PRZEDMOWA

Pomysł na to opracowanie wpadł mi do głowy jeszcze w połowie lat dziewięćdziesiątych, lecz pierwsze nieśmiałe rozważania zakładały oparcie się na wynikach Mistrzostw Świata, trzech Wielkich Tourów i co najwyżej jeszcze sześciu największych klasyków. Jednak dzięki danym z belgijskich roczników "Velo" udostępnionych mi przez kolegów z redakcji "Przeglądu Sportowego": Tomasza Jarońskiego i Marcina Kardę, z francuskiej strony internetowej www.memoire-du-cyclisme.net prowadzonej przez Dominique'a Magnier oraz wymianie informacji na liście tematycznej założonej przez Stefaan'a Degryse (dawniej prowadzącego stronę www.cyclingteams.com) możliwe stało się ambitniejsze podejście do tego ciekawego tematu. Selekcję imprez i ustalanie zasad punktacji w kształcie zbliżonym do aktualnego ukończyłem do września 1999 roku. Po czym nie pozostało już nic innego jak wytrwale zbierać niezbędne dane wynikowe z wybranych wyścigów, pogrupować je w sezonowe pliki (począwszy od ostatniej dekady XIX wieku) i w końcu przystąpić do obliczania osiągnięć kilkuset najwybitniejszych zawodowców w świetle przyjętych reguł punktacji.

Praca ta zajęła mi w sumie szesnaście miesięcy (od września 1999 roku do grudnia 2000 roku) i w jej wyniku ranking został po raz pierwszy opublikowany na anglojęzycznej stronie internetowej http://www.cycling4all.com/ prowadzonej przez mojego holenderskiego przyjaciela Wim'a van Rossum'a. Czołówka pierwotnej wersji rankingu (który w pierwszej wersji obejmował tylko czołową setkę kolarzy wraz ze statystyką i skromnym zarysem punktacji) posłużyła następnie za bazę dla artykułu "Kanibal i Borsuk" na temat tuzina największych gwiazd w historii profesjonalnej szosy, który ukazał się na łamach "Przeglądu Sportowego" 27 grudnia 2000 roku. Oczywiście na potrzeby polskiego rynku należało nieco naciągnąć ostateczne wyniki i za wszelką cenę wstawić do elitarnej "12" Miguela Induraina - najlepszego kolarza ostatniej dekady XX wieku - kosztem Francuza Raymonda Poulidora. Pomimo tego, relatywnie niskie miejsce baskijskiego mistrza wieloetapówek wywołało u nas niemałe zdziwienie, czego wyraz dał choćby Ryszard Szurkowski w wywiadzie dla "Kroniki Sportowej" w 1 programie Polskiego Radia. Oczywiście każdy miłośnik kolarstwa, począwszy od wielkiego mistrza i ekspertów po zwykłego fana ma prawo do własnej opinii, aczkolwiek zapewne w sposób zbyt uproszczony zdajemy się niekiedy postrzegać historię ukochanych dyscyplin sportu poprzez wyniki najbardziej prestiżowej imprezy, w naszym przypadku Tour de France. Ja jednak wierzę, że piękno i tradycje kolarstwa szosowego nie kończą się na tym jednym, wspaniałym wyścigu.

Co ciekawe w e-mailach od zagranicznych znawców tematu wśród zastrzeżeń przeważały raczej wyrazy poparcia dla wyższej lokaty Fausto Coppiego czy Rika Van Steenbergena. Trzeba z resztą przyznać, iż włoski "Campionissimo" wiele stracił na skutek II Wojny Światowej. Kilkaset punktów jakie z pewnością mógł zdobyć w latach największego uwikłania swej ojczyzny w działania wojenne (1941-1945) prawdopodobnie dałoby mu miejsce w czołowej "3" mojej klasyfikacji. Aczkolwiek tą samą uwagę z bodaj jeszcze większą dozą pewności należy uczynić przy osobie Gino Bartaliego - o pięć lat starszego rodaka i największego rywala wspaniałego Fausto. Tuż przed Wielkanocą 2001 roku mój ranking został zaszczycony publikacją na wspomnianej już francuskiej witrynie internetowej http://www.memoire-du-cyclisme.net/ - która bezsprzecznie stanowi najwłaściwsze miejsce poszukiwań wszelkich wyników z historii profesjonalnego kolarstwa szosowego dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.

Po zakończeniu sezonu 2001 korzystając z krytycznych uwag ekspertów zagranicznych postanowiłem dodać do wyselekcjonowanych wcześniej imprez dwa bardzo prestiżowe w "zamieszchłych czasach" wyścigi klasyczne tzn. Paryż - Brest - Paryż (1200-kilometrowy maraton rozgrywany bez podziału na etapy!, raz na 10 lat od roku 1891 do 1951) oraz Grand Prix Wolber (we wczesnych latach 20-tych uważany za namiastkę szosowych Mistrzostw Świata dla zawodowców, które to oficjalnie rozegrane zostały po raz pierwszy dopiero w roku 1927). W tym czasie uwzględniłem jeszcze nieoficjalne edycje wyścigu Dookoła Kraju Basków, które ze względów politycznych (dyktatura generała Franco) rozgrywane były w latach 1939-68 pod trzema różnymi nazwami. Ponadto zróżnicowałem też wartość niektórych imprez, jako że nie wszystkie przecież od swych początków należały do ścisłej elity w międzynarodowym kalendarzu. Tytułem przykładu: prestiż Meisterschaft von Zurich rósł latami, podczas gdy odwrotną drogę przebył słynny niegdyś klasyk Bordeaux - Paryż (niespełna 600 km, na dużej części trasy za motorowerami), którego organizacji zaprzestano ostatecznie po 1988 roku. Niemniej niewątpliwie największy wkład do corocznych zmian w wynikach rankingu miały wydarzenia lat 2001-2006 czyli wyniki 26-28 imprez rozegranych w każdym z tych sezonów począwszy od marcowego Paryż - Nicea po październikowe Giro di Lombardia.

INTRO 2006

Tym razem w przeciwieństwie do zeszłorocznego opracowania zdecydowałem się zrobić coroczną nowelkę swego Rankingu bez czekania na ostateczne rozstrzygnięcia zawiłych spraw dopingowych i przygotować wersję 2006 w tradycyjnym czyli przedświątecznym terminie. "Afera Landisa" jest w toku, ale wydaję się bardzo prawdopodobne, że Amerykanin zostanie ostatecznie zdyskwalifikowany i pozbawiony zwycięstwa w Tour de France, które przypadnie Hiszpanowi Oscarowi Pereiro. Hiszpańska "Afera Portowa" jest jeszcze dalej od rozwikłania, więc przynajmniej na razie nikt nie może kwestionować wyników osiągniętych przez Ivana Basso i Jose Enrique Gutierreza w Giro d'Italia czy Jana Ullricha w Tour de Suisse. Dlatego tak trzej wspomniani panowie jak inni zawodnicy rzeczywiście zamieszani bądź też tylko wplątani w ową aferę otrzymali w mych obliczeniach punkty za wyniki osiągnięte w pierwszej połowie sezonu.

Natomiast jeśli chodzi wszystkie sprawy dopingowe na przestrzeni ostatnich sześciu sezonów zdecydowałem się w swych kalkulacjach:

a) w przypadku klasyfikacji generalnych wyścigów etapowych, wyników imprez mistrzowskich i klasycznych: przesunąć o jedno miejsce w górę wszystkich zawodników, którzy kończyli te wyścigi za kolarzem zdyskwalifikowanym (np. na wpadce Rumsasa w Giro d'Italia 2003 zyskali Frigo, Honczar, Pellizotti, Mazzoleni i Belli);

b) w przypadku etapów wyścigów etapowych zarówno jeśli chodzi o miejsca na etapie jak i pozycje lidera w trzech wyścigach wieloetapowych pozycja zdyskwalifikowanego kolarza pozostała pusta bez żadnych zysków dla zawodników następnych w kolejce (wyjątkiem jest tu jedynie Laurent Dufaux, który wobec dyskwalifikacji Francisco Pereza uznany być może za samodzielnego zwycięzcę etapu nr 3 podczas Tour de Romandie 2003);

Właśnie te rozwiązania były powodem drobnych przetasowań na liście rankingowej, nie mających żadnego związku z wydarzeniami zakończonego sezonu 2006. Na tym jednak koniec smutnego tematu "doping we współczesnym sporcie".

Czas na ciekawsze historie. Ponieważ jeden sezon nie jest w stanie zrobić wielkiej rewolucji w zestawieniu starającym się objąć wydarzenia z ponad stuletniej historii kolarstwa szosowego tym razem nie mamy żadnych zmian w czołowej "20" tego Rankingu. Podium wszechczasów pozostaje nietknięte (bezpieczne na lata jak się wydaje). Prowadzi Belg Eddy Merckx z przewagą kilku rowerów nad Francuzem Bernardem Hinault i Irlandczykiem Sean'em Kelly. Najwyżej notowani pośród współczesnych podobnie jak przed rokiem są dwaj Niemcy: Jan Ullrich - obecnie na 22 miejscu oraz Erik Zabel - aktualnie 27.

