E-ONLINE
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
ΕλλάδαΠολιτικήΟικονομίαΤέχνεςΑθλητισμόςΚόσμοςHOME


Φύλλο Σαββάτου
15 - 03 - 2003

ΣΤΗΛΕΣ
ΤΙΤΛΟΙ
ΕΠΩΝΥΜΩΣ
ΤΑΔΕ ΕΦΗ
ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ
Ο ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
ΕΙΠΑΝ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ
ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΞΩ
ΤΗΛΕΚΛΑΥΣΙΘΥΡΑ
ΕΠΙ ΙΣΟΙΣ ΟΡΟΙΣ
ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ...

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Αναζήτηση
Με ημερομηνία

ή
Τεύχη Βιβλιοθήκης
Φάκελοι Σαββάτου

Ταυτότητα
Εκδόσεις
Αρχείο
Διάφορα
Επικοινωνία


Δικαστήριο: Παρελθέτω το πολιτικό έγκλημα

Των ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΘΗ

Η δράση της 17Ν δεν ήταν δράση πολιτική... Και όλα τα μέλη της, ανεξάρτητα από τη διάρκεια συμμετοχής τους στην οργάνωση, φέρουν ποινικά «δεσμά ισοβιότητας».

Ομόφωνη και η χθεσινή απόφαση του δικαστηρίου για τη δράση της 17Ν
Συλλήβδην εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου και διαρκή, έκριναν με ομόφωνη απόφασή τους οι δικαστές τις πράξεις της 17Ν...

Διά ταύτα:

«Οι κύριοι κατηγορούμενοι παραπέμπονται ότι διέπραξαν με περισσότερες πράξεις τα εγκλήματα σύστασης, συμμορίας, κατοχής εκρηκτικών υλών, ανθρωποκτονιών, ληστειών, κ.λπ. Οι πράξεις αυτές δεν είναι πολιτικά εγκλήματα.

Ο νόμος αυτός (ο τελευταίος αντιτρομοκρατικός ) είναι συνταγματικός και κατόπιν τούτου το δικαστήριο οδηγείται στην απόρριψη της ένστασης περί αναρμοδιότητας του και παραπομπής στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο υπό όλες τις μορφές με τις οποίες ετέθη».

Στην κρίση του δικαστηρίου έπαιξε ρόλο η απουσία ορισμού του πολιτικού εγκλήματος από τον συνταγματικό νομοθέτη, με αποτέλεσμα οι εφέτες να δικαιολογήσουν την απόφασή τους, με βάση μόνο τη νομολογία των δικαστηρίων, που αποδέχεται την αντικειμενική θεωρία.

Ετσι το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας μετά από διάσκεψη περίπου μιάμισης ώρα ( και αφού αξιολόγησε επιχειρήματα ημερών ) είπε ό,τι και το παραπεμπτικό βούλευμα:

«Δέχεται το δικαστήριο ως πολιτικό έγκλημα εκείνο που απευθύνεται αμέσως κατά της Πολιτείας και τείνει στην ανατροπή ή αλλοίωση της καθεστηκυίας τάξης που υπάρχει σύμφωνα με το ισχύον πολίτευμα.Κάθε άλλο έγκλημα δεν υπάγεται στην έννοια του πολιτικού εγκλήματος, έστω κι αν τελέστηκε από τον δράστη με αφορμή τα πολιτικά του φρονήματα».

* Το «ορθό» της κρίσης τους, οι δικαστές το αιτιολογούν με βάση «διεθνείς συμβάσεις που κυρώθηκαν από τη χώρα μας», καθώς επίσης από αποφάσεις σε υποθέσεις αιτημάτων εκδόσεων κατηγορουμένων..

* Ο κ. Μαργαρίτης εκφωνώντας την απόφαση υποστήριξε:

- «Ο συνταγματικός νομοθέτης του 2001 είχε υπόψιν πώς είχαν επεξεργαστεί η νομολογία και οι διεθνείς συμβάσεις την έννοια του πολιτικού εγκλήματος. Εάν είχε διαφορετική αντίληψη, φυσικά δεν εκωλύετο να θέσει μια ερμηνευτική διάταξη και να περιγράψει σαν κάτι διαφορετικό το πολιτικό έγκλημα...»

- Ο νέος νόμος 2928/01 είναι συνταγματικός σε όλες τις διατάξεις του ( η απόφαση ενέχει θέση νομολογίας)...

Αξιοσημείωτο είναι πάντως ότι το δικαστήριο, προκειμένου να δικαιολογήσει την «παρέμβαση» του κοινού νομοθέτη στα του συνταγματικού νομοθέτη, μνημόνευσε εν είδει επιχειρήματος και την παλαιότερη, ανάλογη παρέμβαση, με τον περιβόητο τρομονόμο της κυβερνήσεως Μητσοτάκη, που είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, με αποτέλεσμα να καταργηθεί από τη Βουλή.

Ακολουθεί ολόκληρο το σκεπτικό της απόφασης του δικαστηρίου.


Ολόκληρη η απόφαση του δικαστηρίου

Το δικαστήριο οδηγείται εις την απόρριψιν της ενστάσεως αναρμοδιότητος του δικαστηρίου και παραπομπής της παρούσας υπόθεσης στο ΜΟΔ υπό όλες τις μορφές που ετέθη στο δικαστήριο.


Ειδικότερα,

Το άρθρο 97 παρ. 1 και 2 ορίζουν ότι τα ΜΟΔ δικάζουν πολιτικά εγκλήματα. Πολιτικό έγκλημα δεν ορίζεται από οποιαδήποτε διάταξη Συντάγματος... Αυτό σημαίνει ότι ο συνταγματικός νομοθέτης δεν παρέχει ορισμό περί πολιτικού εγκλήματος, αλλά το έθεσε ως αόριστη νομική έννοια, ο προσδιορισμός της οποίας... κατελήφθη στη νομολογία του δικαστηρίου.

