Τρίτη, Φεβρουάριος 28, 2006

Βιβλία ή παπούτσια; (Κοινά 2)



Προσωπικά μιλώντας οι σχέσεις μου με την οικονομία και τις οικονομικές επιστήμες δεν είναι οι καλύτερες. Ως συγγραφέας λοιπόν θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο στα κοινά στην πολιτιστική τους διάσταση.
Με την λογοτεχνία ας πούμε τι γίνεται; Τα έγραφε πολύ καλά ο Άρης Μαραγκόπουλος στο πρόσφατο δοκίμιο του: Η άποψη ότι το λογοτεχνικό έργο περιέχει μια σταθερή αξία χρήσης που συνήθως είναι απρόβλεπτη δεν ισχύει πλέον όπως ίσχυε παλιά. Εκατομμύρια βιβλία που διαβάζονται σε όλο τον κοσμο μετρούν μόλις κάποιους μήνες ζωής. Τα βιβλία διαγκωνίζονται το ένα το άλλο στις στήλες των κυριακάτικων φύλλων που μοιάζουν απόλυτα με εκείνες της στατιστικής άλλων βιομηχανικών προϊόντων στις οικονομικές σελίδες. Το λογοτεχνικό βιβλίο έχει γίνει από κληρονομημένη αξία εμπόρευμα και πωλείται παντού με την ίδια λογική όπως μια ηλεκτρική συσκευή η ένα παντελόνι.

ΒΙΒΛΙΟ Η ΠΑΠΟΥΤΣΙ;

Πρόσφατα βρέθηκα σε μια συζήτηση για τη νεα ελληνική λογοτεχνία. Υστερα από είκοσι λεπτά, εντυπωσιασμένος από σα άκουγα , τα 99% των οποίων δεν περιείχαν λέξεις η φράσεις όπως, διακειμενικότητα, αφήγηση, στιλ, αλλά οικονομικές έννοιες όπως απορρόφηση, διανομή, προκαταβολή, σκέφτηκα όποτε άκουγα τη λέξη βιβλίο να την αντικαθιστώ νοερά με την λέξη παπούτσι. Προς μεγάλη μου έκπληξη αντι να δημιουργήσω στο μυαλό μου ένα σουρεαλιστικό μονόπρακτο, κατέληξα στο να ανασυστήσω μια απολύτως ορθoλογική ανάλυση της θέσης του παπουτσιού στην ελληνική οικονομία. Οι συγγραφείς ηταν οι τσαγκάρηδες. Οι εκδότες ήταν η Nike, η Φεργακάμο, ο Καρούζος και τα λογοτεχνικά είδη, τα παπούτσια με τακούνια, τα αθλητικά, τα brand name και τα επαναστατικού σχεδιασμού.

Ο γάλλος φιλόσοφος Jean Francois Lyotard έλεγε πριν από μερικά χρόνια: « Η ερώτηση που τίθεται πλέον από τον επαγγελματία προσανατολισμένο φοιτητή, από το κράτος, η το ίδρυμα ανωτάτης εκπαίδευσης» δεν είναι πια «Αληθεύει;» αλλά «Σε τι χρησιμεύει;» Αντικαταστήστε την επιστημονική γνώση με την λογοτεχνία και τον επαγγελματικά προσανατολισμένο φοιτητή με τον επαγγελματικά προσανατολισμένο συγγραφέα και θα έχετε τη σημερινή κατάσταση στη λογοτεχνία. Κάποτε οι ερωτήσεις στον συγγραφέα ηταν «τι θέλεις να πεις με το βιβλίο σου;» τώρα είναι «πόσο πούλησε;»
Η λογική της αγοράς λέει ότι τα πάντα μπορούν να αγορασθούν, να πουληθούν. Θα ρθει λοιπόν κάποτε η στιγμή που μια πολυεθνική θα αγοράσει τη σκέψη του Πλάτωνα; Πρόσφατα κάποιος έλληνας μπλόγκερ (J95) στο προηγούμενο ποστ, χαριτολογώντας ή όχι, ισχυρίσθηκε ότι η εποχή αυτή έχει ήδη έρθει και λέγεται «πατέντες λογισμικού και επιχειρηματικών μεθόδων»…