Największy skok w pierwszej "100" wykonał wciąż aktualny mistrz olimpijski i zarazem nowo kreowany mistrz świata Włoch Paolo Bettini, który awansował z 67. na 45 pozycję. Co ciekawe dzięki temu wyprzedził swego nauczyciela i lidera w zawodowym peletonie Michele Bartoliego oraz wypchnął z pierwszej "50" Rankingu swego wielkiego rodaka Mario Cipolliniego. Poza "Świerszczem" również dwaj kolejni Włosi czyli: Davide Rebellin oraz Gilberto Simoni zyskali kilka lokat awansując odpowiednio na 60. i 76 miejsce. Tymczasem nowymi członkami elitarnego Klubu "100" stali się Kazach Aleksander Winokurow, który przede wszystkim dzięki swym popisom na trasie Vuelta a Espana przeskoczył ze 139. na 94 pozycję. Z kolei niezwykle aktywny i regularny (szczególnie na trasach górzystych klasyków) Holender Michael Boogerd awansował ze 111. na 97 miejsce.

Z kolei do drugiej setki Rankingu przebojem wdarł się zwycięzca Pro Touru Hiszpan Alejandro Valverde, który pomimo pecha na trasie Tour de France zdołał niemal podwoić swój dorobek z lat 2002-2005 dzięki czemu katapultował się z 305. na 136 pozycję! Pomimo szlabanu na półmetku swej tegorocznej drogi czyli wyłącznie dzięki swej dominacji na trasie Giro d'Italia także Włoch Ivan Basso zdołał znacząco wspiąć się po szczeblach rankingowej drabiny awansując z 304. na 178 lokatę. Godne odnotowania są też postępy innego zawodnika rodem z Italii czyli Paolo Savoldelliego, który przesunął się z 215. na 168 miejsce oraz Australijczyka Robbie McEwen'a przeskoczył z 280. na 191 pozycję.

Na liście rankingowej pojawiło się też siedmiu nowych zawodników czyli: Hiszpan Carlos Sastre, Amerykanie George Hincapie i Levi Leipheimer, Włoch Damiano Cunego, Norweg Thor Hushovd, Niemiec Andreas Kloden oraz Rosjanin Denis Mienszow. Pośród nich na szczególne słowa uznania zasługuje ten pierwszy czyli Sastre, który jako czwarty kolarz w minionej dekadzie przejechał w jednym sezonie wszystkie trzy Wielkie Toury, w dodatku dwa z nich kończąc w ścisłej czołówce!

Na koniec przyszło nam pożegnać trzech asów o specjalizacji raczej jednodniowej czyli 40-letnich Rosjan: Wiaczesława Jekimowa i Dimitrija Konyszewa oraz 36-letniego Holendra Erika Dekkera, którzy przeszli w stan spoczynku. Jekimow wychowanek leningradzkiej szkoły torowej zapisał się w szosowych annałach przede wszystkim dzięki olimpijskim medalom w jeździe indywidualnej na czas (złotemu z Sydney oraz srebrnemu z Aten) oraz zwycięstwu w Meisteschaft von Zurich 1992. Z kolei Konyszew, który pamięta jeszcze czasy wielkiego Wyścigu Pokoju wywalczył srebrny i brązowy medal Mistrzostw świata w wyścigu ze startu wspólnego w latach 1989 i 1992 oraz wygrał etapy we wszystkich Wielkich Tourach, w tym po cztery na trasach Tour de France i Giro d'Italia. Najmłodszy wśród emerytów czyli "Dekker I" do czołówki światowej przebił się dopiero w 2000 roku trzema zwycięstwami na trasie Tour de France i wygraną w pucharowym wyścigu Clasica San Sebastian. W sezonie 2001 wygrał już klasyfikację łączną Pucharu świata (po drodze również rodzimy Amstel Gold Race), a w następnych latach także: Tirreno - Adriatico 2002 i kolejny klasyk Paris-Tours 2004.

Najnowszy artykuł rankingowy jest bogatszy o wydarzenia sezonu 2006 i składają się nań:

  1. lista rankingowa obejmująca już 354 nazwisk czyli wszystkich zawodników, którzy podczas swych profesjonalnych karier "zapracowali" na co najmniej 300 punktów - RANKING

  2. statystyka częściowo znowelizowana po sezonie 2006 - STATYSTYKA

  3. punktacja: "stara" podlegająca rozmaitym wariacjom na przestrzeni dziejów oraz "nowa", obowiązująca od sezonu 2005 i uwzględniająca przetasowania w szosowym kalendarzu, które pojawiły się wraz z wejściem w życie idei Pro Touru - PUNKTACJA

W tym miejscu kończę swą przedmowę i zapraszam do lektury. Swoje komentarze i pytania proszę kierować pod adres: danmcyc@poczta.onet.pl

Daniel Marszałek


"Eddy Merckx zdystansował historyczny peleton ..."

"...na czele grupy zasadniczej Bernard Hinault przed Sean'em Kelly."

