Ποιητικές εξισώσεις
 
Χρυσά δεσμά και ανάπηρη ελευθερία

Με τους δημοσιογράφους που γίνονται υφυπουργοί, υπουργοί, γραμματείς ή ό,τι άλλο παύω να αισθάνομαι οποιαδήποτε οικειότητα και «συναδελφοσύνη», αν την ένιωθα όταν ανήκαν στον κλάδο, είτε δούλευαν πράγματι είτε ήταν περαστικοί που απλώς χρησιμοποιούσαν την τέταρτη εξουσία σαν ενδιάμεσο σταθμό προς την πρώτη, μεταχειρίζονταν δηλαδή σαν μέσο τα Μέσα.
Δεν μπορώ καν να χωνέψω τις κουτοπόνηρες ιδέες που κυκλοφορούν, πως είναι, λέει, ένα ωφέλιμο όπλο η εξοχότης τους για να προωθήσουμε τα συμφέροντα της συντεχνίας, ποντάροντας στις αναμνήσεις των εξουσιαζόντων από τον καιρό που ήταν δημοσιογράφοι. Και κάθε φορά που τους ακούω να κολακεύουν τάχα τη ματαιοδοξία μας, αποκαλώντας μας μελιστάλαχτα «αγαπητούς συναδέλφους», στις συνεντεύξεις τους ή όταν τηλεπαραθυροφλυαρούν, κουμπώνω καλού κακού όλα τα κουμπιά, και κατακαλόκαιρο να ’ναι, και τραβάω και τα φερμουάρ, για να μη βρεθώ έκθετος στην «επίθεση αγάπης» που επιχειρεί ο υπεροπτικότατος πατερναλισμός τους.
Το ερώτημα πώς ένας μέτριος δημοσιογράφος μπορεί να ελπίζει ότι θα γίνει υπουργός (και όντως να γίνεται κάποτε), έχει μάλλον εύκολη απάντηση. Τόσοι και τόσοι μέτριοι υπούργεψαν, προερχόμενοι από ποικίλους κλάδους και χώρους, γιατί λοιπόν να μην αναλάβει κυβερνητικό αξίωμα κι ένας δημοσιογραφήσας που ούτε και η πιο σχολαστική και εξαντλητική ιστορία της δημοσιογραφίας δεν θα φροντίσει να καταγράψει την παρουσία του σε μια υποσημείωσή της έστω (εκτός πια για να αναφέρει την εξωδημοσιογραφική του δράση, το υπουργιλίκι του δηλαδή);
σελίδα 1 από 5 προηγ. :: επόμ.
Αρχική κείμενα :: Εκτύπωση :: E-mail