STEREO


home
wie
art of the mix
vorige week
archief
e-mail

Indierock startpagina

Links
3voor12
KindaMuzik
Sheep
MusicFrom
Alt0169
Popex
1" Punch
Chez Lubacov
Nothern Lake
Kunstlog
Niels en Lon's Travellog
Dutch Weblogs


Pitas.com!

Wednesday, May 30, 2001

Secret Box is de titel van een zojuist verschenen 3cd-verzamelaar vol rarities, b-kanten, live-tracks en outtakes van de legendarische (?) Nieuw-Zeelandse band de Chills. De plaat is vooralsnog alleen via het internet verkrijgbaar. Op de bijbehorende site kun je een aantal MP3's downloaden; waaronder jingles gemaakt voor onder meer een Nieuw-Zeelands college radiostation én Coca Cola maar ook het gesproken commentaar op de betreffende tracks van zanger / gitarist / belangrijke man achter / enige constante factor Martin Phillips.

Kreeg van de week wéér post van mijn lokale MP. Geen idee hoe ik op die beste man z'n mailinglijst terecht ben gekomen want, zoals gezegd, ik mag helemaal niet stemmen. Hoogtepunt uit z'n foldertje is de zin:

Since Tony Blair visited Exeter in 1997 unemployment has more than halved.
Wat?? Net alsof het een écht iets met het ander te maken zou hebben. Blair komt een middagje op bezoek en opeens liggen de banen voor het oprapen...

Het nieuwe jasje waarin het gestoken is verschilt eerlijk gezegd weinig van het oude jasje maar zelfs een miniem redesign is een goed genoeg excuus om eindelijk eens naar het uiterst sympathieke en bevlogen Diskant te linken. Diskant is een heel netwerk van websites van gelijkgestemde fanzines, bands, labels en dergelijke. Steekwoorden: Mogwai, ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead, Glasgow in het algemeen en Gringo Records.

Een interview met het onnavolgbare V/VM in Mao Magazine. Inclusief een aantal MP3's, waaronder z'n versie van Chris De Burgh's Lady In Red. Om eens te meer tot de conclusie te komen dat V/VM muziek maakt waarvan het idee veel leuker is dan het uiteindelijke resultaat. Bekende nummers zodanig bewerken dat het klinkt alsof ze langzaam door een gehaktmolen worden geduwd klinkt misschien briljant in theorie, in praktijk is z'n muziek meestal letterlijk misselijkmakend. En op deze manier brengt V/VM (eventueel bijgestaan door een van z'n diverse vriendjes of vriendinnetjes) elke paar weken wel een nieuwe plaat uit. Meest recente werkstukje bijvoorbeeld is een versie van Joy Division's Love Will Tear Us Apart.

Tuesday, May 29, 2001

De hoofdact van gisteravond in de Cavern bestond uit drie mannen met baarden. Geen Jan, Piet-Joris en Corneel doch Aereogramme is de naam. Ze komen uit Schotland, brengen hun platen uit bij Chemikal Underground en zijn de nieuwe band van Craig B, voorheen van Ganger. De band klinkt alsof ze niet helemaal goed weet wat zou ze nou precies willen: ingetogen, breekbare juweeltjes van songs of alles omverblazende gitaarmuren. Als ze het een óf het ander doen, gaat alles redelijk goed (single Fuel To Burn is zelfs een meer dan aardig puntig gitaarpunk dingetje) maar als getracht wordt een en ander te combineren worden de gaten en scheuren in de constructie akelig snel duidelijk. Het idee achter het merendeel van de songs lijkt een soort kruising tussen Smog en Mogwai: gevoelig begin dat langzaam, danwel iets sneller, opbouwt tot een overrompelende gitaarexplosie. Maar zelfs met die meelopende teep met extra gitaren en andere achtergrondgeluiden blijft het wat 'leeg' klinken. Met een paar botte barré-akkoorden is het moeilijk overtuigen. Een beetje een tegenvaller. Stralend middelpunt van de avond is zonder twijfel Sue Tompkins, zangeres van het kort tevoren te bewonderen Life Without Buildings. Nauwelijks groter dan een pintglas huppelt en springt ze onbeholpen en houterig over het podium onderwijl haar gefragmenteerde, stream of consciousness-teksten in de microfoon bijtend en gillend. Denk aan (ongeveer) een kruising tussen de respectievelijke zangeressen van Altered Images of Bow Wow Wow en Mark E Smith; hopeloos verdwaald in het schemergebied tussen poëzie en kinderlijke naïviteit. Gekoppeld aan de hoekige, intelligente, wave-y (als in Wire-achtig) gitaarpop van de drie muzikale mannen in de achtergrond levert dat een zeer interessant contrast op. Zou een aanrader zijn voor een volgende editie van London Calling: opvallend, aandoenlijk, anders en voor precies 40 minuten de allerleukste band die ik tot nu toe dit jaar live zag.