Η νομολογία των δικαστηρίων επεξεργάστηκε επί σειρά ετών μετά τη μεταπολίτευση αυτή την έννοια και κατέληξε στην αποδοχή της αντικειμενικής θεωρίας. Υπάρχουν και ορισμένες συμβάσεις διεθνείς για έκδοση που έχουν ακριβώς την ίδια έννοια του πολιτικού εγκλήματος.

Δέχεται το δικαστήριο ως πολιτικό έγκλημα εκείνο που απευθεύνεται αμέσως κατά της πολιτείας και τείνει στην ανατροπή ή αλλοίωση της καθεστηκυίας τάξης που υπάρχει σύμφωνα με το ισχύον πολίτευμα... Κάθε άλλο έγκλημα δεν υπάγεται στην έννοια του πολιτικού εγκλήματος, έστω κι αν τελέστηκε από το δράστη με αφορμή τα πολιτικά του φρονήματα.

Ο συνταγματικός νομοθέτης του 2001 έχει υπόψη του πως είχει επεξεργαστεί η νομολογία και οι διεθνείς συμβάσεις την έννοια του πολιτικού εγκλήματος. Εάν είχε διαφορετική αντίληψη, φυσικά δεν εκωλύετο να θέσει μια ερμηνευτική διάταξη και να περγράψει σαν κάτι διαφορετικό το πολιτικό έγκλημα...

Ετσι, στην προκειμένη περίπτωση το δικαστηριο οδηγείται εις την κρίση ότι πολιτικό έγκλημα δεν είναι το παρόν όπως περιγράφεται στο παραπεμπτικό βούλευμα.

Σε σχέση με την αναδρομικότητα του άρθρου 4: έχει καθαρά δικονομικό περιεχόμενο, διότι προσδιορίζεται από λόγους δημοσίου συμφέροντος για την ταχύτερη και ευχερέστερη εκδίκαση των κακουργημάτων των συναφών όπως περιγράφονται στο νόμο και ως τέτοια καταλαμβάνει και τις υποθέσεις για τις οποίες είτε δεν έχει ασκηθεί ποινική δίωξη είτε έχει ασκηθεί και είναι εκκρεμής. Δεν είναι ουσιαστικού χαρακτήρα αυτή η διάταξη, διότι αφορά μόνο την αρμοδιότητα του δικαστηρίου.

Α ν υπάρχει χειροτέρευση σ' αυτές τις περιπτώσεις, αυτό οφείλεται όχι στο δικό μας δικονομικό σύστημα, όπου θέματα παραγραφής δεν είναι δικονομικού χαρακτήρα όπως είναι στη Γερμανία, αλλά είναι καθαρά δικονομικό.

Το δικαστήριο δέχεται ότι είναι διαρκές έγκλημα και καταλαμβάνει συνολική δράση και δεν υπόκειται στην αρχή της μη αναδρομικότητας.

Δεν υπάρχει υπέρβαση της εξουσιοδότησης. Με νόμο μπορούν να υπαχθούν και άλλα κακουργήματα. Ποια και πόσα δεν είπε. Αυτό το άφησε ο συνταγματικός νομοθέτης στον κοινό νομοθέτη.

Η παρέμβαση του νομοθέτη με το άρθρο 4 αφορά περιπτώσεις που ανάγονται σε πολύ περιορισμένο αριθμό υποθέσεων. Πυρήνας το οργανωμένο έγκλημα. Ουδόλως προκύπτει ότι υπάρχει απαγόρευση του συνταγματικού νομοθέτη.

Ο συνταγματικός νομοθέτης είχε παρόμοιες παρεμβάσεις του κοινού νομοθέτη, (1916). Εχοντας ιστορική εμπειρική πραγματικότητα του 2001, ο αναθεωρητής δεν έβαλε φραγμό, ήξερε ότι είχε γίνει στο παρελθόν και θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον.

Δεν αντίκειται ούτε στη θεσπιζόμενη αρχή της αναλογικότητας, ή στην αρχή της ισότητας των Ελλήνων. Αφού ο νομοθέτης εισήγαγε αυτό το νόμο και υπήγαγε τα αδικήματα αυτά στα εφετεία θεσμοθέτησε με αντικειμενικό κριτήριο.

Περαιτέρω έκρινε το δικαστήριο ότι η νέα διάταξη ουδόλως αξιώνει ως στοιχείο του πραγματικού την επιδίωξη κέρδους. Επίσης το 187 διαλαμβάνει όλα τα στοιχεία τα οποία είναι αναγκαία έτσι ώστε να μην είναι αντίθετα προς τη συνταγματική αρχή. Περαιτέρω δεν στερείται της αρχής του φυσικού δικαστή κανένας από τη θέσπιση αυτής της διάταξης. Δεν στερείται ο νόμιμος δικαστής, δηλαδή αυτόν που ορίζει ο νόμος.

Αυτά έχουν εκτεθεί αναλυτικά περαιτέρω, ότι είναι δικονομική διάταξη κι έχει αναδρομική ισχύ.

Ούτε καμία άλλη συνταγματική διάταξη παραβιάσθηκε.

Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, που προσδιορίζει και την αρμοδιότητα του παρόντος δικαστηρίου, παραπέμπονται οι κύριοι κατηγορούμενοι ότι διέπραξαν με περισσότερες πράξεις τα εγκλήματα σύστασης, κατοχής εκρηκτικών υλών, ανθρωποκτονιών, ληστειών, κ.λπ. Οι πράξεις αυτές δεν είναι πολιτικά εγκλήματα. Επίσης ο νόμος αυτός είναι συνταγματικός και κατόπιν τούτου οδηγείται στην απόρριψη της ένστασης περί αναρμοδιότητας του δικαστηρίου και παραπομπής στο Μικτό υπό όλες τις μορφές με τις οποίες ετέθη.