ΚΟΠΙΡΑΙΤ

Ένα σχετικό θέμα με όλα αυτά που συζητάμε είναι το κοπιράιτ. Για εκατοντάδες χρόνια τα πολιτιστικά κοινά τα παραμύθια, οι μεγάλες ιστορίες, ακόμα και η ίδια η γλώσσα ανθούσαν χωρίς την έννοια του κοπιράιτ η της πατέντας, παρόλο που στην ελληνική λογοτεχνία είναι πασίγνωστη η ιστορία του εθνικού μας ποιητή Σολωμού ο οποίος αγόραζε λέξεις στα στενά της Ζακύνθου… Όπως όμως ο Σολωμός δεν είχε κατοχυρώσει τα γραπτά του, έτσι και κανείς από τους μεγάλους εφευρέτες περασμένων εποχών δεν ειχε σκεφτεί να κατοχυρώσει την εφεύρεση του. Αν ήταν αλλιως τα πράγματα σημερα δεν θα είχαμε τις μουσικές κλίμακες, το γεωργιανό μέλος, την οδύσσεια ακόμα και την κινέζικη κουζίνα…

Σημερα η ιδεα είναι η εξής Οι συγγραφείς διαθέτουν το μονοπώλιο για κάποια χρόνια και υστερα από μια πεντηκονταετία τα έργα του είναι ελευθέρα στο κοινό. Ένα είδος πνευματικής οικολογίας. Ο σπόρος πεθαίνει για να ζήσει. Οι συνεχείς όμως ανανεώσεις του χρόνου του κοπιράιτ καταλήγουν στην αντίθετη εικόνα: το έδαφος δεν αναπνέει από την παρουσία των μεγάλων φυτών….

Η ιδεα ότι το ανθρώπινο είδος μοιράζεται μια ηθική και κοινωνική κληρονομιά που δεν μπορεί να διαφθαρεί, να εμπορευματοποιηθεί, ή να πουληθεί, ίσως σήμερα ακούγεται ρομαντική. Ωστόσο 62 χρόνια πριν ο Αντόρνο έλεγε πως «Εκείνος που προσφέρει προς πώληση κάτι μοναδικό, που κανείς δεν θέλει να αγοράσει, αντιπροσωπεύει ακόμα και παρά τη θέλησή του, ανεξαρτησία από τη συναλλαγή». Λέτε αυτό να εξηγεί μεγάλα βιβλία που δεν βρήκαν το δρόμο τους στην αγορά;

Έλεγα στην αρχή του προηγούμενου ποστ για την Helios Corporation που περιμένουμε να μας χτυπήσει την πόρτα. Και παλι θα αναφερθώ σε ένα κομεντ στο προηγούμενο ποστ (basileios). Αρκετά χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών διενέξεων για την υφαλοκρηπίδα στην Ελλάδα κυκλοφορούσε το ευφάνταστο σύνθημα: Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Όσο ηταν στην αντιπολίτευση ο Ανδρέας Παπανδρέου, πρόεδρος του πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, είχε λανσάρει ένα άλλο που έμεινε στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Σε λίγα χρόνια ίσως ακούσουμε σε διαδηλώσεις συνθήματα όπως « Ο Ήλιος ανήκει στο πλάσμα του» ή «το ταλέντο ανήκει στους ταλαντούχους»….

39 Comments:

nyala said...

Καθόλου περίεργο που το εγχείρημα της αντικατάστασης της λέξης βιβλίο με τη λέξη παπούτσι λειτούργησε. Μου φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό αφού σχεδόν όλα λειτουργούν τώρα πλέον με τους νόμους της αγοράς, το μάρκετινγκ καταδυναστεύει τις μάζες και κατευθύνει τις αισθητικές μας επιλογές. Αυτά είναι πλέον δεδομένα στην σύγχρονη κοινωνία και –παρότι δεν γνωρίζω εκ των έσω τον χώρο του βιβλίου- οι επισκέψεις σε βιβλιοπωλεία με πείθουν πως και εκεί ισχύουν οι ίδιοι νόμοι. Οι νόμοι της αγοράς όμως χάνουν –ευτυχώς- εντελώς την ισχύ τους στο θέμα της πολιτιστικής κληρονομιάς γιατί εξυπηρετούν μοντέλα παραγωγής, διάθεσης, κέρδους και δεν μπορούν να επηρεάσουν ή να ρυθμίσουν πεδία όπως η έμπνευση, η καλλιτεχνική έκφραση, η αισθητική απόλαυση, η συμμετοχή στο έργο τέχνης μέσω οποιασδήποτε δράσης. Το copyright μπορεί να εμποδίζει την αντιγραφή ή την άνευ άδειας χρήση του υλικού, δεν εμποδίζει όμως την δυνατότητα να εμπνευστεί κανείς από αυτό. Και εκεί –νομίζω- έγκειται η έννοια του ‘κοινού’ στην πολιτιστική κληρονομιά: ότι πχ ένα έργο του Μπότο Στράους μπορεί να επηρεάσει έναν θεατρικό συγγραφέα της εποχής μας που θα ενσωματώσει γόνιμα στο έργο του στοιχεία από την προβληματική του, οι Έλληνες τραγικοί μπορεί να είναι το υπόστρωμα στο έργο ενός σκηνοθέτη που η οπτική του περιλαμβάνει στοιχεία και από σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα κοκ

1:52 μμ  
John boy said...