RANKING

1. EDDY MERCKX (B) [1965-78]: 5844,8 punktów
2. BERNARD HINAULT (F) [1975-86]: 3312,8
3. SEAN KELLY (IRL) [1977-94]: 3074,9
4. JACQUES ANQUETIL (F) [1953-69]: 2937,8
5. FRANCESCO MOSER (I) [1973-88]: 2880,85
6. GINO BARTALI (I) [1934-54]: 2860,15
7. FELICE GIMONDI (I) [1965-78]: 2625,55
8. JOOP ZOETEMELK (NL) [1970-87]: 2518,45
9. FAUSTO COPPI (I) [1939-59]: 2510,05
10. ROGER De VLAEMINCK (B) [1969-87]: 2497,05
11. RIK Van LOOY (B) [1953-70]: 2277,05
12. RAYMOND POULIDOR (F) [1960-77]: 2215,5
13. MIGUEL INDURAIN (E) [1984-96]: 2183
14. LAURENT JALABERT (F) [1989-2002]: 2173,3
15. LANCE ARMSTRONG (USA) [1992-2005]: 2090,7
16. TONY ROMINGER (CH) [1986-97]: 2087,5
17. ALFREDO BINDA (I) [1923-36]: 2049,4
18. LOUISON BOBET (F) [1947-61]: 1925
19. GIUSEPPE SARONNI (I) [1977-90]: 1920,9
20. FERDI KUBLER (CH) [1940-57]: 1812,1
21. FREDDY MAERTENS (B) [1972-87]: 1800,1
22*. {24} JAN ULLRICH (D) [1994-2006]: 1584
23. HERMAN Van SPRINGEL (B) [1965-81]: 1544,7
24. ALEX ZULLE (CH) [1991-2004]: 1525,75
25. GREG LEMOND (USA) [1981-94]: 1523,95
26. FIORENZO MAGNI (I) [1941-56]: 1511,65
27*. {30} ERIK ZABEL (D) [1993-2006]: 1506,2
28. LAURENT FIGNON (F) [1982-93]: 1439,45
29. COSTANTE GIRARDENGO (I) [1912-36]: 1437,6
30. NICOLAS FRANTZ (L) [1922-34]: 1410,55
31. LUIS OCANA (E) [1968-77]: 1397,45
32. FRANCO BITOSSI (I) [1961-78]: 1378
33. PEDRO DELGADO (E) [1982-94]: 1365,65
34. JAN JANSSEN (NL) [1962-72]: 1365,5
35. CLAUDIO CHIAPPUCCI (I) [1985-99]: 1335,3
36. JOHAN MUSEEUW (B) [1988-2004]: 1316
37. HUGO KOBLET (CH) [1946-58]: 1311,15
38. LUCIEN Van IMPE (B) [1969-87]: 1307,4
39. LEARCO GUERRA (I) [1928-41]: 1299,7
40. WALTER GODEFROOT (B) [1965-79]: 1291,95
41. GIANNI BUGNO (I) [1985-98]: 1291,75
42. HENNIE KUIPER (NL) [1973-88]: 1246,1
43. RIK Van STEENBERGEN (B) [1943-66]: 1241,8
44. ANTONIN MAGNE (F) [1926-41]: 1228,3
45*. {67} PAOLO BETTINI (I) [1997-2006]: 1219,3
46. CONSTANT OCKERS (B) [1941-56]: 1218,45
47. FRANCOIS FABER (L) [1906-14]: 1203,5
48. GUSTAVE GARRIGOU (F) [1907-14]: 1202,95
49. STEPHEN ROCHE (IRL) [1981-93]: 1190,2
50. MARINO LEJARRETA (E) [1979-92]: 1185,6
51. MARIO CIPOLLINI (I) [1989-2005]: 1184,1
52. VITTORIO ADORNI (I) [1961-70]: 1163,65
53. JAN RAAS (NL) [1975-85]: 1149,5
54. CHARLY GAUL (L) [1953-65]: 1140,35
55. BERNARD THEVENET (F) [1970-81]: 1121,75
56. MORENO ARGENTIN (I) [1980-94]: 1118,2
57. MICHELE BARTOLI (I) [1992-2004]: 1076,25
58. ANDRE LEDUCQ (F) [1926-39]: 1074,3
59. CHARLY MOTTET (F) [1983-94]: 1067,3
60*. {66} DAVIDE REBELLIN (I) [1992-2006]: 1066,6
61. PHIL ANDERSON (AUS) [1980-94]: 1051,55
62. HENRI PELISSIER (F) [1911-28]: 1040,75
63. ABRAHAM OLANO (E) [1992-2002]: 1038,75
64. RUDI ALTIG (D) [1960-70]: 1037,5
65#. {63} ROBERTO HERAS (E) [1995-2005]: 1032,3
66. GIOVANNI BRUNERO (I) [1919-29]: 1023,2
67. FRANS VEERBECK (B) [1963-77]: 1020,4
68. RAYMOND IMPANIS (B) [1946-63]: 1006,75
69. MIGUEL POBLET (E) [1947-62]: 1005,25
70. Gaetano Belloni (I) [1915-32]: 991,6
71. Gianbattista Baronchelli (I) [1974-89]: 986,25
72. Rolf Sorensen (DK) [1986-2002]: 982,3
73. Alberic Schotte (B) [1940-59]: 982
74. Francesco Casagrande (I) [1992-2005]: 942,7
75. Federico Bahamontes (E) [1953-65]: 920,2
76*. {85} Gilberto Simoni (I) [1994-2006]: 915,9
77. Maurizio Fondriest (I) [1987-98]: 909,05
78. Robert Millar (GB) [1980-95]: 908,85
79. Paweł Tonkow (RUS) [1992-2005]: 903,8
80. Miguel-Maria Lasa (E) [1969-81]: 903,75
81. Steven Rooks (NL) [1982-95]: 883,75
82. Philippe Thys (B) [1912-27]: 874,5
83. Louis Trousselier (F) [1902-14]: 869,7
84. Gastone Nencini (I) [1953-65]: 868,5
85. Domingo Perurena (E) [1966-79]: 862,15
86. Andre Darrigade (F) [1951-66]: 851,45
87. Richard Virenque (F) [1991-2004]: 850
88. Alfred De Bruyne (B) [1953-61]: 838,15
89. Mariano Canardo (E) [1926-43]: 830,9
90. Claude Criquielion (B) [1979-91]: 820,5
91. Michel Pollentier (B) [1973-84]: 815,55
92. Julian Berrendero (E) [1934-49]: 815,1
93. Frans Bonduel (B) [1928-47]: 809,85
94*. {139} Aleksander Winokurow (KAZ) [1998-2006]: 809,05
95. Pasquale Fornara (I) [1949-61]: 808,65
96. Gerrie Knetemann (NL) [1974-89]: 806,9
97*. {111} Michael Boogerd (NL) [1994-2006]: 802,75
98. Jean Alavoine (F) [1908-25]: 797,5
--. Emile Georget (F) [1903-14]: 797,5
100. Adri van der Poel (NL) [1981-99]: 789,75
101. Eugene Christophe (F) [1904-26]: 782,8
102. Sylvere Maes (B) [1932-48]: 777,1
103. Wladimiro Panizza (I) [1967-85]: 771,75
104. Lucien Petit-Breton (F) [1902-14]: 770
105. Italo Zilioli (I) [1962-76]: 766,6
106. Eric Vanderaerden (B) [1983-96]: 764,85
107. Dietrich Thurau (D) [1974-88]: 763,4
108. Gianni Motta (I) [1964-76]: 763,2
109. Jose-Manuel Fuente (E) [1970-76]: 761,7
110. Marco Pantani (I) [1992-2003]: 755,1
111. Raphael Geminiani (F) [1946-60]: 754,6
112. Georges Ronsse (B) [1926-38]: 751
113. Michele Dancelli (I) [1963-76]: 745,3
114. Joaquin Agostinho (P) [1968-84]: 744,35
115. Andrew Hampsten (USA) [1985-96]: 740,4
116. Delio Rodriguez (E) [1936-48]: 728,5
117*. {140} Oscar Freire (E) [1998-2006]: 725,5
118. Cyrille Van Hauwaert (B) [1907-14]: 724,95
119*. {132} Alessandro Petacchi (I) [1996-2006]: 718,5
120. Heiri Suter (CH) [1918-34]: 708,5
121. Jose Perez-Frances (E) [1960-69]: 703,6
122. Fernando Escartin (E) [1990-2002]: 700,85
123. Domenico Piemontesi (I) [1925-38]: 698,4
124. Laurent Dufaux (CH) [1991-2004]: 693
125. Louis Mottiat (B) [1912-25]: 692,85
126. Francisco Galdos (E) [1969-80]: 692,5
127. Giovanni Battaglin (I) [1973-84]: 691,75
128. Felix Sellier (B) [1920-28]: 690,35
129. Marcel Kint (B) [1935-51]: 687,4
130. Andriej Czmil (SU,MOL,UKR,B) [1989-2002]: 687,1
131. Marino Basso (I) [1966-78]: 682,9
132. Franco Balmamion (I) [1961-72]: 679,9
133. Roger Pingeon (F) [1964-74]: 679,15
134. Maurice De Waele (B) [1922-31]: 679
135. Erik Breukink (NL) [1985-97]: 662,35
136*. {305} Alejandro Valverde (E) [2002-06]: 659,3
137. Joseph Demuysere (B) [1928-39]: 655,4
138. Nino Defilippis (I) [1952-64]: 653,1
139. Tom Simpson (GB) [1959-67]: 650,8
140. Ottavio Bottecchia (I) [1922-27]: 650,75
141. Fritz Schar (CH) [1947-58]: 639,75
142. Octave Lapize (F) [1909-14]: 636
143. Jean Stablinski (F) [1953-68]: 627,7
144. Hans Junkermann (D) [1955-73]: 627,25
145. Bartolomeo Aymo (I) [1919-30]: 619,3
146. Carlo Galetti (I) [1901-31]: 614,15
147. Joseph Planckaert (B) [1954-65]: 613,45
148. Ludo Peeters (B) [1974-90]: 608
149. Johan van der Velde (NL) [1978-90]: 595,1
150. Luigi Ganna (I) [1904-15]: 592,25
151. Giuseppe Olmo (I) [1933-42]: 584,9
152. Rolf Wolfshohl (D) [1960-72]: 573,75
153. Pascal Richard (CH) [1986-2000]: 567,2
154*. {164} Danilo Di Luca (I) [1999-2006]: 566,3
155. Luis Herrera (CO) [1984-92]: 561,9
156*. {175} Sierhij Honczar (UKR) [1996-2006]: 560,25
157. Jesus Lorono (E) [1947-62]: 558,7
158. Alfons De Wolf (B) [1979-90]: 554,3
159. Georges Speicher (F) [1930-43]: 554,25
160. Roberto Visentini (I) [1978-90]: 550,3
161. Guido Reybrouck (B) [1964-73]: 549
162. Felicien Vervaecke (B) [1929-46]: 548
163. Gerben Karstens (NL) [1965-80]: 547,9
164. Eric Leman (B) [1968-77]: 547,7
165. Rik Van Linden (B) [1971-83]: 543,1
166. Gaston Rebry (B) [1926-38]: 542,75
167. Tommy Prim (S) [1980-86]: 540,75
168*. {215} Paolo Savoldelli (I) [1996-2006]: 538,5
169. Lucien Buysse (B) [1913-33]: 537,25
170. Georges Pintens (B) [1968-76]: 536,25
171. Steve Bauer (CDN) [1984-96]: 535,25
172. Rene Vietto (F) [1931-53]: 530,5
173. Evgueni Berzin (RUS) [1993-2001]: 529,55
174. Franco Chioccioli (I) [1982-94]: 528,6
175. Alvaro Pino (E) [1982-91]: 527,7
176. Maurice Archambaud (F) [1932-44]: 526,5
177. Francisco Gabica (E) [1961-72]: 526,05
178*. {304} Ivan Basso (I) [1999-2006]: 525,8
