Zielona Warszawa

Miasto Stołeczne Warszawa
Powrot do strony
"Zielona Warszawa"

Park Praski

Położenie:

Dzielnica Praga Północ, pomiędzy: Al. Solidarności, ul. Ratuszową, ul. Wybrzeże Helskie i ul. Jagiellońską.

Główne wejścia do parku: od Al. Solidarności i placu Weteranów, od ul. Ratuszowej naprzeciw wejścia do ZOO
i od ul. Ratuszowej przy skrzyżowaniu z Jagiellońską.

Powierzchnia:

16,7 ha

Atrakcje:

muszla koncertowa, wybieg dla niedźwiedzi, plac zabaw, stary drzewostan, rzeźby ogrodowe, poidełko, tablice pamiątkowe,

Opis:

Park Praski wraz z Ogrodem Zoologicznym zostały wpisane do rejestru zabytków 3.07.1990 r.  pod nr 1434

Park Praski jest najstarszym parkiem publicznym Warszawy. Początkowo nazywany Aleksandrowskim lub Aleksandryjskim, po 1916r. przemianowany został na Praski. Powstał w latach 1865-1871, według projektu Jana Dobrowolskiego, na prawym brzegu Wisły, na piaskowych madach rzecznych i podmokłych terenach wykorzystywanych jako łąki i pastwiska. Park o powierzchni 30 ha usytuowany był pomiędzy dzisiejszymi
Al. Solidarności i ulicami Łukasińskiego i Jagiellońską a Wisłą, w rejonie obecnego mostu Gdańskiego. Założony został w stylu krajobrazowym, a od strony Wisły zachowano istniejące nadrzeczne zarośla. Główną osią kompozycyjną była aleja prowadząca przez cały park, od dzisiejszego placu Weteranów w kierunku płn.-zach. w rejon dzisiejszego mostu Gdańskiego. Aleja główna oraz graniczna ulica Michałowska (dziś Łukasińskiego) wpisywały się w gwiaździsty układ placu Weteranów. Park posiadał powiazania widokowe poprzez Wisłę ze Starym Miastem i Zamkiem Królewskim. W tych czasach w parku brakowało wyposażenia. Ławki zastępowały kamienne bloki powstałe po budowie mostu, a stoły i ławy zbite z desek ustawione były w miejscu jadłodajni na świeżym powietrzu. W początkach XX wieku urządzono na terenie parku dwa place zabaw dla dzieci.

W latach 20-tych XX w. północną część parku, aż do ulicy Ratuszowej, wydzielono pod nowo zakładany Ogród Zoologiczny. W latach 50-siątych XX w. układ komunikacyjny parku został przeprojektowany przez mgr inż. S. Bolka. Po 1951 r. park został powiększony o teren leżący pomiędzy dzisiejszą ul. Jagiellońską a Łukasińskiego, a autorką projektu tej części była inż. A. Scholtz.
Podstawowym elementem kompozycyjnym części zachodniej parku jest elipsoidalna aleja obwodnicowa przecięta dwiema alejami głównymi. Dominującym elementem części wschodniej jest ul. Łukasińskiego będąca obecnie ciągiem spacerowym parku. Wśród drzew przeważają topole, klony, lipy, wiązy i jesiony a także kasztanowce i robinie białe, a z drzew iglastych świerki, daglezje oraz modrzewie. Park posiada plac zabaw, muszlę koncertową i szereg rzeźb ogrodowych (najbardziej charakterystyczna jest metalowa żyrafa). W bezpośrednim sąsiedztwie parku, przy Al. Solidarności znajduje się wybieg dla niedźwiedzi administrowany przez ZOO.

Zdjecia:
fot. archiwum BOŚfot. archiwum BOŚfot. archiwum BOŚfot. archiwum BOŚfot. archiwum BOŚ