μα τι είδους ανησυχίες είναι πάλι και τούτες...
...εδώ μπαίνει η Άνοιξη, δε το πήρε κανείς χαμπάρι;
Φανταστείτε λοιπόν να λιάζεστε σε μια βεράντα, να σας δροσίζει το ανοιξιάτικο αεράκι, να μυρίζετε τις ευωδιές των λουλουδιών, να πίνετε νωχελικά τον καφέ σας κι από δίπλα σας να μιλούν για την διακειμενικότητα...

Αυτά!
Βάλτε κι ένα σχηνάκι στο χέρι αύριο.

3:44 μμ  
Adv said...

Μπράβο, αρμιρίκι! Αυτό θα έλεγα να κλείσουν οι φίλοι του βλογκ τα λάπτοπς και τα πσ και να βγουν στο μπαλκόνι, στο δρόμο, να κοιτάξουν ψηλά και μακριά και ποιος ξέρει μπορεί στο τέρμα του ορίζοντα να συναντηθούμε όλοι εκεί: διακειμενικά

3:55 μμ  
John boy said...

Εμπρός λοιπόν!

3:56 μμ  
Adv said...

αρμιρίκι, τι ωραίο μπλογκάκι που έχεις1 με μάγεψες τώρα και δεν θα βγω, χαζέυω τις εικόνες σου. λατρεύω κι εγώ την πορτογαλία τα φάδος και τα τοιαύτα και με εγκλώβισες... Κλαψ1

4:00 μμ  
Alexis Stamatis said...

μα αυτό ειναι το ωραίο με το νετ. μπορεις να γραφει για διακειμενικότητα και την ιδια στιγμη να εισαι στην εξοχή, στη λιακάδα και με την ευωδία των ανθέων.

4:01 μμ  
John boy said...

θεωρητικά θα συμφωνήσω,
πρακτικά μάλλον έχω τις αμφοβολίες μου, κι όπως λέει κι ο θυμόσοφος λαός μας: Η παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς.

4:07 μμ  
anastassios said...

Πιστεύω ότι όλα είναι μέσα. Και οι πωλήσεις και το copyright.

Προσωπικά δεν με απασχολεί καθόλου αν κάποιος είδε Φελίνι από τα "δώρα" των εφημερίδων ή αν αύριο μεθαύριο μαζί με μία κυριακάτικη παίρνεις και τις 820 σελ. του Οδυσσέα. Το θέμα είναι να υπάρχει η τέχνη και να σε συγκινεί. Και όσο για το copyright παραθέτω το παρακάτω site που οι περισσότεροι μάλλον γωρίζετε.
http://www.gutenberg.org/

4:16 μμ  
grontas said...

Ενδιαφέρον ποστ ΑΛέξη. Εχω δυο τρεις φίλους συγγραφείς που αντί να μιλάμε για τη λογοτεχνία την ίδια μιλάμε για διανομές και κοπυραιτ και τους προβληματισμούς τους για τις πωλήσεις. Τώρα αν η πώληση θεωρείται επιτυχία από την άποψη ότι οι μεγάλες πωλήσεις σημαίνουν περισσότερους αναγνώστες οκ κατανοώ τέτοιους προβληματισμούς αρκεί να μη γίνονται εμπόδιο στη συγγραφή. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν έκανες και ένα ποστ για τα "κανάλια" που μπορεί να περάσει ένα βιβλίο από τη σύλληψη τη συγγραφή του και την τελική διανομή του.

8:55 μμ  
Τζόνυ Τουρτούρας said...

