OSSOLIŃSCY

Ignacy Franciszek Ossoliński

Biografia ta oparta jest jedynie na publikacji pochodzącej z Polskiego Słownika Biograficznego.
                                          Pełną wersję biografii udostępnię po kontakcie ze mną.


Ignacy Franciszek Ossoliński urodził się w 1730 roku. Jego rodzicami byli Józef Ossoliński, podczaszy mielnicki późniejszy chorąży liwski i podlaski, właściciel dóbr Woźniki i Niwiski oraz Teresa z Sienickich łowczanka gostyńska.

Początkowo kształcił się prawdopodobnie w którymś z kolegiów jezuickich [Wilno?]. W roku 1749 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych [Franciszkanie], gdzie przybrał imię Kandyd.

W zakonie tym odbył dalsze studia: filozoficzne w Lublinie i teologiczne w Warszawie. Po zakończeniu nauki wysłany został przez swych przełożonych na dalsze studia teologiczne do Padwy.

Po powrocie do Rzeczpospolitej piastował krótko posługę duszpasterską w Warszawie w kościele pw. Panny Marii na Nowym Mieście. W latach 1761-3 został gwardianem w Warce, następnie od roku 1763 pełnił funkcję gwardiana konwentu warszawskiego. W tym roku za zgodą króla Augusta III biskup bakowski dominikanin Stanisław Rajmund Jezierski przybrał go na swego koadiutora z prawem następstwa. Biskupstwo bakowskie położone było na terenie ówczesnej Mołdawii.
Jego konsekracja odbyła się 13 października 1765 roku we Lwowie w kościele franciszkańskim Świętego Krzyża. Sakrę biskupią otrzymał z rąk arcybiskupa metropolity lwowskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego wespół z arcybiskupem ormiańskim Jakubem Augustynowiczem i sufraganem lwowskim Samuelem Głowińskim, tytulariuszem hebronu.

Biskupstwem bakowskim nie interesował się, zresztą faktycznie nie objął w nim nigdy rządów uzyskując jeszcze za życia biskupa Jezierskiego przeniesienie na koadiutora z prawem następstwa przy ordynariuszu kijowskim. Jako swego następcę widział go biskup Józef Andrzej Załuski. Załuski zmarł w dniu 7 stycznia 1774 roku. Jego ceremoniom pogrzebowym w dniu 14 stycznia w warszawskiej kolegiacie św. Jana Chrzciciela przewodniczył Ignacy Franciszek. Jako następca na biskupstwie kijowskim Ignacy Franciszek złożył 21 stycznia 1774 roku przysięgę senatorską na ręce króla Stanisława Augusta.

W roku 1775 otrzymał od króla Stanisława Augusta Order św. Stanisława, był też kawalerem Orderu Orła Białego.

Ignacy Franciszek jako biskup kijowski rozpoczął odbudowę spalonej w roku 1768 katedry w Żytomierzu, stolicy biskupstwa kijowskiego, którą ukończył biskup Kacper Cieciszowski w roku 1801. Przeprowadził wizytację tej diecezji, osobiście wizytując jednak tylko katedrę i kapitułę, powiększył liczbę parafii z 27 do 33, w latach 1774-6 ogłaszał listy pasterskie i inne rozporządzenia.

Na przełomie lat 1781/2 udał się w podróż zagraniczną "do wód" w towarzystwie jednego z kanoników kijowskich i dwóch służących. Odwiedził wówczas między innymi Brukselę, w której przebywał w styczniu 1782 oraz Padwę gdzie na kilka tygodni zatrzymał się w konwencie franciszkańskim del Santo.

Po ojcu odziedziczył majątek Niwiski, który przed śmiercią zapisał swemu bratankowi Franciszkowi Feliksowi. Możliwe, że w majątku tym rozpoczął budowę dworu.

Pod koniec życia trapiony długotrwałą chorobą przeniósł się do klasztoru OO. Kapucynów w Lublinie, gdzie wcześniej z wielką przyjemnością często przebywał. Ignacy Franciszek zmarł 7 sierpnia 1784 roku w Lublinie u OO. Kapucynów. Zgodnie ze swą ostatnią wolą został pochowany w podziemiach klasztoru pośród braci zakonnej.

POWRÓT DO BIOGRAFII