Text Size Μεγαλύτερα Γράμματα Μικρότερα Γράμματα mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
Μιχάλης Γαβριηλίδης

Ακόμη κι αν κλείσει ο Διγενής, οι αναμνήσεις δεν σβήνουν ποτέ

Ήμουν μικρός, αλλά θυμάμαι πολύ καλά τα ποδοσφαιρικά και καλαθοσφαιρικά γεγονότα στα τέλη του '60. Ήταν η εποχή που οι Μορφίτες έβγαιναν στους δρόμους για να γιορτάσουν την κατάκτηση του πρωταθλήματος μπάσκετ από τον Διγενή (1967, 1968). Ήταν η εποχή που το Δημοτικό Στάδιο της Μόρφου (ένα από τα ελάχιστα γήπεδα στην Κύπρο με χορτάρι) αποτελούσε «κάστρο» για την ποδοσφαιρική ομάδα της κωμόπολης, που ήταν νεοφώτιστη (το 1970-71, μόνο η Ανόρθωση και ο Ολυμπιακός έφυγαν αλώβητοι από εκεί).

Ήταν η εποχή που οι Χαριλάου, Τσίγκης, Μάνος, Σίμος, Ευθυμίου και Σκαπούλλης (για να αναφέρω μόνο αυτούς) οδηγούσαν τον Διγενή από επιτυχία σε επιτυχία, με αποτέλεσμα την κατάκτηση της 2ης θέσης το 1971 και την εξασφάλιση συμμετοχής στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ήταν οι παλιές, ωραίες και ρομαντικές εποχές, όπου ο Διγενής Μόρφου αποτελούσε τον καλύτερο εκπρόσωπο της όμορφης αυτής κωμόπολης.

Αν τελικά αποφασισθεί στη Γενική Συνέλευση της ερχόμενης Τρίτης η αναστολή της λειτουργίας των αθλητικών τμημάτων του Διγενή (για να πω την αλήθεια, δεν γνώριζα ότι συντηρούνται τμήματα εκτός από το ποδοσφαιρικό), δεν θα κλείσει απλώς τις πόρτες του ένα αθλητικό σωματείο, όπως έκανε πέρσι ο ΠΟΛ/ΑΕΜ και φέτος η Πέγεια και η Γερμασόγεια. Γιατί, εδώ και 38 χρόνια, ο Διγενής έπαψε να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον ΑΠΟΕΛ, την Ομόνοια, την ΑΕΛ, την Αλκή ή τον Απόλλωνα. Η μοίρα τον ανάγκασε να διαδραματίσει άλλο ρόλο. Από το 1974, αντιπροσωπεύει ό,τι και η ΠΑΕΕΚ, η Ανόρθωση, η Σαλαμίνα, ο ΑΣΙΛ, η Δόξα, η Άχνα, η Άσσια, ο Ηρακλής. Είναι, αν θέλετε, τα «μάτια» που μας οδηγούν στην κατεχόμενή μας γη και στη συγκεκριμένη περίπτωση, στη Μόρφου.

Κατανοούμε τους λόγους που οδηγούν τους σημερινούς παράγοντες του Διγενή στην εισήγηση για κλείσιμο του σωματείου. Εδώ, σύλλογοι όπως η Ομόνοια, ο Ολυμπιακός, ο Απόλλων και η ΑΕΚ με το ζόρι τα βγάζουν πέρα. Πόσω μάλλον ένα σωματείο που έχασε τα πάντα εν μία νυχτί. Πάλι καλά, θα μπορούσε να πει κάποιος, που μπόρεσε ο Διγενής τόσα χρόνια να επιβιώσει, να ξανακερδίσει τη θέση του στην 1η κατηγορία και να αγγίξει το όνειρο της κατάκτησης του Κυπέλλου (2005). Ακόμη όμως κι αν σβηστεί από τον ποδοσφαιρικό χάρτη της Κύπρου, κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σβήσει τις αναμνήσεις μιας ζωής. Αναμνήσεις που οδηγούν, ορισμένους από εμάς, μέχρι το Δημοτικό Στάδιο της Μόρφου. Εκεί όπου, κάποτε, ο Χαριλάου και οι συμπαίκτες του κέρδιζαν τον ΑΠΟΕΛ και την Ομόνοια, γράφοντας την ιστορία του Διγενή με χρυσά γράμματα.