Το Βήμα online
1η σελίδα Το ΒΗΜΑ εν τάχει... Πρώτες σελίδες ΑΡΧΕΙΟ TO BHMA Online - Αγγελίες Online
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ Αναζήτηση
με κριτήρια
Κυριακή 1 Ιουνίου 2008 - Αρ. Φύλλου 15373
ΕΝΟΤΗΤΕΣ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ
ΘΕΜΑΤΑ
ΠΟΛΙΤΙΚΑ
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ
ΚΟΣΜΟΣ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΓΝΩΜΕΣ
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
ΜΕΝΤΙΑ
ΒΗΜΑτοδότηs
Το επταήμερο του Διόδωρου
Κυριακή με την Πανδώρα
ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ
BHMA SCIENCE
ΒΗΜΑ 2
ΒΙΒΛΙΑ

Γράψτε στο ΒΗΜΑ
tovima@dolnet.gr
Πρώτες σελίδες
TO BHMA
TO BHMA

Ανάπτυξη
Ανάπτυξη

Νέες Εποχές
Νέες Εποχές

ΒΗΜΑ Science
ΒΗΜΑ Science

ΒHMA 2
ΒHMA 2

Βιβλία
Βιβλία

* Τα άγνωστα γεγονότα που οδήγησαν στη δικτατορία της 21ης Απριλίου

Αποστασία και παρασκήνιο

Η συνωμοσία του Ασπίδα και η μυστική συμφωνία του 1967


ΣΤ. Π. ΨΥΧΑΡΗΣ

Στις αρχές του 1967, δεκαοκτώ μήνες μετά τα δραματικά γεγονότα του θέρους του 1965, η Αποστασία κατέρρεε. Τα δύο μεγάλα κόμματα, η Ενωσις Κέντρου και η ΕΡΕ, είχαν συμφωνήσει να οδηγηθεί η χώρα το ταχύτερο δυνατόν σε εκλογές.

Ο δρόμος για τις εκλογές, τη μόνη δημοκρατική λύση, είχε ανοίξει με μια μυστική συμφωνία του τότε βασιλέως με τον αρχηγό της Ενώσεως Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου και τον αρχηγό της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Η συμφωνία αυτή ήταν αποτέλεσμα παρασκηνιακών διαβουλεύσεων και πιέσεων από διάφορους παράγοντες της δημόσιας ζωής που πίστευαν ότι μόνο οι εκλογές μπορούσαν να βγάλουν τη χώρα από το δραματικό πολιτικό αδιέξοδο.

Αντίθετοι με την προσφυγή σε εκλογές ήσαν οι συγκροτούντες την κυβέρνηση των αποστατών, η οποία τερμάτιζε τον βίο της, καθώς η ΕΡΕ, που την είχε στηρίξει, απέσυρε την εμπιστοσύνη της. Ο Κ. Μητσοτάκης σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Καθημερινή» διετύπωσε την άποψη ότι ο τότε βασιλεύς δεν έπρεπε να προχωρήσει σε μυστική συμφωνία με τους Γ. Παπανδρέου και Π. Κανελλόπουλο. Με δήλωσή του προς «Το Βήμα» ο τέως βασιλεύς χαρακτηρίζει τις εκλογές την πλέον ασφαλή και δημοκρατική λύση και προσθέτει ότι ήταν έτοιμος να δεχθεί και να σεβασθεί την επανεκλογή του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος εθεωρείτο βέβαιος νικητής των εκλογών. Η πολιτική εκτίμηση της Αποστασίας και των δραματικών γεγονότων εκείνης της εποχής φωτίζεται αποκαλυπτικά από τις απαντήσεις που δίδονται στο ερώτημα γιατί δεν ζητήθηκε η λύση του προβλήματος με προσφυγή στις κάλπες. «Το Βήμα» αποκαλύπτει σήμερα άγνωστες πλευρές από τα παρασκήνια της εποχής εκείνης που οδήγησαν δυστυχώς τη χώρα στην απριλιανή δικτατορία.





