Werken op twijfelachtig grondgebied

9 februari 2011 om 15:59 door Jeroen Haverkort

Ruud Gullit tekende begin dit jaar voor anderhalf jaar bij Terek Grozny. Dat kwam hem op veel kritiek te staan. Want clubvoorzitter en president Kadyrov regeert de Russische deelrepubliek met ijzeren vuist. Wie hem bekritiseert, is zijn leven niet zeker. Martelingen en verdwijningen zijn aan de orde van de dag. Het is sinds enkele jaren geen oorlog meer in Tsjetsjenië. Maar er wordt vooral in het zuiden nog wel  gevochten tussen regeringstroepen en islamistische rebellen. En er zijn dus geregeld aanslagen. In het verleden waren meer Nederlandse coaches werkzaam op ‘twijfelachtig’ grondgebied, drie voorbeelden:

René Feller, Eritrea 2007-2008:
Eritrea en Ethiopië kennen een lange oorlogsgeschiedenis. In de grensstreek is het vaker onrustig dan rustig. In 2009 stelde Human Rights Watch de mensenrechtensituatie in Eritrea aan de kaak. Volgens HRW wordt op grote schaal gemarteld, worden duizenden onder slechte omstandigheden opgesloten en wordt op grote schaal dwangarbeid toegepast. De politiek instabiele situatie noopte Feller ontslag te nemen.

Ger Blok, Myanmar 1993-1996:
In de grensgebieden met Thailand woedt sinds vele jaren een burgeroorlog: de lokale minderheden (voornamelijk Mon en Karen) voeren er een guerrillaoorlog met het Birmese leger. Sinds 1980 vluchtten meer dan 400.000 mensen over de grens naar Thailand. Ze wonen er in grote kampen, maar worden door de Thaise overheid niet erkend als vluchteling. Voorts is er de oppositionele National League for Democracy die in 1990 de ‘vrije verkiezingen’ won. Deze overwinning werd echter niet erkend door de militaire machthebbers. Hun leidster Aung San Suu Kyi, boegbeeld van de vrijheidsstrijd, heeft twintig jaar lang huisarrest gehad. Op 13 november 2010 werd haar huisarrest opgeheven. In 1991 kreeg Kyi de Nobelprijs voor de Vrede.


Clemens Westerhof, Zimbabwe1998-2000:
Zimbabwe is al decennia lang in de handen van de gewetenloze dictator Mugabe. In 1982 werd de Vijfde Brigade opgericht door Mugabe. De leden van deze brigade die direct onder Mugabe vielen, zijn verantwoordelijk voor de geschatte 20.000 doden in Matebeleland. Deze moorden die aanhielden tot 1985 zijn nu erkend als een genocide. Vanaf 2000 begon Mugabe op grote schaal - met geweld - het land van tot het laatst gebleven blanke boeren te onteigenen en herverdelen om zijn steun onder de bevolking te vergroten. Dit land kwam echter niet in handen van de vele landloze boeren, maar in de handen van trouwe aanhangers van Mugabe. Door onkundig gebruik en een slechte organisatie daalden de oogstopbrengsten in enkele maanden scherp. Zimbabwe, als Rhodesië ooit ‘de graanschuur van Afrika’ genoemd, is sinds begin 21ste eeuw een land in ernstig economisch verval, een groot deel van de bevolking is werkloos en lijdt honger. Miljoenen Zimbabwanen zijn inmiddels gevlucht naar buurlanden als Zuid-Afrika.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!