คลิกที่นี่สำหรับภาษาไทย

Black Rebel Motorcycle Club

 

Back by popular demand: Nick Jago's artwork

Wall

 

Merc

 

Last Day Purple

 

Photography & Illustration: Nick Jago

                                                                                                 

From left to right: Nick, Robert, Peter

 

Black Rebel Motorcycle Club are back with new approach to their latest album 'Howl'. Exclusively for SUPERSWEET, here are their thoughts on their own brand new songs...

1) Shuffle Your Feet

Robert Levon Been (bass, vocals): With ‘Shuffle’ we wanted to capture that live joyful energy of a room full of people having a party.  In some way this song is what the whole album revolves around for me (although originally it was never intended to be the lead off track, let alone make the final cut on the album).  Somehow I guess the recording ended up being a strange mixture of ‘Give Peace A Chance’ and ‘Highway 61 Revisited’.  And that was a nice surprise, though not expected.

2) Howl

Nick Jago (drums): First time I heard ‘Howl’, it reminded me of Radiohead approach but with real slow kind of like John Lennon-y thing going on.  For live, we’ve got like a guitar solo that comes in but it’s not on record.  I remember Robert playing that song to me a really long time ago on acoustic guitar and it was really amazing.

3) Devil’s Waitin’

Robert: Peter wrote this song on his own, so in some way I actually feel free enough to say that I think it’s one of the best songs he’s ever written.  I couldn’t say that about something I wrote but actually Peter has some old soul deep inside of him that none of us can even explain.  Besides that, the song was recorded in one take except for the outro vocal harmonies which Peter wrote and sang on the spot that day.  And probably for that reason alone it’s my favourite moment on the whole record.

4) Ain’t No Easy Way

Nick: The way I remember [Robert and Peter] talking about it was the perversions of life and how love can break down if you don’t look after it in a poetic way, a different way of writing about it which is not necessarily true.  That has Led Zeppelin thing and White Stripes feel about it.  That’s another one with the guitar solo that comes in live that’s not on the record which is what I think why it sounds more complete.

5) Still Suspicion Holds You Tight

Robert: This song was a motherfucker.  The first half of the song was recorded 3 years ago...  All we had was the acoustic guitar and the first verse of the vocal (but we loved it so much that we built everything else around it).  The real amazing thing is that when Peter begins singing the second verse it’s actually 3 years later.

6) Fault Line

Peter Hayes (vocals, guitar): That’s the one-take song that just worked out great (laughs), put it that way.  So I was really happy with that one.  It was going to be a b-side but it came out like a dark horse in the rain and riding up and it stood up to the other songs to be a pretty strong.  I don’t really know quite how to describe that.

7) Promise

Nick: This reminds me of The Band, the group The Band in the 60’s, Bob Dylan’s band.  It has different time feel for us.  It’s fun to play, bluesy shuffly beat.  Recording it was really emotional, spending the whole day feeling like a wreck.  That was the first time that I’d recorded.  We did some rehearsals beforehand but the first time we recorded in the studio and then back together.  We did it in 3 takes.

8) Weight Of The World

Nick: This song’s been kicking around since before the fist album was released.  Robert’ had written that song since day 1, since I was with the band.  It’s been the song I’d loved from day 1 too.  I’d been really sitting around waiting for thinking, ‘When’s it going to come out?  When are we gonna record it?’  It’s got a Neil Young approach which is appropriate now.  I love that song.

9) Restless Sinner

Peter: I really don’t know how to describe that one either.  I hadn’t really thought about it (laughs), hadn’t been trying to describe it.  I don’t know.  It’s a drugged-out journey that was expressed amazingly, and personally.  One verse is about when my mind was on drugs and there are verses written when coming down (laughs), but I guess that’s all now over.  It’s just the words and I’m having a comedown (laughs).

10) Gospel Song

Robert: This song almost made it onto ‘Take Them On, On Your Own’.  It’s weird though, a lot of journalists recently have been asking if we’re religious or something because of this song, but it’s not like that.  I just wanted to write an old classic gospel song after getting turned onto these Sam Cooke and The Soul Stirrers records for the first time.  Those songs come from deep down in your gut, and there’s so much feeling in them, I just knew I was gonna write a song like that or die trying.