«Η παραγραφή θα αποτελέσει το επόμενο νομικό ζήτημα»

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Θετικά είναι τα μηνύματα από την πορεία της δίκης της 17Ν, που συμπλήρωσε 9 ημέρες διαδικασίας, σύμφωνα με τον καθηγητή του Ποινικού Δικαίου Ν. Παρασκευόπουλο.


Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση, χαρακτηρίζει πολύ καλή τη διεύθυνση της διαδικασίας, ενδιαφέρουσες τις αγορεύσεις, νηφάλιο και προσεγμένο το λόγο των συνηγόρων, που βοηθά το δικανικό διάλογο και τη σύνθεση των κρίσεων και σωστή την απόφαση για την αφαίρεση του γυάλινου κλωβού.

Για το κορυφαίο νομικό ζήτημα του χαρακτηρισμού ή μη των εγκλημάτων της 17Ν ως πολιτικών, ο κ. Παρασκευόπουλος τονίζει ότι «θα ήταν κρίμα να πιεστεί για τις ανάγκες της συγκεκριμένης δίκης η διαμόρφωση μιας εκδοχής για το πολιτικό έγκλημα, που τελικά θα εξαλείψει τη νομική του σημασία ή θα είναι δυσλειτουργική». Εξηγεί ότι η απόφαση του δικαστηρίου θα έχει μακρόπνοη σημασία, που ξεπερνά τα όρια της συγκεκριμένης δίκης, αφού το μέλλον δυστυχώς προμηνύει πολιτικές συγκρούσεις με εκτροπές προς τη βία.

Σχολιάζοντας την απόφαση του δικαστηρίου για την αποβολή της τηλεοπτικής κάμερας, επισημαίνει ότι δεν εναρμονίζεται με το πνεύμα της συνταγματικής ρύθμισης.

Για τον κ. Παρασκευόπουλο, το κρισιμότερο ζήτημα που θα τεθεί στη συνέχεια είναι το θέμα της παραγραφής και, συγκεκριμένα, η διάρκεια των διαρκών εγκλημάτων.

**Θα ήθελα μια σύντομη αποτίμηση της δίκης, που έκλεισε δύο εβδομάδες, χωρίς ακόμη να έχει μπει στην ουσία της υπόθεσης.

* «Οσο περίεργο και αν ακούγεται, η δίκη της 17Ν θα έχει μεγάλη και μακροπρόθεσμη παιδαγωγική αξία: οι περισσότεροι πολίτες θα σχηματίσουν για πρώτη φορά, παρακολουθώντας την, άποψη για το περιεχόμενο βασικών εννοιών του Ποινικού Δικαίου (π.χ. πολιτικό έγκλημα). Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα θετικό σημείο.

Η δυνατότητα αποτίμησης της πορείας μιας δίκης, όμως, από κάποιον (έστω και με νομική παιδεία) που δεν βρίσκεται μέσα στο χώρο του δικαστηρίου είναι αρκετά περιορισμένη. Αυτό άλλωστε συνιστά και ένα από τα σημαντικά προβλήματα - ελλείμματα που δημιουργεί η μη μετάδοση της δίκης τηλεοπτικά. Το δικαστήριο, όπως είναι γνωστό, εκτιμά νομικά, βασικά (ερμηνεύοντας το νόμο) και πραγματικά ζητήματα (δηλαδή τις αποδείξεις). Για την ερμηνεία του νόμου μπορεί να διατυπώνει γνώμη κανείς και από απόσταση, κάποτε μάλιστα η απόσταση αυτή βοηθά. Για την εκτίμηση των αποδείξεων, ωστόσο, οι ανάλογες δυνατότητες είναι λίγες. Το δικαστήριο, βέβαια, ακόμη δεν έχει εισέλθει στο στάδιο των αποδείξεων και η ειδησεογραφία των εφημερίδων επιτρέπει τη διαμόρφωση μιας γενικής εικόνας. Τα μηνύματα είναι λοιπόν θετικά: η διεύθυνση της διαδικασίας δείχνει πολύ καλή και ακούγονται πολλές ενδιαφέρουσες αγορεύσεις. Εξάλλου, η αφαίρεση του κουβούκλιου ήταν μια σωστή απόφαση, η οποία θα συμβάλει στην απρόσκοπτη υπεράσπιση και γενικότερα στην ομαλή διεξαγωγή της δίκης».

**Το κορυφαίο νομικό ζήτημα που προκαλεί έντονες συζητήσεις είναι ο χαρακτήρας των εγκλημάτων της 17Ν, με σημείο αιχμής την τοποθέτηση του Γιάννη Ραχιώτη περί επιτιθέμενης Αριστεράς. Ποια είναι η θέση σας, δεδομένου ότι η όποια απόφαση θα αποτελέσει νομολογιακό προηγούμενο;

* «Αν αποβλέψουμε στα ζητήματα με βάση τη γενικότερη νομική και δικαιοπολιτική σημασία τους (και λιγότερο με βάση την πρακτική και τη στρατηγική της συγκεκριμένης δίκης), οπωσδήποτε κορυφαίο θα θεωρήσουμε τον χαρακτηρισμό -ή μη- των εγκλημάτων ως πολιτικών. Το μέλλον και ο διεθνής ορίζων φαίνονται δυστυχώς να προμηνύουν πολιτικές συγκρούσεις με εκτροπές προς τη βία. Θα ήταν κρίμα να πιεστεί για τις ανάγκες της συγκεκριμένης δίκης η διαμόρφωση μιας εκδοχής για το πολιτικό έγκλημα, η οποία τελικά θα εξαλείψει τη νομική του σημασία ή θα είναι δυσλειτουργική. Πάντως, το σκεπτικό της σχετικής κρίσης του δικαστηρίου θα έχει μια μακρόπνοη σημασία για την έννομη τάξη, σημασία που θα ξεπερνά τα όρια της διεξαγόμενης τώρα δίκης. Προς το παρόν, παραμένει αισθητός ο απόηχος, ιδίως των απόψεων του κ. Ραχιώτη για την επιθετική Αριστερά, αφού ήδη διατυπώθηκαν διαφωνίες όχι μόνο εντός αλλά και εκτός της δίκης. Πάντως, ο νηφάλιος και προσεγμένος λόγος του συνηγόρου (των συνηγόρων, γενικά) βοηθά σημαντικά το δικανικό διάλογο και τη σύνθεση των κρίσεων».