179. Ercole Baldini (I) [1957-64]: 517,4
---. Guido Bontempi (I) [1981-95]: 517,4
181. Georges Passerieu (F) [1906-14]: 516
182. Fernando Manzaneque (E) [1954-68]: 515,8
183. Julio Jimenez (E) [1959-69]: 512,4
184. Johan De Muynck (B) [1971-83]: 512,35
185. Giovanni Valetti (I) [1935-48]: 512,1
186. Bjarne Riis (DK) [1986-99]: 501,9
187. Silvano Contini (I) [1978-90]: 501,2
188*. {205} Stefano Garzelli (I) [1997-2006]: 500,1
189. Gilbert Desmet I (B) [1952-67]: 500
190. Andre Dierickx (B) [1969-81]: 498,5
191*. {280} Robbie McEwen (AUS) [1996-2006]: 497,1
192. Firmin Lambot (B) [1908-24]: 493,5
193. Wim van Est (NL) [1949-65]: 491,25
194. Maurice Garin (F) [1893-1911]: 491
195. Fabio Parra (CO) [1985-92]: 489,1
196. Marco Giovannetti (I) [1985-94]: 488,3
197. Jean Forestier (F) [1952-65]: 487,75
198. Jean Aerts (B) [1928-39]: 486,75
199. Faustino Ruperez (E) [1979-85]: 486,65
200. Germain Derycke (B) [1950-61]: 486,2
201. Julien Vervaecke (B) [1927-37]: 483
202. Adolfo Leoni (I) [1938-52]: 482,7
203. Roger Lapebie (F) [1932-39]: 481,75
204. Agustin Tamames (E) [1969-77]: 480,85
205. Bernardo Ruiz (E) [1945-58]: 478,05
206. Josef Fuchs (CH) [1972-81]: 474,1
207. Imerio Massignan (I) [1959-70]: 474,05
208. Johan de Roo (NL) [1958-68]: 473,4
209. Lucien Aimar (F) [1965-73]: 473,3
210. Andrea Tafi (I) [1989-2005]: 472,5
211. Luc Leblanc (F) [1987-98]: 472,4
212. Vito Taccone (I) [1961-70]: 471,4
213. Francis Pelissier (F) [1919-32]: 471
---. Piotr Ugriumow (SU,LET,RUS) [1989-99]: 471
215. Jean Robic (F) [1943-61]: 470
216. Vicente Lopez Carril (E) [1965-79]: 466,9
217. Melchior Mauri (E) [1987-2002]: 465,7
218*. {232} Santiago Botero (CO) [1996-2006]: 459,95
219. Hippolyte Aucouturier (F) [1900-08]: 459
220. Marc Demeyer (B) [1972-81]: 455,5
---*. {216-217} Tyler Hamilton (USA) [1995-2004]: 455,5
222. Aldo Bini (I) [1934-55]: 453,7
223*. {345} Tom Boonen (B) [2002-06]: 452,9
224. Gosta Pettersson (S) [1970-74]: 450,95
225. Francesco Camusso (I) [1929-38]: 450,85
226. Eddy Planckaert (B) [1980-91]: 450,4
227. Dżamolidin Abdużaparow (SU,UZB) [1990-97]: 448,45
228. Mario Beccia (I) [1977-88]: 441,95
229. Olaf Ludwig (DDR,D) [1990-96]: 441,15
230. Roger Swerts (B) [1965-78]: 440,55
231. Pino Cerami (B) [1947-63]: 437,25
232*. {241} Peter Van Petegem (B) [1992-2006]: 436,75
233. Angelo Conterno (I) [1950-65]: 433,7
234. Raffaele Di Paco (I) [1928-41]: 432,6
---. Jean Dotto (F) [1950-63]: 432,6
236. Bernard Gauthier (F) [1947-61]: 432
237. Franco Ballerini (I) [1986-2001]: 431
238. Charles Crupelandt (F) [1904-14]: 429,5
239. Francois Mahe (F) [1950-65]: 424,35
240. Gilbert Duclos-Lassalle (F) [1977-95]: 423,6
241. Jean Rossius (B) [1913-25]: 423,35
242. Pierino Gavazzi (I) [1973-92]: 423
243. Chris Boardman (GB) [1993-2000]: 422,5
244. Cyrille Guimard (F) [1968-75]: 422
245*. {240} Joseba Beloki (E) [1998-2006]: 421,8
246*. {new} Carlos Sastre (E) [1998-2006]: 421,65
247*. {242} Fabio Baldato (I) [1991-2006]: 421,55
248. Acacio Da Silva (P) [1982-94]: 420,7
249. Leon Scieur (B) [1913-25]: 419,65
250. Daniel Willems (B) [1978-85]: 418
251. Charles Pelissier (F) [1922-39]: 417,5
252. Jose-Maria Jimenez (E) [1993-2002]: 416,9
253. Oskar Camenzind (CH) [1996-2004]: 415,95
254. Edouard Sels (B) [1963-72]: 415,45
255. Henk Lubberding (NL) [1977-92]: 414,25
256. Guido Carlesi (I) [1956-66]: 414,05
257. Maximilian Sciandri (I,GB) [1989-2004]: 413,55
258. Rolf Golz (D) [1985-93]: 411,75
259. Antonio Suarez (E) [1956-65]: 410,6
260. Jean-Francois Bernard (F) [1984-96]: 410,25
261*. {266} Francisco Mancebo (E) [1998-2006]: 408,9
262. Marcel Buysse (B) [1909-27]: 408,4
263. Romain Gijssels (B) [1930-36]: 408
264. Armand Desmet (B) [1955-67]: 407,7
265. Peter Winnen (NL) [1980-91]: 405,25
266. Jean-Luc Vandenbroucke (B) [1975-88]: 405,2
267*. {325-326} Stuart O'Grady (AUS) [1995-2006]: 403,7
268. Julian Gorospe (E) [1982-94]: 403,3
269. Raul Alcala (MEX) [1985-94]: 399,4
270. Wout Wagtmans (NL) [1950-61]: 399
271*. {264} Frank Vandenbroucke (B) [1994-2006]: 398,9
272. Jean Graczyk (F) [1957-72]: 397,2
273. {267} Dimitrij Konyszew (SU,RUS) [1989-2006]: 396,05
274. Henry Anglade (F) [1956-67]: 394,65
275. Jose-Antonio Gonzalez Linares (E) [1969-79]: 393,45
276. Knut Knudsen (N) [1974-81]: 392,4
277. Dario Frigo (I) [1996-2005]: 391,6
278. Romain Maes (B) [1933-42]: 389,5
279. Carlo Clerici (CH) [1951-57]: 389,2
280. Marcel Janssens (B) [1953-65]: 387,3
281. Vicente Belda (E) [1978-88]: 386,95
282. Laudelino Cubino (E) [1986-96]: 386,2
283*. {277} Wladimir Belli (I) [1992-2006]: 384,55
284. Leo Amberg (CH) [1934-47]: 384
285. Federico Etxabe (E) [1981-96]: 382,85
286. Ivan Gotti (I) [1991-2002]: 381,1
287. Patrick Sercu (B) [1965-82]: 380,7
288. Henri Cornet (F) [1904-12]: 378
289. Antonin Rolland (F) [1947-61]: 377,05
290. Michel Laurent (F) [1975-84]: 374,5
291. Jean Adriaensens (B) [1952-61]: 373,75
292. Jose Pesarrodona (E) [1971-79]: 371,6
293. {289} Wiaczesław Jekimow (SU,RUS) [1990-2006]: 371,05
294. {288} Erik Dekker (NL) [1992-2006]: 370,25
295. Alberto Fernandez (E) [1978-84]: 367,3
296. Jean Brankart (B) [1953-60]: 364,3
297. Giorgio Furlan (I) [1989-98]: 362,2
298. Mauro Gianetti (CH) [1986-2002]: 361,45
299. Angelo Gremo (I) [1911-27]: 361,35
300*. {295} Oscar Sevilla (E) [1998-2005]: 360,2
301. Urs Zimmermann (CH) [1983-92]: 359,45
302. Giulio Rossi (I) [1935-50]: 358
303*. {new} George Hincapie (USA) [1994-2006]: 355,65
304. Giancarlo Astrua (I) [1948-58]: 352,5
305. Federico Gay (I) [1915-28]: 352,4
306. Jesus Manzaneque (E) [1963-80]: 350,45
307. Antonio Gomez del Moral (E) [1960-72]: 349,2
308. Jos Hoevenaars (B) [1956-67]: 348,45
309. Igor Gonzalez de Galdeano (E) [1995-2005]: 348,25
310. Ferdinand Bracke (B) [1962-78]: 345,95
311. Beat Breu (CH) [1979-1990]: 343,5
---. Paul Egli (CH) [1933-45]: 343,5
313. Fermo Camellini (I) [1937-51]: 343,25
---. Lucien Teisseire (F) [1941-55]: 343,25
315. Pedro Torres (E) [1971-80]: 343,2
316*. {312} Beat Zberg (CH) [1992-2006]: 342,75
317. Gilbert Bauvin (F) [1950-60]: 342,3
318. Severino Canavesi (I) [1931-49]: 341,25
319*. {new} Damiano Cunego (I) [2002-06]: 339,4
320. Desire Keteleer (B) [1942-61]: 338,05
321. Nello Lauredi (F) [1949-58]: 336,25
322. Eloi Meulenberg (B) [1934-50]: 335,5
323. Mario Vicini (I) [1936-52]: 331,6
324. Antonio Karmany (E) [1957-66]: 330,9
325. Emile Masson snr (B) [1913-25]: 330,8
326. Walter Planckaert (B) [1970-85]: 327,4
327*. {new} Levi Leipheimer (USA) [1995-2006]: 327,2
328. Raymond Delisle (F) [1965-77]: 326,25
329. Joseph Bruyere (B) [1970-80]: 324,55
330*. {324} Stefano Zanini (I) [1991-2006]: 323,3
331*. {new} Thor Hushovd (N) [1999-2006]: 322,05
332. Jean-Paul van Poppel (NL) [1985-95]: 321,6
333. Honore Barthelemy (F) [1918-27]: 321
334. Noel Fore (B) [1956-68]: 319
335. Jelle Nijdam (NL) [1984-96]: 315,45
336. Emile Daems (B) [1959-66]: 314,5
337. Barry Hoban (GB) [1964-80]: 313,9
338*. {332} Daniele Nardello (I) [1994-2006]: 312,25
339*. {new} Andreas Kloden (D) [1998-2006]: 311,5
340. Antonio Negrini (I) [1926-39]: 311,3
341. Michele Mara (I) [1928-36]: 311,1
342. Jos Huysmans (B) [1964-77]: 310,45
343. Fausto Bertoglio (I) [1973-80]: 310,3
344. Rene Pottier (F) [1904-06]: 310
---. Eusebio Velez (E) [1960-69]: 310
346. Louis Pfenninger (CH) [1965-75]: 308,25
347. Louis Thietard (F) [1932-49]: 307,7
348. Jean-Pierre Danguillaume (F) [1969-78]: 305,55
349*. {346} Iban Mayo (E) [2000-06]: 304,5
350. Fermin Trueba (E) [1933-46]: 304,4
351. Ronald De Witte (B) [1968-82]: 304
352. Raimund Dietzen (D) [1982-90]: 303,5
353*. {new} Denis Mienszow (RUS) [1999-2006]: 301,1
354. Carlos Echeverria (E) [1961-71]: 300,2