«Η κωμωδία τελείωσε» ομολογεί ο παλιάτσος Αθανασιάδης-Νόβας, με τους Μητσοτάκη, Κανελλόπουλο και Μαρκεζίνη, οι οποίοι υποστήριξαν την Αποστασία, πίσω στις κουίντες, αγγέλλοντας την καταψήφιση της κυβέρνησής του. Ο ανυπέρβλητος Φωκίων Δημητριάδης στο «Βήμα» της 8ης Αυγούστου 1965


Προτού κλείσει το δεκάμηνο από τη θριαμβευτική νίκη της Ενώσεως Κέντρου στις εκλογές του 1964, το καζάνι άρχισε πάλι να βράζει στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος. Μετά την κρυφή διαμάχη μεταξύ Γεωργίου Παπανδρέου και Σοφοκλή Βενιζέλου (που λίγο έλειψε να τραυματίσει θανάσιμα τον αγώνα εναντίον της κυβερνήσεως Καραμανλή, κατηγορουμένης για τη «βία και νοθεία» του 1961, διαμάχη που έληξε με τον αιφνίδιο θάνατο του Σοφοκλή Βενιζέλου λίγες ημέρες προ των εκλογών) οι εσωτερικές έριδες της (πολυκομματικής) Ενώσεως Κέντρου έρχονται στην επιφάνεια. Εριδες και διαμάχες που αφορούσαν αφενός την κατανομή υπουργικών θέσεων αλλά κυρίως τον ρόλο και την αυξανόμενη ενδοκομματικά επιρροή του Ανδρέα Παπανδρέου, γιου του πρωθυπουργού.

Αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά του 1965 μια ομάδα βουλευτών της Ενώσεως Κέντρου με επικεφαλής τον Σάββα Παπαπολίτη καταθέτει στη Βουλή δήλωση ανεξαρτησίας. Η κίνηση αυτή, ναι μεν δεν έθετε σε κίνδυνο την κυβερνητική πλειοψηφία (καθώς η κυβέρνηση εξακολουθούσε να διαθέτει πλέον των 151 βουλευτές), υπεγράμμιζε όμως τη δυσκολία συνύπαρξης των πολιτικών δυνάμεων που είχαν πρωτοστατήσει στον τριετή αγώνα από το 1961 για πολιτική μεταβολή στην Ελλάδα.

Η άμεση παρέμβαση του Γ. Παπανδρέου που ζήτησε «αρραγές μέτωπο», συνοδευόμενη από την ανάθεση υπουργικών χαρτοφυλακίων σε ορισμένους από τους αποσχισθέντες βουλευτές, είχε ακαριαίο αποτέλεσμα: ο ένας μετά τον άλλον οι «ανεξάρτητοι» βουλευτές ζήτησαν να αναθεωρηθεί η υπογραφή τους από το σχετικό έγγραφο δηλώνοντας ότι παραμένουν πιστοί στην Ενωση Κέντρου.

Το επεισόδιο αυτό όμως ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Το άλλο και πολύ σοβαρότερο πρόβλημα ήσαν οι αντιθέσεις μεταξύ των κορυφαίων στελεχών της Ενώσεως Κέντρου για τη μελλοντική διαδοχή στην ηγεσία του κόμματος. Τόσο ο Κ. Μητσοτάκης όσο και ο Γεώργιος Μαύρος (με πιο επιφυλακτικούς τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τον Γιάννη Ζίγδη και τον Ηλία Τσιριμώκο) παρακολουθούσαν με δυσφορία την προσπάθεια επικράτησης του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος είχε απομακρυνθεί από την κυβέρνηση για να επανέλθει όμως στα τέλη του Απριλίου του 1965 ως υπουργός αναπληρωτής Συντονισμού.