Qua leesvoer voor vandaag... Conor Oberst aka Bright Eyes wordt geïnterviewd in de Independent... en Songs of the Summer bij NY Press (via empty.org)

Monday, May 28, 2001

Je kunt je afvragen of het er wel helemaal het juist medium voor is, maar bij het radioprogramma Schiffers FM op Radio 2 houden ze momenteel een verkiezing voor de mooiste Hollandse Platenhoes Allertijden. Gelukkig hoort er een website bij, waar je genomineerde hoezen ook daadwerkelijk kan zien. Verrassend aan de leiding op het moment: Hallo Venray's The More I Laugh The Hornier Due Gets. Niet echt typische radio 2 muziek, maar de navels doen het blijkbaar goed bij de Nederlandse huisvrouw.

MP3'S-R-US: Electrelane doet in spacerock. Maar in plaats van de stereotype mannen met baarden die temidden van een verdacht ruikende mist gehurkt urenlang hetzelfde akkoord op hun gitaar aan lopen te slaan, hebben we hier te doen met vier frisse jonge dames uit Brighton, die desalniettemin op hun zojuist verschenen debuutalbum Rock It To The Moon de bassen laten ronken, de farfisa's laten gieren en de ritmes laten hypnotiseren alsof hun leven er vanaf hangt. Op hun zojuist in een nieuw jasje gestoken website kun je twee tracks van dit album downloaden: Long Dark (met knipoog richting Popcorn) en Many Peaks (met piano en strijkers en klarinet en trompet en meer).

Electrelane is trouwens ook een van de bands die vooralsnog bevestigd is voor de halverwege augustus in Glasgow te houden Schotse editie van Ladyfest (in navolging van het vorig jaar in Olympia, Washington gehouden eerste Ladyfest). Andere interessante namen die gepland staan zijn onder meer bis, The Gossip, Bratmobile, Sarah Dougher en het mij onbekende, maar volgens het programma Nederlandse, Lady Die. Naast optredens staan er allerhande andere activiteiten op het programma als workshops, spoken word performances, films, panel discussies en wat dies meer zij. Het klinkt mij een beetje in de oren als de Huishoudbeurs voor Riot Grrls.

Sunday, May 27, 2001

Stereo bestaat vandaag precies een jaar als weblog. Vóór Stereo, het weblog was er echter Stereo, het e-zine. Een via e-mail verschijnend muziektijdschriftje met vooral recensies maar ook wat nieuwsberichtjes, concerttips en dergelijke. Tussen november 1997 en maart 2000 verschenen er in totaal 21 nummers (de beloofde maandelijkse frequentie heb ik bijna nooit gehaald) grotendeels door mijzelf volgeschreven. Tegen het einde waren er zo'n 600 mensen geabonneerd, wat ik voorwaar niet gek vond, maar bij mij was de lol er een beetje af en de kennismaking met de wondere wereld der weblogs deed mij tot de conclusie komen dat dat een manier van publiceren was die veel beter bij de geest en structuur van het internet past. Stereo, het e-zine had een eigen pagina bij nhkanaal.nl - zo'n digitale regio waar je een gratis homepage kon krijgen - maar zonder enig berichtje hield dat er rond die tijd ook opeens mee op met medeneming van het gehele archief van oude nummers. Uit archeologisch oogpunt - en schaamteloze zelfverheerlijking - heb ik van de week zelf alle oude nummers maar weer eens op het internet gezet (bijna alle, het nulnummer en de laatste editie kon ik zo snel niet meer vinden tussen m'n oude mailtjes, maar die komen een andere keer misschien nog wel). Een en ander is in .txt-formaat dus de links zijn niet klikbaar en zowiezo zal het merendeel het toch niet meer doen. Ik zal ook ooit alle spelfouten er eens uithalen...