Έχοντας απολαύσει το απόγευμα (κατά προτροπήν Αρμιρίκι)συνεχίζω από τα προηγούμενα comments μου (πάνω στο "Κοινά 1"). Εμπόρευμα (δλδ εμπορεύσιμο) μπορεί να γίνει οτιδήποτε μπορεί ν' αναπαραχθεί μηχανικά. Είτε είναι σκέψη, είτε συναίσθημα ή πράξη. Αρκεί να μπορεί να "ανατυπώνεται" σε χιλιάδες ή εκατομμύρια πανομοιότυπα. Σ' αυτή τη διαδικασία μετράει η ποσότητα, ενώ η ποιότητα (ή μοναδικότητα) περνάει στο παρασκήνιο (και σ' αυτό αντιστοιχεί ακριβώς το ξεγλύστρημα από το "τι αληθεύει;" στο "σε τι χρησιμεύει;"). Αυτό δεν είναι καθαυτό "κακό". Το πρόβλημα είναι όταν η ποσότητα καταπίνει εντελώς την ποιότητα. Όταν η χρησιμότητα καταπίνει την αλήθεια. Όταν η αναπαραγωγή καταπίνει την παραγωγή ή δημιουργικότητα. Κι αυτό συμβαίνει πλέον! Η ιδέα της Αγίας Οικονομίας, αυτής της σύγχρονης αδιαμφισβήτητης θεότητας, είναι απλή: βρίσκουμε μια "πλουτοπαραγωγική πηγή" (π.χ. ένα ταλέντο), δλδ μια ποιότητα, τη μηχανοποιούμε, την υποτάσσουμε στην ποσότητα και τελικά την ΕΞΑΝΤΛΟΥΜΕ οριστικά. Ξεζουμίζουμε π.χ. ένα ταλέντο (ή ένα κοίτασμα πετρελαίου). ΜΕΤΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ; Μετά ... έχουμε πια ξεχάσει πώς ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ τα παπούτσια, πώς γράφονται τα βιβλία. Έχουμε ξεχάσει πως υπάρχει ζήτημα αλήθειας και ποιότητας, και πως, αν δεν χτυπηθείς μ' αυτό το ζήτημα, "στέρεψες". ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ "ΚΑΤ' ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΖΗΝ" ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Κι ο κόσμος βουλιάζει στη νωθρή λάσπη του "ναι σε όλα μέσα στο τίποτα".

9:58 μμ  
Alexis Stamatis said...

tzoni εισαι τελειος!!καπως τεσι το βλέπω κι εγω. Η αλήθεια μπορει να αφορά τα πάντα από τα παπουτσια ως τα βιβλία. βεβαια η αγαπη του τσαγκαρη ποια έχει παει περιπατο (τσαγκαρης δεν υπαρχει άλλωστε) ποιος αραγε όταν καταναλώνει κατι 'ακουει τις φωνές' των σταδιων παραγωγης του;...

10:51 μμ  
nyala said...

Johnny - πώς υποτάσσεται το ταλέντο στην ποσότητα; Είναι το ταλέντο πλουτοπαραγωγική πηγή; (ο Van Gogh ή ο Jack Kerouac μάλλον θα είχαν αντίθετη άποψη επί αυτού) Μακάρι οι μηχανισμοί της οικονομίας να ανίχνευαν την ποιότητα με στόχο να την αναπαράγουν σε ποσότητα - δυστυχώς η ποιότητα δεν είναι το ζητούμενο, μόνο το υπέρογκο κέρδος, η μεγιστοποίηση του κέρδους και η ελαχιστοποίηση του κόστους.

Επίσης δεν νομίζω πως έτσι χάνεται ή ξεχνιέται η διαδικασία της δημιουργίας - θα υπάρχουν πάντα νησίδες δημιουργικότητας - φερειπέίν όσον αφορά τα παπούτσια δεν θα είχαμε τους Manolo Blahnik, Louboutin, Cesare Piaciotti, Salvatore Ferragamo!!

10:51 μμ  
nyala said...

Αλέξη, οι παραπάνω υποδηματοποιοί είναι κάτι σαν σύγχρονοι τσαγκάρηδες - τα περισσότερα κομμάτια τους είναι custom made και πολλά εξ αυτών hand made.

10:55 μμ  
Τζόνυ Τουρτούρας said...