11) Complicated Situation

Peter: Well this one it changes a little bit every time I play.  I’ve been trying to play the guitar, I don’t know there’s a certain way you can play it and it works really well whereas if going exactly with the vocals and you can all sing it together.  It was written in the poem first.  I was kind of messing around with something called iambic pentameter which is what Shakespeare used a lot when he was writing and I was messing around with that, wrote a lot of poems and that’s the song.

12) Sympathetic Noose

Robert: This song was a happy accident.  At first I didn’t think much of this song, nor had I written much of it by the time it was recorded.  I was hanging out in the studio with my friends in Mad Action in Philly and I was actually late for a flight I had to catch to LA but laid down a vocal and guitar take.  I made up half the words on the spot thinking I’ll just change it later but when I listened to it back it was sort of ‘perfectly imperfect’ and the loose feeling it had really fit the song. My friends in Mad Action actually added the drums and whatnot and that was it.

13) The Line

Nick: This is one of Roberts.  Paul (Cobb from Mad Action) played drums on that and it’s been the most challenging one I had to learn.  [Mad Action] offered their studio and Paul’s a really good drummer so it was in good hands.  I had to learn his parts, 2 songs, ‘The Line’ and ‘Sympathetic Noose’.  ‘The Line’ was kind of hard, it was really hard learning his drums.  It was something more considered, a little more thoughtful that I would have thought of.  But I was really glad that he did it.

                                                                                                    

 

SUPERSWEET เพิ่งได้ไปรู้จักกับ Nick Jago จาก Black Rebel Motorcycle Club อย่างคร่าวๆ ในงานๆ หนึ่ง อาจจะด้วยความที่ใจดีมากหรือว่างจัด นิคก็ชวนให้เราไปนั่งเล่นกับเขาทันทีในวันต่อมา

นิคเป็นมือกลองที่ดูจะมีชื่อเสียมากกว่าชื่อเสียง พฤติกรรมประหลาดของเขานั้นมีให้นับได้ไม่ถ้วน เริ่มจากการที่เขาโผล่ไปทำตัวประหลาดๆ ที่งานรับรางวัลงานหนึ่งจนโดนจับโยนออก หรือแม้แต่การที่เขา หลงทาง มางานคอนเสิร์ตของตัวเองไม่ทันจนทำให้อีกสองสมาชิกหน้าต้องเล่นชุดอะคูสติกไปเกินครึ่ง หรือแม้แต่ที่การที่เขาโผล่มาที่งาน Montreux Festival ในแจ็กเก็ตสูทกับกางเกงขาสั้น และก็เอ่อ... รองเท้าแตะ!

แต่นิคในวันนี้กลับนอนสูบบุหรี่อยู่บนเตียงสบายๆ ผมเผ้ากระเซิง แต่สติของเขาอยู่ครบและดูปกติทุกอย่าง จนไม่มีวี่แววว่าเขาจะออกอาการเฮี้ยนอย่างที่เราเคยเห็นหรือที่ใครต่อใครพูดกันแม้แต่น้อย

พูดตรงๆ ผมมาอังกฤษคราวนี้คือมาพักผ่อนจริงๆ แล้วก็ไม่ได้มาเพื่อมาทำโปรโมทอะไรทั้งสิ้นเลย แต่ถ้าจะทำสัมภาษณ์กับใคร ผมก็อยากทำกับคุณที่สุด เพราะดูคุณสนใจเรื่องดนตรีและอยากจะรู้จักพวกเรามากขึ้นจริงๆ เขาพูดขึ้นเป็นครั้งแรกเพื่อทำลายความเงียบ ผมรู้ว่าถ้าอยากให้คนได้รับรู้เรื่องพวกเราจริงๆ ก็ต้องไปที่ NME เพราะใครๆ ก็อ่านกัน แต่ผมรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้แคร์อะไรกับความรู้สึกของคนทำดนตรีกันเท่าไหร่ วันๆ ดีแต่จะปั้นวงโน้นวงนี้แล้วอีกสามเดือนต่อมาก็ลืม แค่นั้นยังไม่พอนะ ยังหันมาแว้งกัดอีกต่างหาก