Νεαρός ακόμη, ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος δεν κρύβει στους τότε πολιτικούς συντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων την ικανοποίησή του για την πρώτη κυβέρνηση των αποστατών, την οποία μόλις είχε ορκίσει, τον Ιούλιο του 1965


Τότε όμως ανέκυψε και ένα σοβαρότερο πρόβλημα που έμελλε να προκαλέσει την ανατροπή της κυβερνήσεως Παπανδρέου. Μετά την παραίτηση του στρατηγού Κ. Δόβα από τη θέση του αρχηγού του Στρατιωτικού Οίκου του βασιλέως, εγκαινιάζεται μια συστηματική επίθεση της ΕΡΕ κατά της Ενώσεως Κέντρου με επιχείρημα τη φημολογούμενη προσπάθεια του Ανδρέα Παπανδρέου να προωθήσει σε ηγετικές θέσεις του στρατεύματος ανθρώπους της εμπιστοσύνης του.

Αντιστοίχως η κυβέρνηση Παπανδρέου αποκαλύπτει και καταγγέλλει το «Σχέδιο Περικλής», κατονομάζοντας μάλιστα τον στρατηγό Καρδαμάκη, τον στρατηγό Αλέξανδρο Νάτσινα και τον στρατηγό Φροντιστή ως πρωταγωνιστές του προαναφερθέντος Σχεδίου με βάση το οποίο έγινε η βία και νοθεία στις εκλογές του 1961.

Η ανταπάντηση της Δεξιάς ήταν η καταγγελία της «ανατρεπτικής» συνωμοσίας τού «Ασπίδα» και η εμπλοκή σε αυτήν του Ανδρέα Παπανδρέου. Στην προσπάθεια αυτή αποδόμησης του κύρους της κυβερνήσεως Παπανδρέου πρέπει να προστεθεί η έκθεση επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου η οποία εκφράζει ανησυχίες για το κλίμα που επικρατεί στις Ενοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας.

Ωστόσο ο υπουργός Αμύνης της κυβερνήσεως Παπανδρέου, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς (τον οποίον ο πρωθυπουργός θεωρούσε ως τότε στενό προσωπικό του φίλο), έχει ήδη προχωρήσει σε συνεννοήσεις με τα Ανάκτορα τα οποία (διά του ταγματάρχη Μάκη Αρναούτη και του Κ. Χοϊδά) τον καθιστούσαν υπεύθυνο για τυχόν υποχώρηση στις εισηγήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου προς τον πατέρα του.

Ετσι, τον Απρίλιο του 1965 ο Γ. Παπανδρέου, πληροφορημένος για τις κινήσεις του υπουργού Αμύνης και τις επαφές των Ανακτόρων με ηγετικά στελέχη της Ενώσεως Κέντρου, δηλώνει ότι δεν υπάρχουν στην κυβερνητική ομάδα «ούτε μωροί ούτε προδότες».

Η συνέχεια της ιστορίας έδειξε πόσο εσφαλμένη ήταν η πρόβλεψή του.




Στέφανος Στεφανόπουλος, ο τρίτος και τυχερός(!) πρωθυπουργός της Αποστασίας


Λίγο αργότερα και μετά την επάνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση αρχίζουν οι ανακρίσεις για ύποπτες ενέργειες στις τάξεις του στρατεύματος. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, παρ' όλες τις τακτικές διαφωνίες με τον υιόν του («θα με πεθάνει αυτό το παιδί!..») υπεραμύνεται του Ανδρέα επιμένοντας ότι η σκευωρία της Δεξιάς αποβλέπει στη δημιουργία κλίματος αναρχίας.

Την ίδια εποχή τα σχέδια των μελλοντικών αποστατών έχουν προχωρήσει. Ο στενός φίλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και εκδότης της εφημερίδος «Ελευθερία» Πάνος Κόκκας πληροφορεί τον Χρήστο Λαμπράκη, εκδότη του «Βήματος» και των «Νέων», για το σχέδιο ανατροπής του Γεωργίου Παπανδρέου.

«Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ο Γ. Παπανδρέου είναι έρμαιο του γιου του και όλο το κόμμα είναι ξεσηκωμένο» θα πει ο Π. Κόκκας.