**Πώς σχολιάζετε το όχι στις κάμερες που είπε το δικαστήριο; Δεν ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο, αφού ο νόμος θέτει ασφυκτικούς περιορισμούς στη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση μιας δίκης και δεν αφήνει περιθώρια «ελιγμών»;

* «Είναι αλήθεια ότι ο πρόσφατος Ν3090 έχει προδιαγράψει πρακτικά και ουσιαστικά -είχε "προγραμματίσει" κατά κάποιο τρόπο- την αποβολή της τηλεόρασης από τη δίκη. Είχα την ευκαιρία, σε προηγούμενο άρθρο μου στην "Ε", να εκθέσω τους βασικούς λόγους της διαφωνίας μου απέναντι στην επιλογή αυτή. Προσθέτω, γνωρίζοντας πλέον τις σκέψεις του δικαστηρίου, το εξής: ίσως είναι δύσκολο να αναφερθούμε σε ευθεία αντισυνταγματικότητα - κατά το άρθρο 93 παρ. 2 του Συντάγματος. Οφείλουμε όμως να δεχθούμε τουλάχιστον ότι η αποβολή της τηλεόρασης δεν εναρμονίζεται με το πνεύμα της συγκεκριμένης συνταγματικής ρύθμισης. Η συνταγματική επιταγή και το δημόσιο συμφέρον ευνοούν προφανώς την ευρύτερη δυνατή δημοσιότητα μιας δίκης για πράξεις, οι οποίες αναμφίβολα επηρέασαν το επίπεδο ασφαλείας αλλά και την εξέλιξη των θεσμών ποινικού ελέγχου κατά τα τελευταία χρόνια. Μόνο ανυπέρβλητες πρακτικές δυσχέρειες ή -τελείως εξαιρετικά- πτυχές της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής των ανθρώπων, οι οποίες δεν ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο, μπορούν να κάμψουν αυτή την επιταγή. Η στιγμή της δίκης δεν είναι στιγμή ιδιωτικότητας και το πανελλήνιο ακροατήριό της δεν θα ήταν Μεγάλος Αδερφός. Δεν νομίζω ότι είχαμε εδώ μια από τις σπάνιες εξαιρέσεις, η ιδιωτικότητα δεν θα έπρεπε να υπερισχύσει ενός δημόσιου (πανελλήνιου) συμφέροντος διαφάνειας. Η τηλεόραση, εξάλλου, που με συχνότητα και έμφαση προβάλλει σκηνές βίας, θα είχε επιτέλους την ευκαιρία να δείξει και το δικανικό έλεγχο της βίας, την τιμωρία των ενόχων και την αθώωση των αθώων».

**Η παραγραφή εκτιμάται ότι θα είναι το δεύτερο μεγάλο νομικό ζήτημα, στο οποίο θα παιχθούν πολλά για την τύχη των κατηγορουμένων;

* «Η εξάλειψη της ποινικής ευθύνης λόγω παραγραφής θα αποτελέσει μάλλον το κρισιμότερο ζήτημα όχι από γενικότερη θεσμική άποψη, αλλά για την τύχη αρκετών από τους κατηγορουμένους. Δεν μπορεί να κριθεί σε αυτό το πρώιμο στάδιο της δίκης, καθώς ο χρόνος τέλεσης των πράξεων είναι πραγματικό ζήτημα και προκύπτει από τις μαρτυρίες και τις άλλες αποδείξεις. Το κύριο διακύβευμα, πάντως, εδώ θα είναι η διάρκεια των διαρκών εγκλημάτων».


«Αν δεν είναι αυτό πολιτικό έγκλημα, τότε τι είναι;» «Δεν περιμένω δίκαιη δίκη»

Των ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ - ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΘΗ

14.3.2003: Δικαστική αίθουσα υψίστης ασφαλείας γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.


Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας, εκδίκαση «υπόθεσης 17Ν», ενάτη ημέρα διαδικασίας.

Δημήτρης Κουφοντίνας: «Η 17Ν από τη δράση της, τις επιδιώξεις της, τα αποτελέσματα της δράσης και την απηχήση ήταν μια καθαρά πολιτική οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς».

Ηταν η πρώτη φορά που μέσα στη δικαστική αίθουσα, ύστερα από σειρά τοποθετήσεων - αναλύσεων προσδιορισμών παραγόντων της δίκης για το «φαινόμενο 17Ν», ένα καθ' ομολογίαν του μέλος της οργάνωσης, το οποίο έχει αναλάβει την «πολιτική ευθύνη για τις πράξεις της», παίρνει το λόγο για να μιλήσει για τη «δική του 17Ν», να αναπτύξει τη δική του «ιστορική αλήθεια»...

Ηταν η πρώτη προκήρυξη της 17Ν, που συντάχθηκε, μετά την... επέλαση της διωκτικής αρχής, αποδεδειγμένα από ένα και μόνον μέλος της, τον φερόμενο ως επιχειρησιακό αρχηγό της, τον «Λουκά», προφανώς συνυπογράφεται και από τον Σάββα Ξηρό, δεν φιλοδοξεί να έχει τη συναίνεση άλλων παλιών συντρόφων, και δεν αιτιολογεί συγκεκριμένο χτύπημα. Επιχειρεί απλώς να δημοσιοποιήσει σε αποκατάσταση της πραγματικότητας που «έχει διαστρεβλωθεί» τα κίνητρα «ιδρυτικής πράξης» και να κάνει την αποτίμηση βίου 27 ετών...