{24} - pozycja zawodnika w rankingu z 2005 roku
* - zawodnicy, którzy na pewno lub prawdopodobnie będą startować w sezonie 2007
# - zawodnik aktualnie zdyskwalifikowany za doping

Polska lista:
1. Zenon Jaskuła [1990-97]: 199,75
2. Zbigniew Spruch [1992-2003]: 175,6
3. Lech Piasecki [1986-91]: 82,1
4. Piotr Wadecki [1997-2005]: 77,5
5. Grzegorz Gwiazdowski [1997-2001]: 45
6. Czesław Lang [1982-89]: 29,5
7*. Dariusz Baranowski [1996-2006]: 16
8*. Marek Rutkiewicz [2001-2006]: 14
9. Marek Kulas [1989-92]: 4
-. Cezary Zamana [1991-2006]: 4
11. Joachim Halupczok [1990-92]: 2,7


STATYSTYKA

I. "Poczekalnia" czyli współcześni zawodnicy z dorobkiem minimum 100 punktów

Na głównej liście rankingowej obejmującej 354 nazwisk mamy 39 współczesnych zawodników wliczając do tego grona Roberto Herasa, którego wiek uprawnia mnie do przypuszczeń, iż za rok ten kolarz może jeszcze powrócić do startów na szosie. Z kolei w "poczekalni" czyli na liście skupiającej wszystkich współczesnych, którzy uzbierali przynajmniej 100 punktów jest aż 68 kolejnych zawodników spośród których Hiszpan Samuel Sanchez, Francuz Christophe Moreau, Australijczyk Michael Rogers, Amerykanin Bobby Julich oraz Szwajcar Fabian Cancellara są najbliżej dołączenia do w/w elity. W poniższym zestawieniu obok imion i nazwisk zawodników podane są kolejno: kraj który reprezentują, rok urodzenia, rok debiutu w zawodowym peletonie i dorobek punktowy.

Samuel Sanchez (E-1978, 2000): 299,45 pkt
Christophe Moreau (F-1971, 1995): 296
Michael Rogers (AUS-1979, 2001): 282,25
Bobby Julich (USA-1971, 1991): 276,65
Fabian Cancellara (CH-1981, 2000): 255,65

Mirko Celestino (I-1974, 1996): 245,45
David Etxebarria (E-1973, 1995): 238,75
Cadel Evans (AUS-1977, 2001): 232,55
Oscar Pereiro (E-1977, 2000): 230,95
Markus Zberg (CH-1974, 1996): 230,3
Giuseppe Guerini (I-1970, 1993): 224,4
Leon van Bon (NL-1972, 1994): 219,15
Igor Astarloa (E-1976, 2000): 207
Jens Voigt (D-1971, 1997): 204,9
Isidro Nozal (E-1977, 1999): 204,15
Leonardo Piepoli (I-1971, 1995): 201,7

Andrea Noe' (I-1969, 1993): 198,8
Juan Antonio Flecha (E-1977, 2000): 193,4
Rik Verbrugghe (B-1974, 1996): 190,4
Jorg Jaksche (D-1976, 1997): 188,65
Fabrizio Guidi (I-1972, 1995): 187,8
Manuel Beltran (E-1971, 1995): 185,9
Filippo Pozzato (I-1981, 2000): 185
Bo Hamburger (DK-1970, 1991): 184,75
Jarosław Popowicz (UKR-1980, 2002); 181,7
Jose Azevedo (P-1973, 1994): 179,55
Juan Manuel Garate (E-1976, 2000): 178,2
Axel Merckx (B-1972, 1994): 178
Frank Schleck (L-1980, 2000): 174,5
Laurent Brochard (F-1968, 1992): 160,4
Gabriele Colombo (I-1972, 1994): 160,2
Haimar Zubeldia (E-1977, 1998): 152,2
Miguel Angel Martin Perdiguero (E-1972, 1997): 151,75
Bradley McGee (AUS-1976, 1998): 150,2

Steffen Wesemann (D,CH-1971, 1993): 149,9
Aitor Osa (E-1973, 1995): 149,5
Nico Mattan (B-1971, 1994): 146,25
Marcos Serrano (E-1972, 1993): 144,3
Andriej Kaszeczkin (KAZ-1980, 2001): 140,9
Floyd Landis (USA-1975, 1999): 140,8
Danilo Hondo (D-1974, 1997): 140,1
Jose Luis Rubiera (E-1973, 1995): 139,4
Michael Rasmussen (DK-1974, 2001): 132,5
Maarten Den Bakker (NL-1969, 1990): 126,75
David Millar (GB-1977, 1997): 126,2
Juan Miguel Mercado (E-1978, 1998): 125,9
Luca Paolini (I-1977, 2000): 124,7
Pietro Caucchioli (I-1975, 2006): 124,5
Santiago Perez (E-1977, 2001): 124
Jose Enrique Gutierrez (E-1974, 1998): 121,8
Mario Aerts (B-1974, 1996): 118,75
Frederic Guesdon (F-1971, 1995): 118
Roberto Laiseka (E-1969, 1994): 115,2
Lars Michaelsen (DK-1969, 1994): 114,9
Peter Luttenberger (A-1972, 1995): 114,5
Gabriele Missaglia (I-1970, 1995): 112,1
Dave Zabriskie (USA-1979, 1999); 111,25
Jose Angel Gomez Marchante (E-1980, 2004): 111,2
Kim Kirchen (L-1978, 2000): 111
Stefan Schumacher (D-1981, 2002): 106,75
Leif Hoste (B-1977, 1998): 105,65
Magnus Backstedt (S-1975, 1996): 105,5
Felix Cardenas (COL-1972, 2000): 105,4
Luis Perez Rodriguez (E-1974, 1995): 103,9
Jakob Storm Piil (DK-1973, 1996): 103,4
Giuliano Figueras (I-1976, 1998): 102,1
Daniele Bennati (I-1980, 2002): 101
Baden Cooke (AUS-1978, 2000): 100

II. Najlepsi zawodnicy sezonu 2006

Niewątpliwie najbardziej wszechstronny zawodnik we współczesnym peletonie czyli Hiszpan Alejandro Valverde wygrał ów ranking z olbrzymia przewagą nad swym rodakiem Samuelem Sanchezem i mistrzem świata Włochem Paolo Bettinim. Valverde został też pierwszym kolarzem od czasu śp. Marco Pantaniego (sezon 1998), który zdobył w jednym sezonie więcej niż 300 punktów. Godny odnotowania jest też fakt, iż Norweg Thor Hushovd oraz Australijczyk Robbie McEwen jako jedyni w gronie aż 191 punktujących wzbogacali swój dorobek w każdym z kwartałów wielkiego sezonu szosowego czyli: I) Marzec-Kwiecień, II) Maj-Czerwiec, III) Lipiec-Sierpień & IV) Wrzesień-Październik.