Nyala, "πλουτοπαραγωγική πηγή" (επίτηδες έβαλα αυτό τον όρο) είναι ο,τιδήποτε μπορεί να ελκύσει το ενδιαφέρον, να εντυπωσιάσει και να κινητοποιήσει τον άνθρωπο στο να το ερευνήσει και να το κατέχει (με όλες τις έννοιες του όρου). Άρα είναι και το ταλέντο. Η διαδικασία αναπαραγωγής/ποσοτικοποίησης είναι η διαδικασία κοινωνικοποίησης αυτής της πηγής, που καθευατή είναι κάτι το μοναδικό, "σπάνιο" και ποιοτικό. Είναι αυτό που λέμε, μοιράζομαι το ταλέντο μου, το διαχέω στον κόσμο. Ώς εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα είναι απ' τη στιγμή που κυριαρχεί η αναπαραγωγή/ποσοτικοποίηση σε βάρος της ποιότητας/μοναδικότητας. Αυτό συμβαίνει όταν (όπως στην εποχή μας) κυριαρχεί η ιδέα της χρησιμότητας σε βάρος της αλήθειας. Όταν η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ μιάς πηγής θεωρείται σημαντικότερη από την ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ή ποιότητας ή μοναδικότητας ή έμπνευσης. Νησίδες δημιουργικότητας φυσικά θα υπάρχουν πάντοτε! Μόνο σ' εποχές ανέμπνευστες σαν τη δική μας μικραίνουν δραματικά καθώς είναι περικυκλωμένες από την εκμετάλλευση/ποσοτικοποίηση. ΟΛΟΙ οι σπουδαίοι καλλιτέχνες λ.χ. έχουν αντισταθεί έως θανάτου σ' αυτό! Η εποχή μας είναι και η πρώτη ιστορικά όπου οι καλλιτέχνες, έστω και μόνο για να υπάρξουν σαν καλλιτέχνες (όχι σαν δεκαρολόγοι μοσχοπουλητές), στρέφονται ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ συνειδητά, αδιαπραγμάτευτα και πεισματικά καθώς νιώθουν (και σωστά) ότι τους "ευτελίζει". Είναι ΑΛΛΟ να είσαι ένα ταλέντο σ' ένα κόσμο που καλλιεργεί το ταλέντο, που το σέβεται και δεν προσπαθεί να το ξεζουμίσει, κι άλλο να είσαι ταλέντο σ' ένα κόσμο που ξεζουμίζει το ταλέντο χωρίς να το καλλιεργεί. Είναι π.χ. άλλο να είσαι Αισχύλος στην αρχαία Αθήνα κι άλλο π.χ. Καρούζος στη σημερινή! Στις παλιότερες εποχές οι μεγάλοι καλλιτέχνες μετείχαν ενεργά στα πολιτικά πράγματα. Σήμερα στριμώχνονται στο περιθώριο και μερικοί απ' αυτούς έχουν κάνει ιδεολογία την περιθωριοποίησή τους.O tempora O mores!

8:24 πμ  
Alexis Stamatis said...

Nyala, σορι δεν ειμαι ειδικός επι της υποδηματοποιίας.. έγραψα όσα ήξερα... Ενδιαφέρουσα η διάσταση περι πλουτοπαραγωγικής πηγής μεταξύ νιαλα και Τζονι. Είναι το ταλέντο πλουτοπαραγωγική πηγή; Νομίζω οτι όλα άλλαξαν οταν το έργο τέχνης μπήκε στην εποχή της μηχανικής απαπαραγωγης. Όταν η αυθεντία, η αυτονομία των πρωτοτύπων έργων τέχνης έγινε σαφές οτι προερχόταν από την αδυναμία αναπαραγωγής τους - έτσι ώστε να τους αποδίδεται μια "μαγική αύρα". Αυτήν την μαγική αύρα, την ιερή μοναδικότητα κατήργησε η μαζική αναπαραγωγή Εδώ φυσικά υπάρχει και η αντίθετη άποψη που λέει όσο πιο πολλά ποστερ τυπώνονται με το ηλιοτρόπιο του Βαν Γκογκ, όσο πιο πολυ πληρώνεις για το πρωτότυπο. Τρομακτικά ενδιαφερουσα αντίφαση! Τώρα έτσι όπως ορίζει ο τζονι την πλουτοπαραγωγική πηγή" ως "ο,τιδήποτε μπορεί να ελκύσει το ενδιαφέρον, να εντυπωσιάσει και να κινητοποιήσει τον άνθρωπο στο να το ερευνήσει και να το κατέχει" τότε έχει δικαίωμα να συμπεριλάβει και το ταλέντο. Ο ορισμός όμως πχ μπορεί να περιλαμβάνει και το έμβρυο, η την εν δυνάμει νέα ζωή; Αν ξεχάσουμε αυτό το κενό στη διατύπωση, - η οποία καλή ειναι αλλά πρέπει να έχει και μια δεικλίδα ηθικής ασφάλειας- τότε ναι ,όλα ανάγονται στη χρησιμοθηρική εποχή. Αλλά κάθε εποχή δεν ηταν χρησιμοθηρική; Εκεινο που εντοπίζει πολυ σωστά ειναι η μοναδικότητα μιας εποχής όπου "ΟΛΟΙ(όχι όλοι υπάρχουν μεγάλοι καλλιτέχνες που υποκύπτουν στο σύστημα πχ φοβεροί σκηνοθέτες του Χολιγουντ, μουσικοί κλπ) οι σπουδαίοι καλλιτέχνες λ.χ. έχουν αντισταθεί έως θανάτου σ' αυτό! Η εποχή μας είναι και η πρώτη ιστορικά όπου οι καλλιτέχνες, έστω και μόνο για να υπάρξουν σαν καλλιτέχνες (όχι σαν δεκαρολόγοι μοσχοπουλητές), στρέφονται ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ συνειδητά, αδιαπραγμάτευτα και πεισματικά καθώς νιώθουν (και σωστά) ότι τους "ευτελίζει""

10:13 πμ  
Ρεγγίνα Μπούκουρα said...