«Ισολογισμός δράσης» από έναν Δημήτρη Κουφοντίνα σε ρόλο και θεωρητικού, ο οποίος διάβασε απνευστί το κείμενό του (σ.σ. ακολουθεί ολόκληρη η παρέμβασή του), αν και κάποιες στιγμές η χροιά της φωνής του πρόδιδε συναισθηματική φόρτιση... Οπως όταν απαξιώνοντας την ερμηνεία των λόγων του που «παρερμηνεύθηκαν ακόμα και από κατά τεκμήριο σοβαρούς ανθρώπους», είπε: «Σε καμιά περίπτωση δεν έβαλα τον εαυτό μου δίπλα στον Κολοκοτρώνη ή τη 17Ν δίπλα στο παράνομο ΚΚΕ. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε το μικρό με το μεγάλο... Αλλο Κολοκοτρώνης, άλλο Πόλε και άλλο Κουφοντίνας».

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας:

*Χλεύασε πολιτικές πρακτικές των φορέων εξουσίας στον τόπο μας που ποτέ «δεν είδαν πολιτικούς εγκληματίες».

«Ολοι δίκασαν, δικάζουν, και θα δικάζουν και στο μέλλον όπως φαίνεται, ζωοκλέφτες, ληστές, σφαγείς, κατασκόπους, δολοφόνους, κοινούς εγκληματίες, τρομοκράτες με ειδικούς νόμους».

*Απένειμε τα εύσημα σε τέσσερις δικαστές, οι οποίοι ήταν οι μόνοι που σε δύσκολους καιρούς «τόλμησαν να χαρακτηρίσουν κάποιον πολιτικό εγκληματία και βέβαια διώχτηκαν πάραυτα».

*Απάντησε ο ίδιος στο ερώτημα «τι ήταν, τι έπραξε, τι επεδίωκε, τι επέτυχε η 17Ν».

«Αποκάλυψε τις αδυναμίες του παντοδύναμου και άτρωτου καθεστώτος και απέδειξε ότι μπορεί να χτυπηθεί αποτελεσματικά». Και ακόμη «ένας στους δέκα νέους συμφωνεί με τη 17Ν... αυτή τη συμφωνία ενός μέρους της κοινωνίας εισπράτταμε και συνεχίζαμε τη δράση».

*Επιθυμώντας να καταδείξει τα «δεσμά» του συστήματος που «τυλίγονται» γύρω από την έδρα του δικαστηρίου («δείχνοντας» κυρίως τον πρόεδρο, Μιχ. Μαργαρίτη) μίλησε για «ιδιότροπα παιχνιδάκια που σκαρώνει η Ιστορία, δηλαδή να εφαρμόζουν έναν ειδικό νόμο άνθρωποι που ενδεχομένως διαφωνούν με αυτή τη διαδικασία».

*Αλλωστε για τον Δημ. Κουφοντίνα η ισοβιότητα των δικαστών (στην οποία είχε κάνει αναφορά με έμφαση ο κ. Μαργαρίτης για να καταδείξει ότι η εξουσία δεν μπορεί να επιβληθεί στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης) δεν είναι «θέσφατο αμεροληψίας».

Η αιχμή του ήταν ξεκάθαρη όταν αναφερόμενος στους δικαστές που «είχαν τολμήσει το 1976 να χαρακτηρίσουν κάποιον πολιτικό εγκληματία και διώχτηκαν πάραυτα από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου», τόνισε ότι και αυτοί «ισόβιοι δικαστές ήταν».

Και ο Γιάννης Σερίφης ζήτησε και πήρε το λόγο για να τονίσει για άλλη μια φορά ότι «δεν περιμένω από ένα άδικο σύστημα εκμετάλλευσης, καταπίεσης, να υπάρξει για μένα κάποια δίκαιη δίκη».

Οργισμένος ο γνωστός συνδικαλιστής ζήτησε για δεύτερη φορά από την έναρξη της δίκης μια απάντηση «εδώ και τώρα γιατί με κρατάτε μέσα όμηρο».

«Αποδείξτε μου την ενοχή μου», είπε για να σπεύσει ο πρόεδρος να τον διαβεβαιώσει «και εμένα περιμένω να μου αποδείξουν για τη μία ψήφο που μου αναλογεί στο τέλος αν είστε ένοχος».


Δημήτρης Κουφοντίνας

Το μανιφέστο μου

Κουφοντίνας: Υπήρξε άραγε ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα πολιτικό έγκλημα; Θα αναφερθώ στις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα και μόνο εκεί, δεκαετίες στη σειρά, δικτατοριών, πολέμων, μετεμφυλιακής δικτατορίας, χούντας, δεν διαπράχθηκε ποτέ ένα πολιτικό έγκλημα; Ειδικά δικαστήρια, κατοχικά δικαστήρια, στρατοδικεία και πάλι ξανά ειδικά δικαστήρια, δίκασαν, δικάζουν, και θα δικάσουν και στο μέλλον όπως φαίνεται, ζωοκλέφτες, ληστές, σφαγείς, κατασκόπους, κακοποιούς, δολοφόνους, κοινούς εγκληματίες, τρομοκράτες με ειδικούς νόμους για τη ληστεία και την κλοπή, με τους νόμους των Γερμανών και Ιταλών κατακτητών, με το 375 περί κατασκοπείας του Μεταξά, με το 509 απ' το '47, τη μεταπολίτευση, με δύο απόπειρες επιβολής έκτοτε ειδικών νόμων και έναν τρίτον, αυτόν με τον οποίο δικαζόμαστε... Ψηφισθέντα με 19 βουλευτές... Κι έναν τέταρτο δρακόντειο να επέρχεται για να εναρμονίσει το νομικό πλαίσιο της χώρας μας με τους νομοθέτες της νέας τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τη σύμβαση που ψηφίστηκε στο Λονδίνο... Κανένα πολιτικό έγκλημα δεν έγινε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες;

Αραγε δεν υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια η αντικειμενική, η μικτή, η υποκειμενικη θεωρία;

