Płowiecka 77 (dawna szkoła)

Na północny zachód od Zajazdu Napoleońskiego, za ulicą Mokrzecką, pod adresem Płowiecka 77 stoi pusty parterowy dom z czerwonej cegły. Wzniesiono go w 1903 r. z przeznaczeniem na szkołę jednoklasową. Wewnątrz mieściła się jedna obszerna izba lekcyjna oraz małe pokoje, użytkowane jako kancelaria szkolna i mieszkanie nauczyciela. W latach 1903-1915 uczyło się tutaj 70-100 dzieci rocznie. Językiem lekcji był wówczas oczywiście rosyjski. Po odejściu Rosjan nowy kierownik szkoły pan Kurpiewski prowadził lekcje po polsku i powiększył szkołę o trzy klasy. Nauka nadal odbywała się jednak w tej samej sali, gdzie cztery oddziały dzieci uczyły się naraz w czterech równoległych rzędach.

W 1922 roku za czasów kolejnego kierownika, pana Marciniaka, siedmiu nauczycieli uczyło w takich warunkach około 300 dzieci. Dla dodatkowych klas, w tym przeniesionych z Gocławka, trzeba było wynająć izby w sąsiednim budynku gminnego Sądu Pokoju. Rodzice próbowali pomóc szkole dokonując zbiórki pieniędzy – udało się zgromadzić 84 tysiące marek, co wystarczyło na zakup… dwóch i pół ławki.

Po utworzeniu osiedla Anin szkołę rozwinięto w 1925 r. do poziomu 7-klasowej szkoły powszechnej. W latach 30-tych zeszłego stulecia uczęszczało do niej ponad 1000 uczniów. Wynajmowano dodatkowe izby, lekcje odbywały się na dwie zmiany, co było bardzo kłopotliwe – elektryczność do Wawra doprowadzono bowiem dopiero w 1938 roku. W tej sytuacji zawiązano społeczny komitet budowy szkoły. Właściciel dóbr wilanowskich hrabia Adam Branicki ofiarował na ten cel 6605 metrów kwadratowych gruntu, zaś miejscowy społecznik Emil Wolfram przekazał na szkolne boisko część swej nieodległej parceli.