«Μόνο άρση της εμπιστοσύνης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα μπορεί να ανατρέψει τον σημερινό πρωθυπουργό» απάντησε ο Χρήστος Λαμπράκης.

«Δεν έχουμε πια καιρό» επιμένει ο Πάνος Κόκκας και προσθέτει: «Και ο Κωνσταντίνος (ο βασιλεύς) είναι και αυτός εξοργισμένος και δεν θα αφήσει τα σχέδια του Ανδρέα Παπανδρέου να προχωρήσουν. Βρισκόμαστε σε κατάσταση ουσιαστικής ακυβερνησίας».

«Χωρίς τη γνώμη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας» επέμεινε ο Χρήστος Λαμπράκης, «κάθε κίνηση μειοψηφίας βουλευτών ή των Ανακτόρων είναι καταδικασμένη».

Ηταν αυτή η τελευταία φορά που συναντήθηκαν οι δύο εκδότες.

Τις ίδιες αυτές ημέρες, ο Γεώργιος Παπανδρέου βλέπει τον κίνδυνο και δηλώνει: «Αν υπάρχουν υπουργοί μη συμμορφούμενοι, ας παραιτηθούν» με σαφή αιχμή κατά του Πέτρου Γαρουφαλιά, από τον οποίον ζητεί ανοιχτά να παραιτηθεί. Ο Γαρουφαλιάς αρνείται, ο πρωθυπουργός στις 14 Ιουλίου τον παύει και από εδώ και πέρα εκτυλίσσεται το γνωστό σενάριο της Αποστασίας. Στην πρόσφατη συνέντευξή του ο τέως βασιλεύς Κωνσταντίνος υποστηρίζει ότι ο πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του ζητώντας (ανεπισήμως όμως) προσφυγή σε εκλογές.

Το ίδιο βράδυ της 15ης Ιουλίου, σε μια συζήτηση με τον Λευτέρη Κοτσαρίδα, αρθρογράφο του «Βήματος», και τον εκδότη Χρήστο Λαμπράκη, ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν επίστευε ακόμη πως τα Ανάκτορα θα προχωρούσαν σε ανατροπή του: «Αυτό θα ήταν πραξικόπημα. Και νομίζω πως ο Κωνσταντίνος δεν θα αποτολμήσει μιαν ενέργεια που ισοδυναμεί με πραξικόπημα». Παρ' όλα ταύτα, παρά τον ψυχικό του κάματο και την αβεβαιότητα για τη στάση των υπουργών του και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο Γ. Παπανδρέου δεν κλονίστηκε και από την επόμενη ημέρα ζήτησε τη διενέργεια εκλογών ως μόνη λύση. Οι σύμβουλοι του τέως βασιλέως, προβλέποντας ότι εκλογές θα εσήμαιναν νίκη της Ενώσεως Κέντρου και ήττα των Ανακτόρων, συνεβούλευσαν, αντί εκλογών, ανατροπή του Γ. Παπανδρέου.





Ο αρχηγός της Ενώσεως Κέντρου Γεώργιος Παπανδρέου έχει «τονίσει εις τον βασιλέα τας συνταγματικάς ευθύνας του» και, εξερχόμενος, στην πύλη των ανακτόρων διαβεβαιώνει τους (τότε) πολιτικούς συντάκτες των εφημερίδων ότι «η Δημοκρατία θα νικήσει»


Τα επόμενα δύο χρόνια (παρά τρεις μήνες) οδήγησαν τη χώρα σε αναρχία, με τη διαδοχική καταψήφιση των πραξικοπηματιών πρωθυπουργών.

Τελευταία ελπίδα (που γρήγορα όμως διαψεύστηκε) ήταν η «υποχώρηση» των Ανακτόρων για διενέργεια εκλογών. Στη φάση αυτή επιστρατεύθηκε ο Στέφανος Στεφανόπουλος, πρώην αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Παπανδρέου.

