Διεθνής Οικονομία
[ Διεθνής Αγορά ]  [ Γνώμες - Απόψεις ]  [ Τεχνολογία
[ Ζωή
 
[ Σύνταξη ]  [ Webmaster