Saturday, May 26, 2001

Mensen die nog niet bekend zijn met de Moldy Peaches - schaam je!! - kunnen nu op hun website drie tracks van hun debuutalbum downloaden, waaronder de fenomenale single Who's Got The Crack en het hilarische country-deuntje Steak For Chicken. Voor de liefhebbers die het album wél hebben - en zo hoort het - bovendien een solo nummer van Kimya Dawson.

De zaterdagbijlage:

Friday, May 25, 2001

Het is verrassend hoeveel rek er - na zo'n 5 decennia - nog blijkt te zitten in een simpel concept als 4 jongemannen die met behulp van electrische gitaren en drums wat herrie maken. Als we kijken naar de aktuele hausse aan interessante Amerikaanse bandjes als Jimmy Eat World, Get Up Kids, At The Drive-In en Burning Airlines - zoals gisteravond in de Cavern te zien - kunnen we concluderen dat de grunge-explosie gitaarrock níet helemaal de kop heeft omgedraaid. Toegegeven, dit emocore-gebeuren - punk maar dan iets langzamer en iets ingewikkelder, met hier en daar wat onmogelijke gitaarakkoorden, minder voor de hand liggende ritmes en een zanger die klinkt alsof hij wel eens een traantje weg zit te pikken bij een hele emotionele film - is eigenlijk niet meer dan nu metal voor en door mensen die de puberteit voorbij zijn (dit in tegenstelling tot Dingetje van Limp Bizkit en die Pipo van Korn) maar als het goed gebeurt is het niet te versmaden. In het geval van Burning Airlines is het deze keer, wel, zeker niet onaardig. De band speelt vanavond grotendeels nummers van hun nieuwste album en daarop lijken ze zich wat van hun meer jazzy kant te laten zien. Op zich interessant, maar in vergelijking met oud werk als Scissoring en Carnival (dat ze gelukkig wel spelen) of zelfs met het voorprogramma Cars As Weapons (leuk nieuwe bandje uit Southend), is het lang niet zo strak of overweldigend. De punkkids van Exeter hebben er af en toe een beetje moeite mee de aandacht bij te houden, en ik moet bekennen dat ook ik hier en daar een voorzichtige gaap niet kon onderdrukken. Desalniettemin was het zelfs het missen van een dubbele aflevering van de Westwing (ER, maar dan met zonder bloed) waard.

Ondertussen heeft werkelijk iedereen - van de Sun tot de Guardian - het op het moment over het nieuwe, door De Niro in Taxi Driver geïnspireerde, kapsel van David Beckham.

Thursday, May 24, 2001

Engelser dan Clearlake - zoals afgelopen dinsdag te zien in de Cavern - komen Engelse bandjes niet snel. Hun wonderschone, zojuist verschenen debuutalbum Lido ruikt naar voetbalwedstrijden die stipt om drie uur op zaterdagmiddag aftrappen, naar verregende zomervakanties in Brighton of Blackpool en saaie zondagmiddagen in de pub. Stel je voor: Pink Floyd met alle overbodige onzin weggesneden. Nog steeds met weelderige piano- en orgelpartijen maar in de vorm van drieminuten popsongs - en wat voor popsongs - met zanger met dunne, beetje zeurderige stem die échte melodieën zingt. Als Joop ooit nog eens verlegen om een deuntje voor in een van z'n musicals kan hij zo Clearlake vragen. En ook live klinken hun nummers over dat er op zondag s'avonds niets op tv is behalve Songs Of Praise (Sunday Evening) of over rommelmarkten (Jumble Sailing) hartverwarmend mooi. In Exeter Punkcity trekt dat zoals verwacht niet bijster veel publiek, maar desalniettemin een prachtband. Toch twee minpuntjes: een cover van Neil Young's Cinnamon Girl past absoluut niet bij de band, want in weze niet meer dan een dommer rocke en tot m'n grote verbazing spelen ze I Want To Live In A Dream niet; een nummer dat met teksregels als I am a lazy good for nothing en I suppose the real world is okay but I much rather make my own up any day de afgelopen weken is uitgegroeid tot mijn persoonlijke lijflied.

Het gevaar ligt op de loer dat deze pagina verwordt tot een Everett True (en John Peel) fanpage, maar het feit dat bij Domino Records een nieuwe aflevering van True's column International Pop Underground online staat wilde ik niet onvermeld voorbij laten gaan. Deze keer gaat het over de Young Marble Giants. Maar jullie zijn waarschijnlijk allang blij dat ik het momenteel te druk heb om de krant te lezen en dus niet elke dag met een link naar een artikel uit de Guardian op de proppen kom.