Υπήρχαν, κι όμως ούτε μια φορά όλα αυτά τα χρόνια αυτές οι θεωρίες δεν χαρακτήρισαν κάποιον πολιτικό εγκληματία. Υπήρχαν... Κι όμως βρέθηκαν όλα αυτά τα χρόνια μόνο μία φορά τρεις δικαστές (Σαρτζετάκης, Βάλλας, Αλεξόπουλος) το '76 να χαρακτηρίσουν κάποιον πολιτικό εγκληματία. Για να διωχθούν όμως πάραυτα από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μπλέτσα... Ο οποίος επενδύοντας στο παρελθόν προφήτευσε τελικά το μέλλον, αναγνωρίζοντας την ανάγκη αυστηρότερου προβλεπόμενου από το νόμο ποινικού κολασμού. Μόνο μια πρωτοδίκης τότε τόλμησε να σηκώσει φωνή διαμαρτυρίας στη δίωξη των ισόβιων δικαστών διασώζοντας την τιμή του δικαστικού σώματος...

Φυσικά ασκήθηκε δίωξη εις βάρος τους. Ακουγα την πολιτική αγωγή να μιλάει κατά κανόνα με ξύλινη γλώσσα και αναρωτιόμουνα: Αν μεταδίδονταν τηλεοπτικά ή ραδιοφωνικά η συνεδρίαση πώς θα μπορούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι η 17Ν δεν ήταν πολιτική οργάνωση;

Οτι η δράση της δεν ήταν πολιτική δράση; Κι αν αυτή η δράση δεν είναι πολιτικό έγκλημα, όπως το λέτε στη γλώσσα σας, τότε τι είναι πολιτικό έγκλημα;

Και θα υπάρχει άραγε ποτέ πολιτικό έγκλημα στην Ελλάδα; Πριν πω κατά τη γνώμη μου, αν η 17Ν ήταν πολιτική, θα ανοίξω μια μικρή παρένθεση για ένα προσωπικό θέμα. Η διαστρέβλωση για μένα, όπως και για όλους τους κατηγορούμενους της 17Ν, είναι σε ημερήσια διάταξη. Ομως ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν κάθε όριο. Ακόμα και από κατά τεκμήριο σοβαρούς ανθρώπους.

Είχα κάνει μια δήλωση πριν από μέρες, όπου υποστήριξα ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα τοποθετήσει αυτή τη δίκη τηρώντας βέβαια τις αναλογίες, όπως ρητά ανέφερα, δίπλα στις δίκες αγωνιστών του '21 και του εμφυλίου, της χούντας. Η δήλωση ήταν ξεκάθαρη. Αναφερόμενος στον παρόμοιο τρόπο στον οποίο όλες οι εξουσίες αντιμετώπισαν μερικούς αγωνιστές σε όλες τις εποχές χαρακτηρίζοντάς τους με τα ίδια πανομοιότυπα λόγια. Σε καμία περίπτωση δεν έβαλα τον εαυτό μου δίπλα στον Κολοκοτρώνη, ή τη 17Ν δίπλα στο παράνομο ΚΚΕ. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε το μικρό με το μεγάλο. Τι έχουν να πουν όμως οι επικριτές μας, όταν ο Ηλίας Ηλιού παραλληλίζει στη Βουλή, τέλος του '76, τον Πάχο με τον Μπλέτσα, εισαγγελείς και οι δύο, ο πρώτος κατά τη δίκη Κολοκοτρώνη - Πλαπούτα και ο δεύτερος στην υπόθεση Πόλε;

Καθόμαστε και συγκρίνουμε τον Κολοκοτρώνη με τον Πόλε; Λέγοντας, μάλιστα ότι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους. Και βέβαια άλλο Κολοκοτρώνης, άλλο Πόλε και άλλο Κουφοντίνας. Η αντιμετώπισή τους όμως από την εξουσία ήταν παρόμοια. Και ερχόμαστε στο ερώτημα τι ήταν η 17Ν; Γιατί δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε ήταν μια συμμορία ληστών και εγκληματιών, όπως ισχυρίζεται η πολιτική αγωγή, είτε μια ένοπλη επαναστατική οργάνωση απλών λαϊκών αγωνιστών, όπως από την πρώτη στιγμή και επίμονα ισχυρίζονταν οι ίδιοι. Ας δούμε επί τροχάδην τι έπραξε, τι επεδίωκε και τι επέτυχε. Πώς έπληξε δηλαδή τα έννομα πολιτικά αγαθά, όπως τα ονομάζετε στη γλώσσα σας. Δύο ήταν οι άξονες δράσης της 17Ν. Ο αντιιμπεριλιαστικός και ο αντικαπιταλιστικός. Οσον αφορά τις αντιαμερικάνικες ενέργειες, οι οποίες αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειών της 17Ν, τα κίνητρα είναι προφανή. Για οποιονδήποτε ζει σε αυτή τη χώρα γνωρίζει την πρόσφατη ιστορία και βλέπει τις συνεχείς επεμβάσεις στη χώρα μας, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο. Οσον αφορά τη δεύτερη κατηγορία, τις αντικαπιταλιστικές ενέργειες αυτές αποτελούσαν απάντηση στη βία των οικονομικών σχέσεων και στα εγκλήματα της κυρίαρχης ελίτ σε βάρος του λαού και της χώρας. Νομιμοποιούνταν στη λαϊκή συνείδηση γιατί εκτός των άλλων εκλαμβάνονταν και ως πράξεις απόδοσης δικαιοσύνης, σε μία κοινωνία όπου είναι ολοφάνερη η ύπαρξη μιας ιδιαίτερης περιχαρακωμένης χώρας μέσα στη χώρα μας, της χώρας των ισχυρών νόμων και εξουσιών, όπου επικρατεί ιδιόμορφο καθεστώς ετεροδικίας και όπου κατά κανόνα επικρατεί ατιμωρησία για κάθε είδους εγκλήματα από τα ελαφρότερα μέχρι τα πιο βαριά και οι μόνοι νόμοι που κυριαρχούνε εκεί είναι οι νόμοι της σιωπής και της συνενοχής στην καταβρόχθιση του κοινωνικού πλούτου. Ανέφερε ο κ. Μαρκής το νομικό επιχείρημα ότι ισχύει η ποινή των ισοβίων για κατάχρηση του δημοσίου χρήματος. Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα ουδείς καταχράται δημόσιο χρήμα, γιατί ουδείς έχει καταδικαστεί ποτέ γι' αυτό. Και επειδή κάποιοι μίλησαν για λήσταρχους, ας τους αναζητήσουν στα άγρια και φιλόξενα βουνά της Εκάλης και στα ορεινά λημέρια των σαλέ της Ελβετίας. Περίσσεψε η υποκρισία σε αυτή την αίθουσα.