1. Alejandro Valverde (Hiszpania - Caisse d'Epargne): 312,4
2. Samuel Sanchez (Hiszpania - Euskaltel): 209,7
3. Paolo Bettini (Włochy - Quick Step): 203,9
4. Ivan Basso (Włochy - Team CSC): 178,2
5. Aleksander Winokurow (Kazachstan - Astana): 170,55
6. Thor Hushovd (Norwegia - Credit Agricole): 158,8
7. Tom Boonen (Belgia - Quick Step): 151
8. Fabian Cancellara (Szwajcaria - Team CSC): 148,65
9. Oscar Pereiro (Hiszpania - Caisse d'Epargne): 128
10. Carlos Sastre (Hiszpania - Team CSC): 124,9
11. Cadel Evans (Australia - Davitamon): 120,25
12. Andriej Kaszeczkin (Kazachstan - Astana): 119,65
13. Robbie McEwen (Australia - Davitamon): 115,5
14. Frank Schleck (Luksemburg - Team CSC): 109,5
15. Stefan Schumacher (Niemcy - Gerolsteiner): 106,75
16. Erik Zabel (Niemcy - Milram): 99,7
17. Christophe Moreau (Francja - Credit Agricole): 90
18. Oscar Freire (Hiszpania - Rabobank): 88,5
19. Filippo Pozzato (Włochy - Quick Step): 87,5
20. Jose Angel Gomez Marchante (Hiszpania - Saunier Duval): 87,2

III. Skład narodowościowy listy rankingowej

Ogółem 266 zawodników czyli przeszło 75% spośród wszystkich 354 kolarzy z listy rankingowej pochodzi z zasobów ludzkich czterech kolarskich potęg tzn. Włoch, Belgii, Francji i Hiszpanii. W pierwszej "100" ów "odsetek dominacji" jest nieco niższy, bowiem wynosi 73 %.

1. Włochy - 83 zawodników w elicie, w tym 26 w pierwszej "100"
2. Belgia - 76 / 18 *)
3. Francja - 56 / 17
4. Hiszpania - 51 / 12
5. Holandia - 19 / 8
6. Szwajcaria - 18 / 4
7. Niemcy - 10 / 3
8. USA - 6 / 2
9. Rosja - 6 / 1
10. Wielka Brytania - 5 / 1
11. Luksemburg - 3 / 3
12. Australia - 3 / 1
13. Kolumbia - 3 / 0
14. Irlandia - 2 / 2
15. Dania - 2 / 1
16. Portugalia - 2 / 0
17. Szwecja - 2 / 0
18. Norwegia - 2 / 0
18. Kazachstan - 1 / 1
19. Ukraina - 1 / 0
20. Kanada - 1 / 0
21. Uzbekistan - 1 / 0
22. Meksyk - 1 / 0


*) "Obieżyświat" Andriej Czmil został zaliczony do reprezentacji Belgii czyli na konto ostatniej federacji, którą reprezentował. Podobnie inni kolarze zmieniający barwy jak np. Maximilian Sciandri.

IV. Ranking Federacji (wedle sumy punktów ośmiu najlepszych zawodników)

Po sezonie 2006 brak zmian tak jeśli chodzi o kolejność w wielkiej "7" ani w historycznych składach poszczególnych federacji. Jedyną godną zauważenia nowością są zyski Niemców (158,2 pkt dzięki Erikowi Zabelowi i Janowi Ullrichowi) oraz Holendrów (56 pkt dzięki Michaelowi Boogerdowi). Trzy najsilniejsze federacje czyli Belgia, Włochy oraz Francja toczą dość wyrównaną walkę, w której na razie jeszcze górę bierze Belgia - w dużej mierze dzięki "zapasom" zgromadzonym przez Eddy Merckxa. W bezpiecznej odległości od podium trzy kolejne godne siebie federacje tzn. Hiszpania, Holandia i Szwajcaria. Na ostatnim miejscu wśród "możnych kolarskiego świata" Niemcy, którzy jakkolwiek są od dekady na fali wznoszącej to muszą jeszcze odrobić straty poniesione w dawniejszych czasach.

1. Belgia - 17.879,05 punkta
Skład: Eddy Merckx (1 miejsce w rankingu indywidualnym) - Roger De Vlaeminck (10) - Rik Van Looy (11) - Freddy Maertens (21) - Herman Vanspringel (23) - Johan Museeuw (36) - Lucien Van Impe (38) & Walter Godefroot (40)
2. Włochy - 17.796,15 pkt
Skład: Francesco Moser (5) - Gino Bartali (6) - Felice Gimondi (7) - Fausto Coppi (9) - Alfredo Binda (17) - Giuseppe Saronni (19) - Fiorenzo Magni (26) & Costante Girardengo (29)
3. Francja - 16.435,1 pkt
Skład: Bernard Hinault (2) - Jacques Anquetil (4) - Raymond Poulidor (12) - Laurent Jalabert (14) - Louison Bobet (18) - Laurent Fignon (27) - Antonin Magne (44) & Gustave Garrigou (47)
4. Hiszpania - 10.128,2 pkt
Skład: Miguel Indurain (13) - Luis Ocana (31) - Pedro Delgado (33) - Marino Lejarreta (50) - Abraham Olano (63) - Roberto Heras (65) - Miguel Poblet (69) & Federico Bahamontes (75)
5. Holandia - 9.562,7 pkt
Skład: Joop Zoetemelk (8) - Jan Janssen (34) - Hennie Kuiper (42) - Jan Raas (53) - Steven Rooks (81) - Gerrie Knetemann (96) - Michael Boogerd (97) - Adri van der Poel (100)
6. Szwajcaria - 9.344,95 pkt
Skład: Tony Rominger (16) - Ferdi Kübler (20) - Alex Zülle (24) - Hugo Koblet (37) - Heiri Suter (120) - Laurent Dufaux (124) - Fritz Schaer (141) & Pascal Richard (153)
7. Niemcy - 6.945 pkt
Skład: Jan Ullrich (22) - Erik Zabel (27) - Rudi Altig (64) - Dietrich Thurau (107) - Hans Junkermann (144) - Rolf Wolfshohl (152) - Olaf Ludwig (229) & Rolf Gölz (258)

*) Wspólna reprezentacja krajów anglojęzycznych składałaby się z zawodników takich jak: Sean Kelly (3) - Lance Armstrong (15) - Greg Lemond (25) - Stephen Roche (49) - Phil Anderson (61) - Robert Millar (78) - Andrew Hampsten (115) & Tom Simpson (139), którzy zgromadzili łącznie 11.231,35 punktów.

V. Dziesięciu najlepszych wedle dorobków z 5 bądź 10 najlepszych sezonów

To zestawienie ma na celu wskazać najlepszych zawodników na bazie określonej liczby ich najlepszych lat w zawodowym peletonie czyli dokonań poszczególnych mistrzów nie na przestrzeni całej kariery, lecz w okresie ich największej sławy. Niemniej i tu niezmiennie trzy pierwsze lokaty okupują w tej samej kolejności: Eddy Merckx, Bernard Hinault i Sean Kelly. Natomiast pośród współczesnych Jan Ullrich, Erik Zabel i Paolo Bettini przy czym "Ete" i "Il Grillo" wymieniają się pozycjami w zależności od zakresu czasowego.

a) na bazie 5 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3571,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 2154,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 1928,1
4. Jacques Anquetil (Francja) - 1790,8
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1759,85
6. Francesco Moser (Włochy) - 1697,8
7. Freddy Maertens (Belgia) - 1631,6
8. Fausto Coppi (Włochy) - 1602,3
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1535,95
10. Laurent Jalabert (Francja) - 1498,25

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1026,75
2. Paolo Bettini (Włochy) - 932,2
3. Erik Zabel (Niemcy) - 862,8

b) na bazie 10 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 5648,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 3279,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 2846,4
4. Francesco Moser (Włochy) - 2595,45
5. Jacques Anquetil (Francja) - 2574,3
6. Gino Bartali (Włochy) - 2371,35
7. Felice Gimondi (Włochy) - 2363,05
8. Fausto Coppi (Włochy) - 2352,55
9. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 2208,05
10. Miguel Indurain (Hiszpania) - 2177,6

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1559,25
2. Erik Zabel (Niemcy) - 1351,7
3. Paolo Bettini (Włochy) - 1219,3

VI. Najlepsze sezony 25 czołowych zawodników

Ta tabela wskazuje najlepsze sezony w karierze największych mistrzów. Godny zauważenia jest fakt, iż w tym sezonie 1979 u szczytu swej mocy byli: Bernard Hinault, Joop Zoetemelk jak i Giuseppe Saronni, zaś z kolei w 1986 roku szczyt swych możliwości osiągnęli Sean Kelly i Greg Lemond. Niekoniecznie oznaczało to częste wchodzenie sobie w drogę bowiem plany startowe Hinault i Zoetemelka a Saronniego bywały inne pod względem geograficznym, zaś Kelly'ego i Lemonda mieli raczej odmienne cele z uwagi na swe specjalizacje.