Τζόνυ πως ξεζουμίζεται ένα ταλέντο στη σημερινή εποχή;Μη μου δώσεις παράδειγμα από οποιοδήποτε τομέα.Θέλω παράδειγμα από το λογοτεχνικό κόσμο.Ηδη φαντάζομαι τι θα μου πεις,αλλά θελω να σιγουρευτω.

10:46 πμ  
Box said...

"Σπουδαίοι καλλιτέχνες λ.χ. έχουν αντισταθεί έως θανάτου σ' αυτό!"

Αλέξη μπορώ να έχω δύο με τρία ονόματα; Έχω τους λόγους μου.

12:32 μμ  
Alexis Stamatis said...

box αν προσεξες ο τζονι το εγραψε αυτό, αλλα έχει δικιο. ενα μικρο -ελληνικης εμβελειας παραδειγμα που μου ερχεται ειναι ο αρης ρετσος, ο οποιος ειχε βγει ως νεος ζεν πρμιε καζι εμ τον καφεντζοπουλο, κι υστερα αντι να εκμεταλλευετι τη φημη του, προσπαθησε μονος, καταμονος να κανει τη δικη του ερευνα στο θεατρο (με επιτυχια η οχι δεν εχει σηαμσια). επισης (παλι ελλαδα) ο σταυρος τορνες ο νικος καρουζος (που πεθανε στη ψάθα) ο μιχαλης κατσαρος κι ενα σωρο αλλοι...

12:39 μμ  
Τζόνυ Τουρτούρας said...

Regina, επειδή δεν θέλω να γίνω "κακός" (ποιός θα ήθελε να τον πει κανείς "ξεζουμισμένο";) θα γίνω ... εύκολος. Παράδειγμα; Η συγγραφέας του Χάρι Πότερ!

Αλέξη, έρευνα κι ενδιαφέρον για κάτι δεν σημαίνει (παρά μόνο σήμερα) "χρήση" του. Μπορεί να σημαίνει αγάπη, πόνος και σεβασμός γι' αυτό. Επίσης: όχι, δεν ήταν κάθε εποχή χρησιμοθηρική! Το φρούτο αυτό είναι νέο. Η έννοια της "ιερότητας" (που δεν υφίσταται πια) προσδιόριζε, στις παλιότερες κοινωνίες, ακριβώς μια περιοχή της ανθρώπινης ύπαρξης ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΗ για τη χρησιμοθηρεία. Το "ιερό" τελούσε υπό την εποπτεία του "θεϊκού", και το "θεϊκό" προσδιόριζε εκείνο στο οποίο ο βρωτός (θνητός) άνθρωπος δεν μπορούσε να βάλει χέρι. Στην αρχαία Αθήνα λ.χ. η Αγορά(περιοχή χρησιμοθηρείας) εποπτευόταν από την Πνύκα (πολιτική) κι αυτή απ' τον Παρθενώνα (ιερό). Τώρα όλ' αυτά πέθαναν. Ακόμα κι η πολιτική τελεί υπό την εποπτεία της αγοράς! Πώς να οριστούν "ηθικές δικλείδες ασφαλείας" όταν στα ΠΑΝΤΑ μπορούμε να βάλουμε χέρι, θεωρώντας μάλιστα πως αυτό μάς ορίζει σαν ανθρώπους και πως η "εγκράτεια" δεν είναι τίποτε άλλο παρά μαλακία ηλίθιων γραϊδίων;

1:53 μμ  
Box said...

Αλέξη ναι έχεις δίκαιο για όλους αυτούς. Μάλιστα θυμάμαι την ταινία του Τορνέ Ντανίλο Τρέλες στο Παλάς κάπου το 85 ή 86 αν δεν κάνω λάθος. Ας μη γελιόμαστε όμως. Αν δεν κάνεις τέχνη για τη μάζα θα έχεις προβλήματα διανομής και αποδοχής του έργου σου. Αλλά μπορείς να συνδυάσεις και ταλέντο και αποδοχή και φήμη. Βλ. Κλούνεϊ και την τανία Συριάνα. Την είδες την ταινία; Εξαιρετική και "δύσκολη". Όσο για το ξεζούμισμα ταλέντων δεν με βρίσκει σύμφωνη. Αυτό γίνεται με την έγκριση του του καλλιτέχνη. Μακάρι να είχα το ταλέντο σου Αλέξη. Πάντα με εξέπληττες. Καλό απόγευμα.