Τι διεκδικεί όμως με τη δράση της η 17Ν; Συμφωνώ με την άποψη του κ. εισαγγελέα, το δηλώσαμε άλλωστε από την πρώτη στιγμή. Η ανατροπή αυτής της καθεστυκηίας τάξεως, αυτού του εγκληματικού, σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος και η οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης σοσιαλιστικής, όπου το κεντρικό χαρακτηριστικό θα είναι η ίση πολιτικοκοινωνική αξία των πολιτών μέσα σε μία ποικιλόχρωμη ανθρωπότητα. Ας δούμε όμως και μια άλλη διάσταση της δράσης της «17 Νοέμβρη». Δηλαδή, πώς έπληξε με δύο λόγια αυτό που λέτε το βασικό έννομο πολιτικό αγαθό. Είναι γνωστόν ότι όλα τα καθεστώτα χρησιμοποιούν την ωμή βία μόνο σαν έσχατο μέσο. Βασίζονται κυρίως στη δημιουργία, μέσω των θεσμών και των μηχανισμών που διαθέτουν, ενός κλίματος πολιτικοποίησης παθητικότητας, αδράνειας, αποπροσανατολισμού του λαού με ταυτόχρονη καλλιέργεια της εικόνας του κράτους ως παντοδύναμου και άτρωτου έναντι του οποίου κάθε δυναμική δράση είναι αναποτελεσματική και μάταιη. Η 17Ν με την παρουσία της επί 27 χρόνια και με τη δράση της επέφερε ισχυρά πλήγματα σε αυτή την εικόνα αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες του πολιτικοοικονομικού συστήματος και αποδεικνύοντας ότι είναι δυνατό να χτυπηθεί αποτελεσματικά. Τι πέτυχε η 17Ν; Αυτό που σας εξέθεσε στην πρωτολογία του ο κ. Καρύδης παρουσιάζοντας μια δημοσκόπηση ανάμεσα στις πολλές που υπάρχουν, η οποία διενεργήθηκε όμως υπό δυσμενέστατες για την οργάνωση συνθήκες το 2001, και όμως το 3,1% του ελληνικού λαού έχει θετική γνώμη, ενώ ένα 13,5% συνολικά αρνείται να απαντήσει για ευνόητους λόγους. 3,1 σε πανελλαδική κλίμακα, το οποίο υπερδιπλασιάζεται μάλιστα, φτάνει στο 7,4 στις πιο φτωχές περιοχές της χώρας, ενώ στη νεολαία η αποδοχή φτάνει το 8,3.

Ενας στους 10 νέους συμφωνεί με τη 17Ν. Αυτή τη συμφωνία ενός μέρους της κοινωνίας εισπράτταμε και συνεχίζαμε τη δράση. Αυτή η απήχηση είναι και ο σκοπός κάθε πολιτικής δράσης, είναι που εξηγεί και την ολομέτωπη επίθεση διαβολής, διαστρέβλωσης, ψεύδους, συκοφαντίας και εκδικητικότητας εναντίον μας. Επίθεση ενορχηστρωμένη από κρατικά και υπερκρατικά, με σκοπό όχι την πολιτική απλά της 17Ν, αλλά και της επαναστατικής άποψης συνολικά.

Η 17Ν λοιπόν από τη δράση της, τις επιδιώξεις της, τα αποτελέσματα της δράσης και την απήχηση ήταν μια καθαρά πολιτική οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς. Και εσείς είστε πολιτικά και ιστορικά το κατ' εξοχήν αρμόδιο δικαστήριο για να δικάσει τους κατηγορούμενους για τη 17Ν και πάλι με έναν ειδικό νόμο. Ανεξάρτητα αν εδώ πρόκειται να έχουμε, εδώ μπροστά μας, ένα από εκείνα τα μικρά ιδιόμορφα παιχνιδάκια που σκαρώνει η Ιστορία, δηλαδή να εφαρμόζουν έναν ειδικό νόμο άνθρωποι που ενδεχομένως διαφωνούν με αυτή τη διαδικασία.


*Προσημειώθηκαν τα ακίνητα των Μαϊτέ Πεϊνό, Αγγελικής Σωτηροπούλου και Αλίσια Ρομέρο, με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, στο οποίο είχαν προσφύγει τα ΕΛΤΑ. Ο Οργανισμός διεκδικούσε την προσημείωση των ακινήτων των συντρόφων κατηγορουμένων για την υπόθεση της «17 Νοέμβρη», προκειμένου να διασφαλίσει ότι θα αποζημιωθεί για τις εις βάρος του ληστείες, τις οποίες φέρονται να διέπραξαν μέλη της οργάνωσης.

Το Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την αίτηση και έτσι προσημειώθηκαν: το σπίτι της συντρόφου του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στους Λειψούς, της συζύγου του Δημήτρη Κουφοντίνα στον Βαρνάβα και της συντρόφου του Σάββα Ξηρού στην Κερατέα.

Η αίτηση των ΕΛΤΑ αφορά τις ληστείες στα καταστήματα του Μοσχάτου το 1991 και του Περιστερίου το 1996.