1. Eddy Merckx (1973) - 791,3 pkt
2. Bernard Hinault (1979) - 501
3. Sean Kelly (1986) - 511,4
4. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
5. Francesco Moser (1978) - 481,85
6. Gino Bartali (1947) - 327,25
7. Felice Gimondi (1965) - 314,5 *)
8. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
9. Fausto Coppi (1949) - 466,9
10. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
11. Rik Van Looy (1959) - 383,75
12. Raymond Poulidor (1964) - 312,2
13. Miguel Indurain (1992) - 469,85
14. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
15. Lance Armstrong (2002) - 266,5
16. Tony Rominger (1993) - 384,7
17. Alfredo Binda (1927) - 402,9
18. Louison Bobet (1954) - 307
19. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
20. Ferdi Kubler (1951) - 341,5
21. Freddy Maertens (1976) - 583,5
22. Jan Ullrich (1997) - 243,25
23. Herman Van Springel (1968) - 333
24. Alex Zulle (1996) - 296,7
25. Greg Lemond (1986) - 333,75

*) Felice Gimondi przebojem wdarł się do światowej czołówki już podczas swego pierwszego sezonu w gronie zawodowców kiedy to wygrał Tour de France oraz był trzeci w Giro d'Italia. Później nie było mu już jednak tak lekko bowiem pełnym blaskiem rozbłysła gwiazda o trzy lata młodszego Eddy Merckxa.

VII. Najwyższe wyniki w jednym sezonie (powyżej 400 punktów)

To zestawienie w pełni uwidacznia nie tyle królewski co wręcz cesarski status Eddy Merckxa w historii kolarstwa szosowego. Sześć najlepszych wyników należy do legendarnego "Kanibala", który to zajmuje aż siedem miejsc w czołowej "10"! Dwa spośród najlepszych rezultatów należą do wielce błyskotliwego, acz bardzo chimerycznego Freddy Maertens'a. Najmłodsze historycznie jest tu osiągnięcie wszechstronnie uzdolnionego Laurenta Jalaberta z przełomowego dla niego sezonu 1995. Jego rodak Bernard Hinault może się pochwalić aż czteroma wynikami godnymi odnotowania, choć nie najwyższej jakości. Z kolei Sean Kelly i Fausto Coppi dwukrotnie wpisali się na poniższą listę.

1. Eddy Merckx 1 (1973) - 791,3 pkt
2. Eddy Merckx 2 (1972) - 761,2
3. Eddy Merckx 3 (1970) - 700,5
4. Eddy Merckx 4 (1974) - 696,3
5. Eddy Merckx 5 (1971) - 622,5
6. Eddy Merckx 6 (1969) - 618,85
7. Freddy Maertens 1 (1976) - 583,5
8. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
9. Eddy Merckx 7 (1975) - 572,5
10. Freddy Maertens 2 (1977) - 540,6
11. Sean Kelly 1 (1986) - 511,4
12. Stephen Roche (1987) - 504,5
13. Bernard Hinault 1 (1979) - 501
14. Sean Kelly 2 (1984) - 488,5
15. Francesco Moser (1978) - 481,85
16. Miguel Indurain (1992) - 469,85
17. Luis Ocana (1973) - 467,3
18. Fausto Coppi 1 (1949) - 466,9
19. Bernard Hinault 2 (1981) - 432
20. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
21. Bernard Hinault 3 (1982) - 428,3
22. Fausto Coppi 2 (1952) - 421,7
23. Bernard Hinault 4 (1978) - 419,9
24. Gianni Bugno (1990) - 417,75
25. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
26. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
27. Laurent Fignon (1989) - 407,15
28. Alfredo Binda (1927) - 402,9
29. Jacques Anquetil (1961) - 402,4

VIII. Wielcy starzy mistrzowie (wyniki do roku 1939 włącznie)

Ponieważ cała czołowa "16" składa się z zawodników ścigających się wyłącznie lub przede wszystkim po II Wojnie Światowej aby docenić starych mistrzów z heroicznej ery szutrowych dróg i monstrualnych dystansów powstało to właśnie zestawienie. Zdecydowanie najlepszym zawodnikiem w tej zamierzchłej przeszłości był Włoch Alfredo Binda, który wyprzedził innego "Campionissimo" Costante Girardengo oraz Luksemburczyka Nicolasa Frantza. W czołowej "10" mamy po czterech Włochów i Francuzów oraz dwóch zawodników z Luksemburga co znakomicie oddaje rolę kolarzy z małego Wielkiego Księstwa w pradziejach kolarstwa szosowego.

1. Alfredo Binda (Włochy, 1922-36) - 2049,4 pkt
2. Costante Girardengo (Włochy, 1912-36) - 1437,6
3. Nicolas Frantz (Luksemburg, 1923-34) - 1410,55
4. Learco Guerra (Włochy, 1929-39) - 1299,7
5. Antonin Magne (Francja, 1926-39) - 1228,3
6. Francois Faber (Luksemburg, 1906-14) - 1203,5
7. Gustave Garrigou (Francja, 1907-14) - 1202,95
8. Gino Bartali (Włochy, 1935-39*) - 1093,4
9. Andre Leducq (Francja, 1927-39) - 1074,3
10. Henri Pelissier (Francja, 1911-28) - 1040,75
11. Giovanni Brunero (Włochy, 1920-29) - 1023,2
12. Gaetano Belloni (Włochy, 1915-31) - 991,6
13. Philippe Thys (Belgia, 1912-27) - 874,5
14. Louis Trousselier (Francja, 1902-14) - 869,7
15. Mariano Canardo (Hiszpania, 1926-39*) - 808,9
16. Jean Alavoine (Francja, 1909-25) - 797,5
--- Emile Georget (Francja, 1905-14) - 797,5
18. Eugene Christophe (Francja, 1904-26) - 782,8
19. Lucien Petit-Breton (Francja, 1902-14) - 770
20. Goerges Ronsse (Belgia, 1926-38) - 751


*) Włoch Gino Bartali w ciągu dwudziestu lat swej kariery zawodowej (1935-54) uzbierał aż 2.860,15 punkta, lecz większość z nich na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Z kolei urodzony w Kraju Basków, choć najlepiej czujący się na szosach Katalonii Mariano Canardo startował do roku 1943 dorzucając nieco punktów w czasie Wojny, która ominęła Hiszpanię.

IX. Najlepsi Klasycy

Do kategorii klasyków zaliczone zostały wszystkie imprezy jednodniowe czyli także Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa świata oraz "wygasłe" klasyki i imprezy o wielkim znaczeniu takie jak: Bordeaux-Paris, Paris-Brest-Paris, GP Wolber czy GP des Nations.

W tej specjalności najlepszy jest Eddy Merckx, który zdecydowanie wyprzedza swych rodaków Rogera De Vlaemincka i Rika Van Looya. Belgia uznawana przecież za "mekkę" wyścigów jednodniowych ma zresztą w tej tabelce aż sześciu swych reprezentantów. Pośród współczesnych dzięki swym wspaniałym zwycięstwom na trasie Mistrzostw świata i setnej edycji Giro di Lombardia oraz drugiemu miejscu w Liege - Bastogne - Liege Włoch Paolo Bettini zarobił 150 punktów. Dzięki temu "Il Grillo" przegonił mistrzów tej klasy co Bernard Hinault czy Fausto Coppi oraz niemal załapał się do czołowej "10", którą zamyka jego dobry znajomy Michele Bartoli.

1. Eddy Merckx (Belgia) - 2348,75 pkt
2. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 1531
3. Rik Van Looy (Belgia) - 1443,75
4. Sean Kelly (Irlandia) - 1339
5. Francesco Moser (Włochy) - 1235,5
6. Johan Museeuw (Belgia) - 1215
7-8. Walter Godefroot (Belgia) - 1005,25
---. Herman Van Springel (Belgia) - 1005,25
9. Jan Raas (Holandia) - 985,5
10. Michele Bartoli (Włochy) - 960,75

Współcześni:
1. Paolo Bettini (Włochy) - 958
2. Erik Zabel (Niemcy) - 840,5
3. Davide Rebellin (Włochy) - 658

X. Najlepsi Etapowcy

W kategorii wyścigów etapowych liczone są punkty nie tylko za miejsca w klasyfikacji generalnej, ale i za miejsca w pierwszych "3" na etapach Wielkich Tourów, wygrane w klasyfikacji punktowej i górskiej czy za dni spędzone w koszulkach lidera klasyfikacji indywidualnej tych wieloetapówek oraz zwycięstwa etapowe w krótszych wyścigach etapowych. Ta uwaga wyjaśnia nadspodziewanie wysokie miejsce Erika Zabela pośród współczesnych zawodników z tej branży.