Steven Wells presenteert een nieuw SCUM Manifesto. En vandaag de dag staat SCUM voor de Society For Cutting Up Musos en zegt heel hard Néé!! tegen saaie mannen met akoestische gitaren als David Gray en Badly Drawn Boy en nog harder Já!! voor poptastische vrouwen als de Sugababes, Destiny's Child en Daphne & Celeste.

Tuesday, May 22, 2001

De rubriek On van de NME - waarin elke week een handvol Next Big Things wordt getipt - blijkt ook een eigen microsite te hebben, waar je, zo krijg ik in ieder geval de indruk, van een hoop van de recent gehypete bandjes iets kunt beluisteren danwel bekijken. Van het bijbehorende artikel in de papieren editie staat er telkens maar een korte impressie, alleen van The Music staat het hele verhaal online. The Music is namelijk niet zomaar een willekeurig nieuw bandje. Ondanks die verschrikkelijke naam durft de NME te beweren dat we van doen hebben met een band met the potential to be the most important British group since Oasis. Hun debuutsingle verscheen een dezer dagen op Fierce Panda (in gelimiteerde oplage en waarschijnlijk binnen de kortste keren uitverkocht en tot collecter's item verworden) en bevat twee doses van de arrogantste, meest over the top, meest groovy gitaarrock sinds de Stone Roses, de Verve, Led Zeppelin en U2 zomaar een verloren zondagmiddag in de studio stonden te jammen. Helaas lijkt het er wel op dat deze 4 tieners uit Leeds - momenteel níet op tour, want hard bezig met de eindexamens - in alle commotie vergeten zijn een paar melodietjes te schrijven, maar overweldigen doet het zeker.

Uit de mailbox: DJ 4t4 - bekend van 't Hof Van Commerce, mAGIK BALLET ENSEMBLE - heeft een splinternieuwe site met alles over z'n verschillende projecten en een klein dozijn MP3's ter downloading.

Monday, May 21, 2001

Kreeg vandaag weer eens post. Échte post: een geadresseerde envelop van de Labour partij. How Many Conservatives Does It Take To Change A Light Bulb vraagt de buitenkant van het foldertje dat er in zat. None. They Like To Keep You In The Dark luidt het antwoord aan de binnenkant en het bevat verder nog wat quotes van prominente tories - Portillo die verklaart tegen het minumumloon te zijn, Anne Widdecombe die de NHS wil privatiseren - en korte statements dat Labour dat allemaal heel anders ziet. Ik denk dat ze willen dat ik begin juni op ze stem. Ze hebben er echter geen rekening mee gehouden dat ik helemaal niet mág stemmen.

1,2,3,4: Everett True haalt herinneringen op aan de Ramones bij Tangents.

Ben al met al tweede geworden in Northernlake's Popquizzz. Je kunt nu de antwoorden bekijken. Ik geloof dat ik het meeste dát ik had wel goed had. Alhoewel ik de Hives (Z) helaas aanzag voor Turbonegro (N) en ook een beetje miszat in de categorie latin kwijleballen en Whitney Houston & Enrique Iglesias in heb gevuld waar Christina Aguilera & Ricky Martin hadden moeten staan. Maar Tatjana & Gerard Joling's tenenkrommende versie van Can't Take My Eyes Of Off You herkende ik natuurlijk wél.