Σε μια κρίσιμη συνάντηση, στο σπίτι του διπλωμάτη Ιωάννη Σωσσίδη, όπου είχαν συγκεντρωθεί κορυφαία στελέχη της Ενώσεως Κέντρου, αποφασίστηκε πως ο Στέφανος Στεφανόπουλος (που μόλις είχε κληθεί στα Ανάκτορα από τον Κωνσταντίνο) θα ανελάμβανε να εξασφαλίσει εκλογές.

Ηταν φυσικά γνωστό ότι οι εκλογές θα ενδυνάμωναν τον Γεώργιο Παπανδρέου, όχι όμως και τον γιο του, ο οποίος οργάνωνε τις δικές του δυνάμεις πιο αποτελεσματικά μέσα στο κλίμα υστερίας που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Γι' αυτό η εμμονή του πατέρα του και της κοινής γνώμης για άμεσες εκλογές δεν συνέφερε τους δικούς του σχεδιασμούς. Οταν ο Στέφανος Στεφανόπουλος βγήκε από τα Ανάκτορα και επέστρεψε στην οικία Σωσσίδη, στην οδό Μελεάγρου, εδήλωσε πως ο Κωνσταντίνος τού είχε δώσει εντολή για κυβέρνηση και για εκλογές. Αλλά όπως αποδείχθηκε, αυτή ήταν η μισή αλήθεια.

Η δήλωση προκάλεσε βέβαια ευφορία και ο Στέφανος Στεφανόπουλος μαζί με τον Χρήστο Λαμπράκη ανέβηκαν αμέσως στο Καστρί, όπου τους περίμενε ο Γ. Παπανδρέου.

Η συζήτηση δεν κράτησε πολλή ώρα.

«Στέφανε» είπε ο πρώην πρωθυπουργός «σου ανέθεσε εσένα την κυβέρνηση και τη διενέργεια εκλογών; Με στήριξη των ψήφων της ΕΡΕ;».

«Εφόσον και εσείς συμφωνήσετε» απήντησε ο Στεφανόπουλος «και με την ψήφο της Ενώσεως Κέντρου».

Ο Γ. Παπανδρέου φάνηκε στην αρχή σκεπτικός, αλλά δεχόταν ότι η προσφυγή στις κάλπες ήταν η προσφορότερη λύση από το αδιέξοδο.

«Και θα κηρυχθούν αμέσως μετά την εκλογή σου;».

«Οχι αμέσως. Εν καιρώ, ζήτησε ο βασιλεύς».

Το σχέδιο είχε αποκαλυφθεί:

«Τι εννοείς, εν καιρώ;» συνέχισε ο Γ. Παπανδρέου.

«Να καταλαγιάσουν πρώτα τα πάθη, γιατί περνάμε μια περίοδο εκρηκτική».

Η συζήτηση είχε ουσιαστικά τελειώσει. Με σαφή άρνηση του Παπανδρέου, επικροτούμενη από τον Χρήστο Λαμπράκη.

Στο αυτοκίνητο που τους έφερνε πίσω στην Αθήνα ο Χρήστος Λαμπράκης ρώτησε τον Στεφανόπουλο γιατί είχε αποκρύψει από τους συνομιλητές του πως τα Ανάκτορα προσέφεραν εκλογές... «αφού καταλαγιάσουν τα πολιτικά πάθη»;

«Μα, αυτό είναι μια λεπτομέρεια. Δεν μου έχει εμπιστοσύνη η Ενωση Κέντρου;».

«Πολύ φοβάμαι πως είναι το τέλος του παιγνιδιού, εφόσον τα Ανάκτορα ζητούν ουσιαστικά την ακύρωση, τον παραμερισμό του Γ. Παπανδρέου έως ότου προετοιμάσουν, κατά το δοκούν, τις εκλογές» απήντησε ο Χρήστος Λαμπράκης.