Również w tej specjalności niepodzielnie rządzi Eddy Merckx, lecz na tym "podium" obok niego stoją Francuzi Bernard Hinault i Jacques Anquetil. Najliczniej reprezentowani pierwszej "10" są jednak Włosi dzięki trójce: Gino Bartali, Felice Gimondi i Francesco Moser. Pośród współczesnych Jan Ullrich, Gilberto Simoni i Erik Zabel podreperowali swe dorobki o małe co nieco. Jednak "Kaiser" w przeciwieństwie do Bettiniego nie może liczyć na szybki awans do czołowej "10" w swej specjalności bowiem brak mu tego elitarnego grona przeszło 470 punktów co znaczy, iż musiałby jeszcze przez dwa lata jeździć na poziomie zbliżonym do tego, który prezentował w swych najlepszych sezonach 1997 i 2000. Wydaje się to mało realne - szczególnie w świetle jego obecnych problemów z podpisaniem kontraktu na sezon 2007.

1. Eddy Merckx (Belgia) - 3496,05 pkt
2. Bernard Hinault (Francja) - 2375,3
3. Jacques Anquetil (Francja) - 2249,5
4. Gino Bartali (Włochy) - 2183,15
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1848,5
6. Joop Zoetemelk (Holandia) - 1772,95
7. Felice Gimondi (Włochy) - 1760,55
8. Sean Kelly (Irlandia) - 1735,9
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1693
10. Francesco Moser (Włochy) - 1645,35
11. Lance Armstrong (USA) - 1585,7
12. Fausto Coppi (Włochy) - 1577,8

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1173,25
2. Gilberto Simoni (Włochy) - 857,9
3. Erik Zabel (Niemcy) - 665,7


PUNKTACJA

I. Gradacja czyli stosunek punktów dla zwycięzcy i dla kolarzy z kolejnych miejsc w czołówce wyścigów:

1) WIELOETAPÓWKI:
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 60%, IV - 50%, V - 45%, VI - 40%, VII - 35%, VIII - 30%, IX - 25%, X - 20%.
Etapy: I - 10%, II - 5%, III - 3% (członkowie zwycięskiego zespołu w jeździe drużynowej na czas - 1%).
Liderzy: 4%.
Klasyfikacje Punktowa i Górska: I - 15%.

2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE I MISTRZOSTWA ŚWIATA:
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 70%, III - 50%, IV - 40%, V - 35%, VI - 30%, VII - 25%, VIII - 20%.
Jazda indywidualna na czas: I - 100%, II - 65%, III - 45%, IV - 35%, V - 30%, VI - 25%, VII - 20%, VIII - 15%.

3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 30%, V - 25%, VI - 20%, ale Bordeaux - Paris (w latach 1927-1985): I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 25%, V - 20%.
Jazda indywidualna na czas (tzn. Grand Prix des Nations 1932-89 i Finał Pucharu Świata 1990-93): I - 100%, II - 55%, III - 35%, IV - 25%, V - 20%, VI - 15%.
Jazda drużynowa na czas (tzn. Grand Prix Liberation 1989-91): I - 100%, II - 55%, III - 35%.

4) ETAPÓWKI:
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 55%, IV - 40%, V - 30%, VI - 20%.
Etapy: I - 10%.

II. Ranga-1 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez na przestrzeni ich historii:

1) WIELOETAPÓWKI:
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA: 90 punktów
c) VUELTA a ESPANA: 70 punktów (w latach 1935-1957), 80 punktów (w latach 1958-1994) oraz 90 punktów (od roku 1995)

2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów

3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS (w tym GRAND PRIX d'AUTOMNE) i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM: 35 punktów (w latach 1945-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
c) FLECHE WALLONNE: 50 punktów (w latach 1936-1939), 45 punktów (w latach 1941-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
d) AMSTEL GOLD RACE: 35 punktów (w latach 1966-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
e) RUND UM DEN HENNINGER TURM (tylko do roku 1998): 35 punktów (w latach 1962-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988), 35 punktów (w latach 1989-1994 i 1996-1997), 45 punktów (w roku 1995 gdy wszedł w skład Pucharu Świata) i 30 punktów (w roku 1998 gdy miał tylko 2 kategorię UCI)
f) MEISTERSCHAFT von ZURICH później GRAND PRIX SUISSE, a obecnie ZURI METZGETE: 30 punktów (w latach 1914-1926), 35 punktów (w latach 1927-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
g) PARIS - BRUXELLES (tylko do roku 1998): 50 punktów (w latach 1907-1939), 45 punktów (w latach 1946-1966), 40 punktów (w latach 1973-1988) i 35 punktów (w latach 1989-1998)
h) CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA (dopiero od roku 1989): 40 punktów
i) HEW CYCLASSICS HAMBURG (dopiero od roku 1998): 40 punktów
j) WINCANTON CLASSIC później jako LEEDS INTERNATIONAL CLASSIC i ROCHESTER CLASSIC (w latach 1989-1997): 40 punktów
k) GRAND PRIX des AMERIQUES później jako GRAND PRIX TELEGLOBE (w latach 1989-1992): 40 punktów
l) JAPAN CUP: 40 punktów (w roku 1996)
ł) GRAND PRIX OUEST FRANCE (od roku 1999) i GIRO del LAZIO (w latach 1999-2004): 30 punktów

4) ETAPÓWKI:
a) PARIS - NICE: 35 punktów (w latach 1933-1939, 1946 i 1951-1958) oraz 40 punktów (od roku 1959)
b) TIRRENO - ADRIATICO: 30 punktów (w roku 1966), 35 punktów (w latach 1967-1989) oraz 40 punktów (od roku 1990)
c) VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA: 35 punktów (w latach 1924-1930 i 1935), 30 punktów (za wyścigi pod nazwami Circuito del Norte, GP Ayuntamiento de Bilbao, Bicicleta Vasca w latach 1939-1968), 35 punktów (w latach 1969-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
d) TOUR de ROMANDIE: 35 punktów (w latach 1947-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
e) CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: 35 punktów (w latach 1947-1949) oraz 40 punktów (od roku 1950)
f) TOUR DE SUISSE: 40 punktów (w roku 1933), 45 punktów (w latach 1934-1939), 35 punktów (w roku 1941), 40 punktów (w roku 1942), 50 punktów (w latach 1946-1991) oraz 45 punktów (od roku 1992)
g) VOLTA A CATALUNYA: 30 punktów (w latach 1911-1913), 35 punktów (w latach 1920 i 1923-1926) oraz 40 punktów (w latach 1927-1936 i od roku 1939)

5)INNE czyli Ex-WYŚCIGI:
a) BORDEAUX - PARIS: 60 punktów (w latach 1892-1914, ale w roku 1902 po 40 punktów dla zwycięzców każdego z konkurencyjnych wyścigów organizowanych przez redakcje "L'Auto" i "Velo"), 50 punktów (w latach 1919-1939), 45 punktów (w latach 1946-1954), 40 punktów (w latach 1956-1970), 35 punktów (w latach 1973-1985) oraz 30 punktów (w latach 1986-1988)
b) GRAND PRIX WOLBER: 60 punktów (w latach 1922-1925) oraz 50 punktów (w latach 1926-1931)
c) PARIS - BREST - PARIS: 50 punktów (w latach 1891, 1901, 1911 i 1921), 45 punktów (w roku 1931) oraz 40 punktów (w latach 1948 i 1951)
d) GRAND PRIX des NATIONS: 45 punktów (w latach 1932-1938), po 30 punktów (w latach 1941-1942 dla zwycięzców każdej z równorzędnych czasówek rozgrywanych w okupowanej przez hitlerowskie Niemcy strefie północnej oraz tzw. wolnej strefie południowej rządzonej przez reżim z Vichy), 45 punktów (w roku 1943), 40 punktów (w roku 1944), 45 punktów (w latach 1945-1955) oraz 40 punktów (w latach 1956-1989)
e) FINAŁ PUCHARU ŚWIATA: 35 punktów (w latach 1990-1993)
f) GRAND PRIX LIBERATION: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu co oznacza po 3 punkty dla każdego z ośmiu kolarzy w roku 1989 oraz po 4 punkty dla każdego z sześciu kolarzy w latach 1990-1991.

III. Ranga-2 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez w cyklu Pro Tour (od sezonu 2005):

1) WIELOETAPÓWKI:
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA i VUELTA a ESPANA: po 90 punktów

2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów

3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM, AMSTEL GOLD RACE, FLECHE WALLONNE i ZURI METZGETE: po 45 punktów
c) HEW CYCLASSICS HAMBURG, CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA i GRAND PRIX OUEST FRANCE: po 40 punktów

4) ETAPÓWKI:
a) TOUR de SUISSE: 45 punktów dla zwycięzcy
b) PARIS - NICE, TIRRENO - ADRIATICO, VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA, TOUR de ROMANDIE, VOLTA a CATALUNYA i CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: po 40 punktów
c) TOUR du BENELUX, DEUTSCHLAND TOUR i TOUR DE POLOGNE: po 35 punktów

5) INNE:
*) GRAND PRIX EINDHOVEN: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu do podziału między sześć (sezon 2005) lub osiem (sezon 2006) osób.


Copyright © : DANIEL MARSZAŁEK
All text is available under the terms of the Creative Commons Attribution Share-Alike (CC-BY-SA)

POWRÓT