4:05 μμ  
Box said...

Έκανα και λάθος: έχεις δίκιο ήθελα να πω.

4:07 μμ  
Alexis Stamatis said...

Τι ιερές και αποκαλυπτικές ειναι οι λέξεις: Όταν η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ μιάς πηγής θεωρείται σημαντικότερη από την ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ" γραφει πολυ σωστα ο τζονι. Για προσέξτε λίγο τη ρίζα της λέξης εκμεταλλευση...Ετυμολογικά σημαίνει εξορυσσω μεταλλευμα, αυτο σημαιναι παλια! Τωρα το πως μια δημιουργικη διαδακασια εξορυξης των ΚΟΙΝΩΝ που προεσεφερε πορους ζωης, τεχνη κι ενα σωρο αλλα καλα στον άνθρωπο κατεληξε σημερα να σημαινει "οτι χρησιμοποιώ κατι προς οφελος ΜΟΥ (Μπαμπινιωτης) λεει πολλα για τη σημερινη εποχη...

4:40 μμ  
nyala said...

Johnny παρά την υπερβολικά busy day δεν αντέχω να μην απαντήσω (you stimulate my mind!) Δεν θα το γενίκευα τόσο εκτεταμένα, δεν νομίζω πως ο σημερινός καλλιτέχνης μάχεται με μανία ενάντια στο σύστημα, δεν αποτρέπει την αγορά από το να τον καταπιεί. Ειδικά στα εικαστικά έχουμε πολλές περιπτώσεις σύμπραξης του καλλιτέχνη με πιο εμπορικές διαδικασίες (πχ Louis Vuitton & Murakami, Longchamp & Tracy Emin – ειδικά αυτό ποιος το περίμενε?- κ.α.) και δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό υπό την προϋπόθεση ότι ο καλλιτέχνης επιστρέφει στην αναζήτησή του.
Επίσης, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης Αισχύλου και Καρούζου (!) – στον Καρούζο δεν μπορούμε να αποδώσουμε ούτε καν την καλλιτεχνίζουσα υπόσταση του designer γιατί είναι ουσιαστικά εκπρόσωπος και προωθεί brand names στη χώρα μας, τίποτε παραπάνω- και νομίζω πως το αληθινό ταλέντο μπορεί να λάμψει ακόμη και στις μέρες μας, τα πράγματα δεν είναι τόσο απογοητευτικά.

4:42 μμ  
Alexis Stamatis said...

νυαλα εχω την αισθηση οτι ο Τζονι σε αλλον Καρουζο αναφερεται.. οχι σε αυτον των αππουτσιων, αλλα σε εκεινον των στιχων.. παντως η συνωνυμια ειναι εξαιρετικα ενδιαφερουσα για αυτο που ο πολ οστερ ονομαζει "η μηχανκη της ζωης"...

4:46 μμ  
Adv said...

έτσι βάλε τα πράγματα στη θέση τους alexis περί Καρούζου. τρελάθηκα! λεώ κι εγώ ντιζάινερ ο ποιητής! ¨οποιος διαβάζει ποίηση, ας ασχοληθεί με το συγκεκριμένο: φοβερή μορφή και από τους αγαπημένους μου

4:53 μμ  
Adv said...

ξέχασα: πολύ ωραία φωτό, αλμοδοβαρική

4:54 μμ  
nyala said...

Ήταν μια κουραστική μέρα! Και φυσικά -μια και η συζήτηση περιστράφηκε και στα υποδήματα!- προέκυψε η παρανόηση!
Αλέξη έπρεπε να διαγράψεις αυτό το comment (ευτυχώς μας προστατεύει η ανωνυμία!)
Οποία ασέβεια στον ποιητή...

5:26 μμ  
Adv said...

εντάξει nyala αποκαταστάθηκε η τάξη, ξεκουράσου πια. νομίζω ότι ο ποιητής θα διασκέδαζε την παρανόηση, είχε χιούμορ τρομερό. πιες ένα ποτηράκι στη μνήμη του, θα το εκτιμούσε...

5:43 μμ  
Alexis Stamatis said...

This post has been removed by a blog administrator.

6:21 μμ  
Alexis Stamatis said...

νυαλα δεν τρεχει τιποτα, η παρανοησε ειναι εξαιρετικα ενδιαφερουσα...