Sunday, May 20, 2001

Honderd redenen?? Je wou honderd redenen?? Laten we met negen beginnen. Negen redenen waarom Hundred Reasons - zoals afgelopen woensdag te zien in de Cavern - de beste nieuwe band in Groot Brittannië is:
een: Noem het emocore, noem het nu metal. Zó hoort gitaarrock anno 2001 te klinken. De kracht van een bovengemiddelde hardcoreband (maar zonder de eendimensionale domheid), de inventiviteit van een At The Drive-In en de commercialiteit van een Papa Roach gecombineerd tot een explosief punkbombardement.
twee: zanger Colin Doran. Ziet er uit alsof hij een zoon van Monty Python's Eric Idle zou kunnen zijn en is in het gelukkige bezit van hét modekapsel van het moment: een blonde afro. Is bovendien niet vies van een potje stagediven en zorgt er voor dat schoenen die naar aanleding van deze activiteit door leden van het publiek op het podium belanden weer bij de rechtmatige eigenaar terecht komen. Zo goed en kwaad als dat gaat, tenminste.
drie: Cerebra en Rummus en eigenlijk al hun andere nummers. Stuk voor stuk snoeiharde, in y'r face rockmonsters met de overtuigingskracht van minstens 10 Linkin Parks.
vier: het feit dat At The Drive-In tijdelijk (??) uit de running is maakt het voor Hundred Reasons overduidelijk makkelijker (zie ook twee), maar Hundred Reasons is meer dan zo maar een ATD-I-kloon. Zie het alsof de Texanen de voorzet hebben gegeven die door dit vijftal haarzuiver wordt binnengeknald.
vijf: Falter. De ballad. De aanstekers kunnen de lucht in.
zes: Platenmaatschappij Columbia heeft klaarblijkelijk vertrouwen in de band. Opgepikt naar aanleiding van één singeltje op Fierce Panda gaan ze na deze tour de studio in voor hun debuutalbum. De video van de eerste single, Rummus, werd vanavond opgenomen (als-ie ooit op MTV te zien is en je ziet iemand met een 3voor12 t-shirt dan ben ik dat dus) en in werkelijk elke hoek van de Cavern staat een camera, zelfs ín de moshpit. Het contract lijkt bovendien ruimte te bieden voor speeltjes als limited edition splitsingeltje met het vanavond meegebrachte voorprogramma, Douglas, en andere independent-dingetjes.
zeven: enthousiasme. Niet alleen op het podium, maar voor muziek in het algemeen. De band lijkt een groot voorstander van de slogan support your (local) scene. De bedankjes aan het adres van de twee voorprogramma's zijn gemeend. Op hun website interviewen drummer Andy B en gitarist Larry Idlewild en Accident Prone en sterft het van de links naar en banners van talloze gelijkgestemde - maar vooralsnog niet even succesvolle - bandjes en indierockavonden door het hele land.
acht: de introtape. Een lounge-piano versie van Papa Roach's Last Resort.
negen: de hype. Zoals gezegd, er is tot nu toe pas één singel verschenen maar de band wordt in de bladen bejubeld en heel punkrockend Exeter is uitgelopen en springt vanaf de eerste tonen de longen uit z'n lijf.

The Strangest Thing In John Peel's Bathroom Isn't The CD's: over de vloer bij de legendarische BBC -dj in een heerlijk burgerlijke feature in de East Anglian Daily Times.

Slower Then 1924!! Schelden op de treinmaatschappij is een van dé nationale sporten in Groot Brittannië en ons lokale sufferdje, de Express & Echo, doet van harte mee en heeft uitgerekend dat je 80 jaar geleden, toen er nog met stoomtreinen gereden werd, vaak sneller vanuit hier in London was dan nu in het futuristische jaar 2001.

Thursday, May 17, 2001

Het gerucht gaat dat Urusei Yatsura de gitaren aan de wilgen hebben gehangen. Ik wist dat ze niet meer bij Che zaten (want dat is er mee opgehouden), maar er is volgens mij nog niets eens zo lang geleden nog een 7" single van ze verschenen. Op hun eigen website wordt er vooralsnog geen melding van gemaakt, alhoewel er op het messageboard wat berichten staan van mensen die mensen kennen die een en ander lijken te bevestigen. Google-en op Urusei Yatsura levert zoals verwacht vooral veel pagina's op gewijd aan de gelijknamige Japanse anime (waar de band dus ook naar vernoemd is). Onder meer een hele pagina vol MP3'tjes uit de serie. Als die ene track die ik in het wilde weg had uitgekozen - Rock The Planet klonk nogal veelbelovend vond ik zelf - een beetje representatief is, is het muzikaal niet bepaald veel soeps: wanstaltig kitscherige synthrock die het stadium Zo Slecht Dat Het Goed Is zo ver voorbij is dat je d'r haast bang van wordt (pagina blijkt trouwens onderdeel van een hele website vol MP3's met muziek uit Aziatische tekenfilms).

Mmmmm... Organised Crime en 32 andere essentiële Homer quotes in .wav-formaat. (Via King Of All The Hipsters)

Drop That Bandana Or You Are Under Arrest: gangsta-style baggy kleren zijn helemaal uit op de straten van Los Angeles.