Γιάννης Σερίφης

Η ομηρία μου

Γιάννης Σερίφης: Κύριε πρόεδρε, εγώ προσωπικά δεν περιμένω από ένα άδικο σύστημα εκμετάλλευσης, καταπίεσης, να υπάρχει για εμένα κάποια δίκαιη δίκη ή δεν διεκδικώ μια δίκαιη δίκη.

Πρόεδρος: Σας παρακαλώ.

Γ.Σ.: Δεν το περιμένω. Εγώ απλώς περιμένω να μου δείξετε γιατί με κρατάτε με το έτσι θέλω σε αυτή την υπόθεση.

Π.: Περιμένετε, κύριε Σερίφη.

Γ.Σ.: Δεν περιμένω, κύριε πρόεδρε.

Π.: Και το δικαστήριο περιμένει να του αποδείξουν εδώ, αν είστε ένοχος ή όχι.

Γ.Σ.: Με κρατάτε μέσα, με κρατάτε όμηρο έξω...

Π.: Το δικαστήριο δεν σας κρατά...

Γ.Σ.: ...γύρω στους δέκα μήνες, με το έτσι θέλω.

Π.: Μα και εμένα θα μου αποδείξουν εδώ για τη μία ψήφο που μου αναλογεί στο τέλος εάν είστε ένοχος... ναι! Εάν δεν το αποδείξουν...

Γ.Σ.: Να τελειώσω... Εάν δεν το αποδείξουν, τι θα γίνει, κύριε πρόεδρε; Μήπως είναι η πρώτη φορά; Τριάντα πέντε χρόνια είναι αυτή η ιστορία. Τριάντα πέντε χρόνια είναι... Λοιπόν, δεύτερον: Δεν περιμένω χάδια, όπως είπε και ο κύριος εισαγγελέας, από το σύστημα αυτό και από την εξουσιαστική δημοκρατία. Δεν με χάιδεψε, άλλωστε, ποτέ σε όλα τα επίπεδα, ούτε την τάξη μου τη χάιδεψε. Εκμετάλλευση, καταπίεση, διώξιμο, μετανάστευση και αυτά. Αυτό είναι το χάδι που έκαναν. Τις πολιτικές μου πεποιθήσεις δεν τις καθορίζουν οι νόμοι. Τις καθορίζει η συνείδησή μου και η στάση ζωής μου και οι αγώνες μου οι κοινωνικοί, οι ταξικοί... η συμμετοχή μου στους αγώνες.

Π.: Πέστε μου τώρα, είναι το δικαστήριο τούτο αρμόδιο ή πρέπει να πάει... Αυτό είναι το θέμα που συζητάμε, αυτά μπορείτε να τα πείτε στο τέλος.

Γ.Σ.: Κύριε πρόεδρε, τα δικαστήρια είτε το Μικτό Ορκωτό είτε αυτό εδώ, του ίδιου συστήματος είναι. Το σύστημα αυτή τη στιγμή απλά κάνει όπισθεν διότι, αν τίποτα άλλο δεν απέδειξε η 17Ν, αν τίποτε άλλο δεν κατόρθωσε... κατόρθωσε τουλάχιστον να πέσουν μερικές υποκριτικές μάσκες της εξουσίας και όσους την υπηρετούν. Διότι τι κάνουν; Ενώ έχουν κάνει οι ίδιοι για να μας δείξουν κάποια δημοκρατικότητα, ότι υπάρχει δημοκρατία και ότι υπάρχει λαϊκό στοιχείο μέσα στην υπόθεση, οι ίδιοι, όταν δεν τους συμφέρει, το παίρνουν πίσω. Δηλαδή οι νόμοι είναι ανάλογα με τα συμφέροντα που αφορά το ίδιο σύστημα. Δηλαδή, μας δείχνει ότι σε αυτό τον κόσμο μπορούμε να ζητιανέψουμε ό,τι θέλουμε, αλλά όχι και να το ζητήσουμε και να το πάρουμε. Λοιπόν, εγώ περιμένω αρκετό καιρό να μου αποδείξουν πραγματικά γιατί με έχουν εδώ πέρα. Τις θέσεις μου, τις πολιτικές μου θέσεις, τις έχω πάρα πολλές φορές τονίσει, άλλωστε όλη μου η ζωή έτσι ήταν, δημόσια, και δημόσιοι οι αγώνες μου και ο λόγος μου. Λοιπόν, περιμένω την απάντηση, την περιμένω εδώ και τώρα.


Ψαραδέλλης: Ο πατέρας μου έκλεψε έναν γάιδαρο

Στις 10.48 χθες το πρωί, όταν το δικαστήριο διέκοψε για διάσκεψη, οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο «πώς νιώθει που τον κατηγορούν ότι είναι λήσταρχος». Ο Α. Γιωτόπουλος δεν απάντησε, κρατώντας τη στάση σιωπής που είχε χθες όλη την ημέρα, αλλά το λόγο πήρε ένας άλλος κατηγορούμενος, ο Θεολόγος Ψαραδέλλης. Ο διάλογος που ακολούθησε με τους δημοσιογράφους είναι ο εξής:

Ψαραδέλλης: Ο πατέρας μου στην κατοχή έκλεψε έναν γάιδαρο για να τον φάνε και ένα παρεμφερές δικαστήριο σαν κι αυτό εδώ, τον δίκασε.

Δημοσιογράφοι: Υπάρχουν κατηγορούμενοι εδώ που δεν έχουν καμία σχέση με τη 17Ν;

Ψαραδέλλης: Φυσικά, εγώ.

Δημοσιογράφοι: Εκτός από εσάς, υπάρχουν κι άλλοι που δεν έχουν σχέση;

Ψαραδέλλης: Βασικά, όλοι εδώ.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/03/2003


wap.enet.gr

ΕΛΛΑΔΑ
με μια ματιά...

Το Θέμα
























Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.