6:22 μμ  
Alexis Stamatis said...

Για να επανέλθουμε πάλι στα ΚΟΙΝΑ, Ο βιετναμέζος μοναχός Thich Nhat Hanh έλεγε μια ενδιαφερουσα φραση: "χρειάζονται 30 φύλλα για να φτιάξεις ενα μηλο". Στη σημερινή εποχή φυσικά επικεντρωνουμε στο μηλο. Σκεφτειτε ποσοι παραγοντες συναινουν στη δημιουργια του όμως: φυλλα, κορμος, ριζες, το οικοσύστημα. Οπως βεβαια και στη δημιουργάι ενος βιβλιου: μνημη, φανατασια, ιστορια, μυθος... καθε βιβλιο (καλης λογοτεχνιας) στηριζεται στο δικο του οικοσυστημα. Οταν το αγοραζεις έχεις "αγοράσει" μαζι κι ολα οσα ειναι φτιαγμένο...

6:24 μμ  
ladychill said...

Σαν καθηγητής διαβάζεσαι που επαναφέρει το τμήμα στην τάξη και στα άχαρα μαθηματικά ενώ έξω ο ήλιος λάμπει και τα πουλάκια κελαηδούν.....μην τα δείρεις τα καημένα τα κορίτσια που ξεστράτισαν...! ;-)

6:32 μμ  
ladychill said...

Μη με παρεξηγήσεις, πλάκα κάνω φυσικά...

6:37 μμ  
Alexis Stamatis said...

ladychill, there is blog time, there is sun time. But who owns the sun? μπορεις οπως ξαναπαμε και να μπλογκαρεις χαιρομενος τον ηλιο. μια joint προσφορα της Google και της Helios Corporation :)))

6:38 μμ  
Alexis Stamatis said...

παρεμπιμπόντως λειντιτσιλ δεν ακουσαμε τη αποψη σου επι του φλέγοντος chilling subject

6:40 μμ  
ladychill said...

Δεν προφταίνω τώρα...που θα έλεγε και η γιαγιά μου, κάποια άλλη στιγμή, συνεχίστε εσείς!

6:45 μμ  
Τζόνυ Τουρτούρας said...

Nyala είχε πλάκα η παρεξήγηση με τον Καρούζο! Δικιολογημένη άλλωστε αφού περί υποδημάτων ο προηγούμενος λόγος. Σκέφτηκα τώρα τον Adorno-επιπλά ... Να βγει και κανένας ανταγωνιστής του ονόματι Nietsche με διαφήμιση δυο μοντέρνους τύπους, που ο ένας θα κλείνει το μάτι στον άλλον και θα λέει "εφηύραμε την ευτυχία"! Πάντως, ναι, το αληθινό ταλέντο μπορεί να λάμψει και στις μέρες μας, όπως το λες. Βέβαια όμως το ταλέντο δεν είναι απλά κάτι το "έμφυτο" αλλά επίσης καλλιεργείται (πολλά παιδιά π.χ. υιοθετημένα από μουσικούς, έγιναν σπουδαίοι μουσικοί). Η κοινωνία μας καλλιεργεί το ταλέντο; Φοβάμαι πως όχι. Επειδή η εκμετάλλευση μιας "πηγής" θεωρείται πρωτεύουσα σε σχέση με την καλλιέργεια της δημιουργικότητας.

Αλέξη, πολύ ωραία η εξήγηση περί της λέξης "εκμετάλλευση". Να προσθέω πως η λέξη "δημιουργία" προέρχεται απ' το "δήμος" (=λαός ελεύθερος) και "έργο". Πλήρης η αντίθεση με τον μπαμπινιώτειο ορισμό που παραθέτεις, έτσι;

7:41 μμ  
nyala said...

Τζόνυ - τι ήταν αυτά που έγραφα!! Πλήρης σύγχυση φρενών!

(18-5-2006 h 7.39 Αθήνα)

7:42 μμ  
Ανώνυμο said...

That's a great story. Waiting for more. Cars 1963 buick wildcat digital camera small with voice Boating in lake powell Sandre teen model nude Norton dental insurance venlafaxine hcl cr combined therapy with mertazapine and venlafaxine Mazda automatic transmission Car cheap sale used Pediatric dentist salary Battlefield 2 game Where can i find pre-printed stationery venlafaxine withdraw anxiety effexor social Youth ice hockey skates Protonix delayed release versus prevacid Ultram sale buy tramadol now Howto block all popups pipi pissing babes

11:45 μμ  

Ανακοίνωση Σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Subscribe to this blog's feed
[What is this?]

Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign
Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign!