login vergeten?       


  • Adres
    Bruiloftstraat 42
    9050 Gentbrugge
  • Openingsuren
    9u00 - 12u45 en 14u00 - 18u00
  • Contact
    tel.: 09/230.66.10
    fax: 09/230.20.10
  • E-mail:
    info@kaagent.be
  • E-mail ticketing:
    tickets@kaagent.be

  KAA Gent
FC Cliftonville
0 - 0


FC Cliftonville
KAA Gent
zaterdag 14 Juli

 
Beknopte geschiedenis van KAA Gent  
 
KAA Gent bestaat al meer dan 100 jaar en met het stamnummer 7 stonden de Buffalo's mee aan de wieg van het Belgisch voetbal. Op deze pagina kunt u een beknopt geschiedenisoverzicht lezen van de Buffalo's door de jaren heen. Tijdens het seizoen zullen wij geregeld dieper ingaan op bepaalde aspecten uit de rijke geschiedenis van KAA Gent (met teksten, foto's en video's!). Houd deze rubriek dus zeker in de gaten, want deze zal doorheen het seizoen steeds rijker gevuld geraken!
   

De vereniging "Association Athlétique La Gantoise" werd gesticht in 1864. Begonnen als een turnclub, werd de vereniging kort daarop uitgebreid met andere sporttakken : atletiek, boksen (jawel !), zwemmen, wielrennen, waterpolo, cricket, schermen, hockey en tennis. Voetbal kwam daar pas bij in de zomer van het jaar 1900, toen enkele leerlingen van het College van Melle zich aandienden met de vraag om ook voetbal in de multisportvereniging op te nemen. Ondertussen was de club in 1895 toegetreden tot de "Union Belge des Sociétés des SportsAthlétiques", de voorloper van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Zonder over een voetbalafdeling te beschikken kreeg de club toch het stamnummer 7, wat nog altijd een doorn in het oog is van onze buren uit de Emmanuel Hielstraat (het huidige Racing Gent Zeehaven). De allergrootste pionier van de Gantoise was ongetwijfeld Dokter Hector Priem : hij was de eerste voorzitter en was ook nog kapitein van de allereerste voetbalploeg. De eerste wedstrijden werden gespeeld op het Carpentierplein (het huidige kruispunt van de Charles de Kerckhovelaan en de Kortrijksesteenweg).  Regelmatig moest de scheidsrechter de wedstrijd stilleggen omdat wandelaars het terrein overstaken of omdat een hond zich van de bal wou meester maken. Om over een betere infrastructuur te beschikken werd er vlug verhuisd naar de Mussenstraat.

In 1913 promoveerden de Buffalo's naar de hoogste afdeling. De naam Buffalo vond zijn oorsprong in het circus. In het begin van de 20ste eeuw kwam het megacircus "Barnum and Bailey" regelmatig naar Gent afgezakt, met standplaats aan het Arsenaal. Captain William Cody (bijgenaamd Buffalo Bill) liet tijdens zijn shownummers regalmatig de kreet "Buffalo , Buffalo" horen. Studenten van de Gentse Universiteit namen die kreet op zondag mee naar het voetbal en sindsdien is ze nooit meer uit de lucht geweest.

In 1920 kwam er de definitieve verhuizing naar Gentbrugge. Op 22 augustus 1920 werd het Jules Ottenstadion plechtig ingehuldigd door kroonprins Léopold. Jules Otten was een van de stuwers van het eerste uur achter het voetbalproject binnen La Gantoise. Sportief ging het de club die eerste jaren in Gentbrugge niet voor de wind. In 1929 volgde een eerste degradatie naar de tweede afdeling. Pas in 1936 kon opnieuw met het Belgische topvoetbal worden aangeknoopt. Spelers als Honoré Maertens, Marcel Dereuse en de piepjonge maar o zo talentrijke Freddy Chaves lagen aan de basis van die wederopstanding.

Het was pas in het begin van de vijftiger jaren dat voetbalclub La Gantoise een begrip werd in België. De Franse trainers Jules Van Dooren , maar vooral Edmond Delfour, waren de architecten van dit succes. Ook voorzitter Achiel De Longie leidde de club op een schitterende manier. Na afloop van de competitie 1953-1954 strandden de Buffalo's op amper één schamel puntje van kampioen Anderlecht. Aan dat competitieslot kleeft nog altijd een verdacht geurtje. Een groot deel van de supporters schoof de schuld in de schoenen van Freddy Chaves. Volkomen onterecht ! In die tijd trad de Gantoise regelmatig in het veld tegen de bekendste ploegen van de wereld: Penarol Montevideo, Stade de Reims, Real Madrid, Roth Weiss Essen, F.C. Santos (met Pélé) ... Het was de periode van Armand Seghers, Firmin De Coster, Hilaire Schoonjans, Norbert Delmulle, Roland Storme, Norbert Van Huffel, Eric Lambert, Maurice Willems, André Van Herpe, Léon Mokuna en Richard Orlans. Met zijn 21 caps blijft Richard nog altijd de Buffalo die het meest werd opgeroepen voor de nationale ploeg.

Na 1960 volgde er een fikse sportieve terugval, al werd in 1964 de Beker van België veroverd, meer op karakter dan met talent. Op die manier werd de Gantoise de eerste Belgische ploeg die deelnam aan de Europabeker voor Bekerhouders. De competitie 1966-1967 werd een ware nachtmerrie. Voorzitter Hoste had de fakkel overgenomen van Achiel De Longie en gooide er met zijn pet naar. Met een stel onbekende Joegoslaven en een stel nog onbekendere Belgen uit lagere reeksen zorgde hij ervoor dat de Buffalo's in mei 1967 naar de tweede klasse tuimelden. Onder impuls van het duo Mastelinck-Naudts werd de promotie in één seizoen bewerkstelligd. Toch zou het sprookje niet lang duren. Na het succesrijke seizoen 1969-1970 werd met spelers als Konter, Jurion, Dos Santos, Leonard, Sztani een derde plaats veroverd. Het jaar nadien was het echter opnieuw bingo : zes speeldagen voor het einde van de competitie zaten de Buffalo's opnieuw in tweede klasse en dit keer voor lang !

Bij de aanvang van het seizoen 1971-1972 werd A.R.A. La Gantoise omgedoopt tot het huidige K.A.A. Gent (Koninklijke Atletiekassociatie Gent). Lag het aan die naamsverandering of was het iets anders. In alle geval werd in mei 1974 het meest trieste dieptepunt uit onze clubgeschiedenis bereikt: een degradatie naar derde klasse ! Omstreeks die tijd maakte politicus Willy De Clercq duidelijk aan het duo Mastelinck-Naudts dat het zo niet verder kon. In 1976 (de Buffalo's zaten ondertussen opnieuw in tweede) haalde hij de steenrijke betonbaron Albert De Meester naar het Ottenstadion. Bij zijn aanstelling als voorzitter kende de man uit Baasrode niet eens het verschil tussen rugby en voetbal. Toch zou het zijn grote passie worden. Een anekdote uit 1977 : bij Barcelona speelde het duo Cruyff-Neeskens de pannen van het dak. Ook De Meester was daar onder de indruk van gekomen. Prompt informeerde hij zich via een Amsterdams makelaarsbureau : "Wat moeten die twee kosten ?" Toen onze preses het fabelachtige bedrag - dat niet ver onder het miljard BF lag - onder ogen kreeg, moest hij toch even slikken. Zelfs voor miljardairs zijn er grenzen.

Na vier seizoenen zwoegen kreeg De Meester in 1980 eindelijk de promotie naar eerste klasse voor mekaar. Het had veel bloed, zweet, tranen en ... centen gekost. Belangrijkste steunpilaren van de ploeg waren : Laurijssen, Hanssens, Heyt, Van den Daele, Van Haecke en ... Aad Koudijzer. De Nederlander was de onbetwistbare patron van de ploeg. Onder het bewind van voorzitter De Meester stroomden de Buffalo-supporters opnieuw in grote getale het Ottenstadion binnen :  15.000 voor een gewone affiche , 23.000 voor een topper ! Tussen 1982 en 1986 werd er liefst vier keer Europees voetbal afgedwongen met als uitschieter het veroveren van de Beker van België in 1984. Spelers als Sören Busk, Michel De Wolf, Cees Schapendonk, Tony Rombouts , René Mücher en Hubert Cordiez droegen toen het Buffaloshirt.

 

In 1986 overleed preses Albert De Meester na een slepende ziekte. Robert Naudts had toen al de fakkel overgenomen. Het werd de zwanenzang voor de sympathieke kolenhandelaar uit Gentbrugge. Geconfronteerd met de nasleep van de Bellemans-affaire kon hij het Buffaloschip niet meer vlot krijgen. In 1988 beleefde hij zijn vierde degradatie als bestuurslid. Ondertussen haakten vele supporters af. Zij gingen hun geluk elders (Brugge, Anderlecht en Lokeren) beproeven.

Net zoals in 1976 werd er ijverig gezocht naar een nieuw opperhoofd. Na vele nachtelijke en omslachtige vergaderingen werd begin juli 1988 de heer Jean Van Milders aangesteld als de nieuwe voorzitter van K.A.A. Gent. Via de eindronde promoveerden de Buffalo's in één seizoen terug naar de hoogste klasse. Onze nieuwe voorzitter was zeer ambitieus, net als zijn trainer René Vandereycken. Iedereen herinnert zich nog het seizoen 1990-1991. In één klap werden toen Frank Dauwen, Eric Viscaal en Erwin Vandenbergh aangeworven. Tot diep in de tweede ronde voerden onze Buffalo's het klassement aan. Na een zekere Club Brugge-A.A. Gent (0-1) verklaarde Georges Leekens onomwonden : "De kampioen zal nu wel gekend zijn zeker ?" Het liep echter anders af. A.A. Gent had de eerste Belgische club kunnen worden die deelnam aan de Champions League !

Het was voor de vele ontgoochelde supporters een troost dat er nog kon deelgenomen worden aan de U.E.F.A.- Cup. Er werd een schitterend parcours afgelegd : Lausanne, Eintracht Frankfurt en Dynamo Moskou gingen voor de bijl. Alleen Ajax Amsterdam bleek in de kwartfinales een maatje te sterk. Maar toen was de kous af.

Begin 1993 kwam het tot een breuk met trainer Vandereycken. Zijn opvolgers Dorjee, Meeuws, Clijsters en zelfs Boskamp konden het gestrande Buffaloschip niet opnieuw vlot krijgen. De redding zou uit het Noorden komen in de persoon van de Noorse trainer Trond Sollied. Ongeveer op hetzelfde moment zette voorzitter Van Milders een stap terug ten gunste van bestuurslid Ivan De Witte : twee rake zetten ! Toen in de zomer van 1999 de Belgische pers de transferactiviteiten van A.A. Gent overschouwde werden de wenkbrauwen zwaar gefronst. Wie kende er nu in godsnaam Szekeres, Carrez, Gajser, Christensen, Kharif, Sterbal. En Ole Martin Aarst, was die niet gebuisd bij Anderlecht? Een man die volledig achter zijn groep stond was trainer Sollied. Hij verklaarde kordaat : "Dit A.A. Gent speelt Europees !" De Noor hield woord. Alleen jammer dat zijn afscheid aan de Arteveldestad er een in mineur werd.

Heli Rombaut

 

 

 
voetbalwet - intern reglement - copyright