แน่นอนว่าใครๆ ก็ต้องอยากรู้เรื่องที่พวกเขาตัดสินใจเดินออกจากค่ายยักษ์อย่าง Virgin ตัว Robert Turner นักร้องนำและมือเบสของวงเองก็เคยออกมาประกาศว่าพวกเขาไม่เคยได้รับการสนับสนุนจากค่ายเลย และทุกครั้งที่ทัวร์มันก็เป็นเงินที่ออกจากกระเป๋าพวกเขากันเองหมด เพราะฉะนั้นมันจะต่างกันตรงไหนที่จะมีค่ายหรือไม่มี และจนถึงทุกวันนี้ พวกเขาก็ยังไม่มีค่ายกันอยู่ Peter Hayes มือกีตาร์ตอนนี้อยู่อเมริกา ส่วนโรเบิร์ต นั้นก็อยู่ในลอนดอนเจรจาหาค่ายใหม่อยู่ นิคเองก็แยกมาอยู่คนเดียวด้วยเหตุผลที่แทบจะไม่มีใครรู้เลยว่า BRMC นั้นแยกวงแล้ว! NME ประโคมลั่นถึงเรื่องที่ปีเตอร์กับนิคทะเลาะกันที่ Glasglow ร้ายแรงขนาดนิคเดินออกจากงานแล้วปล่อยให้แฟนเพลงขึ้นมาตีกลองให้แทน แต่พวกเขาไม่มีสัมภาษณ์จากปากเจ้าตัวเหมือนเรา!

เรื่องมันมาเกิดเอาสองวันสุดท้าย พวกเราทะเลาะกัน พวกเขาอยากจะกลับมาทำทุกอย่างแบบ DIY กันเหมือนเมื่อก่อน แต่ผมเชื่อว่าเราควรจะหาคนมาทำแทนตรงที่ๆ พอจะยอมให้คนอื่นทำแทนได้ และพวกเราจะได้มีเวลามาทำสิ่งที่เราควรจะตั้งใจทำกันจริงๆ ก็เลยเกิดเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา ผมก็เลยเหมือนกึ่งๆ โดนไล่ออกและก็เดินออกมาเองด้วยในเวลาเดียวกัน เขาเงียบไป ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะเป็นยังไงต่อไป... ส่วนวงน่ะ ยังไงก็ไม่หายไปไหนหรอก ไม่ต้องห่วง ยังไงก็คงจะมีต่อไป มีผมอยู่ด้วยหรือไม่ก็ตาม นิคพูดเหงาๆ

บ่ายวันนั้น นิคเปิดเพลงใหม่ของ BRMC ให้เราฟัง SUPERSWEET ไม่อยากจะให้แผลลึกลงไปกว่าเดิมจึงไม่ได้ถามอะไรมาก เพลงที่นิคเปิดให้ฟังนั้นพูดถึงความรักที่เปราะบาง สำเนียงดนตรีเหงาแต่ให้กำลังใจอยู่ในที ส่วนเรื่องความรักที่พวกเขาร้องถึงนั้นไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่ามันเป็นความรักฉันท์ชู้สาว หรือฉันท์เพื่อน แต่ถ้าเป็นอย่างหลังจริง เพลงนี้คงแต่งขึ้นมาเพื่อสถานการณ์อย่างวันนี้แน่นอน

วงไม่น่าแตกเลย เราผ่านอะไรๆ มาด้วยกันตั้งเยอะตั้งแยะ และก็ยังมีอะไรดีๆ ที่จะได้เจอด้วยกันอีก นิคน้ำ ตาคลอตอนพูดขึ้น

ไม่หรอกน่า คุณเป็นเพื่อนกัน รากฐานของความเป็นเพื่อนยังมีอยู่ คุณเป็นวงโปรดของเรา แตกไม่ได้หรอก

ผมก็หวังว่าอย่างนั้นนะ มันเป็นเรื่องไม่ใช่เรื่องเลย เขาบอก แล้วเขาก็เล่าถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้ที่เป็นปัญหา รวมไปจนถึงเรื่องที่ไม่มีคนมาดูแลเว็บไซต์ของวงและคอยอัพเดทให้เป็นเรื่องเป็นราว

แต่ปัญหาพวกนี้มันจุกจิกมากเลยนะนิค

ใช่ คุณพูดถูก ปัญหาเล็กมากเลย ทำไมมันกลายเป็นเรื่องใหญ่มาได้เนี่ย? เขากุมหัว

หรือปัญหาเล็กๆ หลายๆ เรื่องรวมกันจนสุมเป็นเรื่องใหญ่?