Στο σπίτι του (εικονιζόμενου) πρέσβη Τζων Σωσσίδη, αρχικά διπλωματικού συμβούλου του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, αποφασίστηκε, ως διέξοδος από την κρίση, να αναλάβει πρωθυπουργός ο Στέφανος Στεφανόπουλος και να προχωρήσει σε εκλογές


Φθάνοντας στην Αθήνα, ο Στέφανος Στεφανόπουλος πήγε στα Ανάκτορα για να ανακοινώσει την άρνηση του Γ. Παπανδρέου, άρνηση για την οποία ενημέρωσε τα αναμένοντα στην οδό Μελεάγρου στελέχη ο Χρήστος Λαμπράκης, ο οποίος έκτοτε δεν συναντήθηκε ξανά ποτέ με τον Στέφανο Στεφανόπουλο.

Η περίοδος που ακολούθησε ήταν από τις τραγικότερες ώρες της δημοκρατικής λειτουργίας στον τόπο μας.

«Το Βήμα» της 1ης Απριλίου 1967 αναφέρθηκε στο χαρακτηριστικό γνωμικό του Κωνσταντίνου Λομβαρδού, γνωστού νομομαθούς του 19ου αιώνα: «Η θέση Βασιλέως - κομματάρχου έχει θέλγητρον, αλλά ο Βασιλεύς πίπτει διά να μην ανεγερθή πλέον Βασιλεύς».

Και πράγματι, ο τέως βασιλεύς (ή το περιβάλλον του) συνεχίζει τις προσπάθειες παρέμβασης στη Βουλή και στα κόμματα.

«Το Βήμα» στις 13 Απριλίου 1967 τόνιζε:

«Η ψηφοθηρία συνεχίζεται. Και νέοι βουλευτές καλούνται στα Ανάκτορα. Η Κοινή Γνώμη παρακολουθεί με αγανάκτηση το μαγειρείον που έχει στηθεί από την 15η Ιουλίου (1965) και έχει εξευτελίσει και κόμματα και αρχηγούς και αρχές... Η σημερινή ημέρα είναι κρίσιμος. Μόνον καθαρή λύση των εκλογών σώζει».

Το παιγνίδι όμως δεν επρόκειτο να κρατήσει πολύ ακόμη. Καθώς ένα ηθικό πραξικόπημα εγκυμονεί το άλλο, μία εβδομάδα αργότερα η Δημοκρατία είχε ήδη καταλυθεί στην Ελλάδα, για να αρχίσει η επταετία της απριλιανής δικτατορίας.

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

- Ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ότι δεν έπρεπε να προχωρήσετε σε μυστική συμφωνία με τους Παπανδρέου και Κανελλόπουλο. Τι απαντάτε;




Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, από θεωρούμενος διάδοχος του Γεωργίου Παπανδρέου στην ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου, πρωτεργάτης και στις τρεις κυβερνήσεις των αποστατών


«Πιστεύω απόλυτα ότι αυτή ήταν η πλέον ασφαλής και δημοκρατική λύση, απαραίτητη για την εκτόνωση της καταστάσεως. Με τη θέση μου αυτή είχαν συμφωνήσει και οι αρχηγοί των δύο μεγάλων τότε κομμάτων. Ηταν αναγκαίο να πάμε σε εκλογές με απλή αναλογική το ταχύτερο δυνατόν, διασφαλίζοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ηρεμία και ομόνοια. Ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται ότι έτσι ανοίγαμε τον δρόμο στην επανεκλογή του Γεωργίου Παπανδρέου. Ημουν έτοιμος ν' αποδεχθώ το ενδεχόμενο αυτό και να σεβαστώ πρώτος εγώ την ετυμηγορία του λαού».


Το ΒΗΜΑ, 01/06/2008 , Σελ.: A04
Κωδικός άρθρου: B15373A041
ID: 294963

Στείλτε το άρθρο με e-mail Τύπωσε το άρθρο

Ηλεκτρονική έκδοση
 
Διαβάστε
ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
όπως στο χαρτί (PDF)
 

To BHMA Online
Κάθε πρωί στις οθόνες σας
σε νέα μορφή
digital.tovima.gr

Προσφορές
'Οπερα
'Οπερα


Τελευταίες ειδήσεις in.gr
Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008

Χρηματιστήριο online in.gr
Δεδομένα με καθυστέρηση 15 λεπτών