คงจะอย่างนั้นแหละ แต่ผมเองก็ผลีผลามด้วย เสียดายนะ ก่อนมาอังกฤษเนี่ย พวกเราไปแถวสแกนดิเนเวียกัน ผมไปเที่ยวที่บาร์กร่อยๆ บาร์นึง เขาเล่นเพลง Awake ผมฟังแล้วก็ว่าเพราะดี แล้วก็พยายามคิดใหญ่เลยว่าเพลงของใครวะ เขาเล่าไปหัวเราะไป ผมว่ามันคล้ายๆ Velvet Underground แต่ไม่ใช่ ฟังไปซักพักก็เอะใจ... เอ๊ะ! นี่เพลงกูเองนี่หว่า แปลกมั๊ย? พอได้ยินเพลงตัวเองในฉากหลังแปลกๆ ที่เราไม่คุ้นแล้วกลับจำไม่ได้

คงเป็นเพราะอย่างนั้น แล้วที่ไหนล่ะ ที่คุณคิดว่าจะเป็นที่ๆ เหมาะกับเพลงของ BRMC ที่สุด?

ไม่รู้สิ คุณว่าที่ไหนล่ะ?

เมื่อสามวันก่อนเราขับรถกลับจาก Leeds มา แล้วก็เปิดชุดแรกของคุณฟังมาเกือบตลอดทาง แล้วก็คิดว่าเพลงของคุณเหมาะสำหรับขับรถนอกเมืองมากเลย

จริงเหรอ? นิคทำท่าดีใจ "แปลกมากเลย ผมฟัง Johnny Cash อยู่เมื่อเช้าแล้วก็คิดเกี่ยวกับเพลงของเขาอย่างที่คุณคิดเกี่ยวกับเพลงของเราเด๊ะเลย! แต่ของจอห์นนี่อาจจะเหมาะกับการเดินทางบนรถไฟมากกว่า เขายิ้มจางๆ

ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง

เขาถอนหายใจไปหนึ่งเฮือกใหญ่ นิ่งเงียบไป จึงหันมาพูด เมื่อคืนผมไปดูหนัง The Motorcycle Diaries มา ตอนแรกก็แปลกๆ นะ แต่พอออกมาแล้วถึงได้รู้สึกว่ามันทำให้ผมรู้สึกเป็นคนดี คนซื่อสัตย์กับทุกๆ อย่างรอบตัวมากเลยนะ อย่างน้อยผมก็ยังไม่ใช่คนขี้โกหก ผมคิดยังไง ผมก็พูดอย่างนั้น ก่อนนี้ผมเคยคิดนะว่าอะไรๆ มันอาจจะดีขึ้นมั๊ย ถ้าผมไม่พูดถึงทุกอย่างออกมาหมด แต่พอได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยหละ อย่างน้อยผมก็จริงใจกับความคิดของตัวผมเอง

นี่คงเป็นการสัมภาษณ์ที่เงียบและนานที่สุดเท่าที่เราเคยทำมา หนึ่งวันเต็มๆ ที่ SUPERSWEET ได้อยู่กับเขามันก็ทำให้เราได้เห็นด้านที่อ่อนไหวของเขา ด้านนิ่งๆ และด้านที่มีความคิดของเขา นิคบอกอายุของเขาหลังจากที่อธิบายว่า ผมไม่เคยบอกอายุกับใคร ผมว่าคนชอบตัดสินว่าใครควรจะทำตัวยังไงจากอายุ เขาชอบบอกว่าคนเราผิดหรือถูกจากอายุ ซึ่งผมว่ามันไม่ถูก ผมก็เลยแทบจะไม่ได้บอกใคร เพราะผมเองก็ทำตัวไม่ค่อยเหมาะสมตลอดเวลาอยู่แล้ว

นี่อาจจะไม่ใช่บทสัมภาษณ์ที่ SUPERSWEET เคยใฝ่ฝันเอาไว้ว่าจะได้ทำ แต่ในวินาทีนี้ เรื่องของจิตใจและความรู้สึกของทุกคนในวงสำคัญที่สุดแล้ว บางครั้งดนตรีก็ต้องมาทีหลัง หนังสือของเราไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร เราไม่อยากให้เรื่องที่นิคพูดออกมากระทบกระเทือนถึงใคร โดยเฉพาะตัวเขาเอง และเราก็เชื่อว่าทุกอย่างที่เขาระบายกับเรามาในวันนี้จะทำให้เขาเย็นลงได้บ้างไม่มากก็น้อย และไม่แน่ถ้าเขาหันหลังกลับไปคืนดีกับวง เราคงจะมีส่วนขอแอบยินดีด้วยได้บ้าง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เราขอให้เขาโชคดี

Photography & Illustration: Nick Jago